ANARKISTAN

قرن 21 پایان ایدئولوژی سلطەگرایانە احزاب و دولت‌ها / 5

Anarchistan — 2012-05-16T07:03:03Z

م-ر 16 بهمن 1390

بخش دوم / 2

تاریخ ایمان به قدرت سیاسی (دولت)

شاید تا حدی باور نکردنی به نظر آید که موضوع قدرت سیاسی به چند هزار سال قبل باز میگردد افلاطون و ارسطو چهار قرن قبل از میلاد به ضرورت قدرت سیاسی امپراتوری در تقسیم بندی جامعه برای کنترل بر بردگان، کشاورزان، زنان، نژادها و قوم ها به عنوان طبقات پست تر تاکید میکردند. آنها بدون هیچ شرمی و به شکلی ساده، عقاید و سنت های افسانەای و اسطورەای خدایان طبیعی قبل از خود را به روش هایی در حفظ قدرت سیاسی شهریاران و فرمانروایان فرموله میکردند. طبقه بندی امتیازبری اجتماعی به عنوان سرنوشتی از قبل روشن شده در سرشت ذاتی آدمیان توجیه میشد که به حق خدایی فرمانروا نقشی طبیعی اعطا میکرد. دولت شهریاران مظهر قانون جامعه بود و امر هدایت اخلاقی مردمان را از آن خود میدانست و سرپیچی از قانون یعنی توهین به دولت و فرمانروا که مستوجب بدترین شکنجەهای زمانه شان میشد هر چند ما از زندگی بردگان دردمند به قلم خودشان کتابی نداریم اما فرار،مهاجرت و شورش های بردگان و قوم ها بیانگر این است که آن ها حاضر به پذیرفتن چنین تقدیر وحشتناکی بر زندگی خویش نبودند. "رادولف راکر" انسان با وجدان و عاشق آزادی مینویسد: از نظر افلاطون، بردگان و مهاجران از سرشت طبیعی پست و فرودستی به حساب می آمدند که برای انجام وظایف سخت بردگی در خدمت به دولت ایده آل فرمانروایان زاده شدەاند و قدرت سیاسی (دیکتاتوری دولت و فرمانروا) باید این طبقه بندی امتیازی را با زور و جباریت بر جامعه تحمیل کند. بر این اساس متفکرین و بزرگان یونان هم امور کارهای طاقت فرسا را همواره از تقدیر بردگان میشمردند. ارسطو هم به دو گونه برده باور داشت یکی بردگانی که به دلیل سرنوشت ذاتی و طبیعی شان فاقد شعور و اعتماد بنفس قلمداد شده و دیگری بردەهای قانونی که از طریق پیروزی درجنگ به دست می آمدند و همگی چون ابزاری زنده در خدمت ارباب هایشان به انجام کارهای پست و سخت وادار میشدند. راکر میگوید در قرن بیستم از نظر ماهیت قدرت سیاسی دولت چیزی تغییر نکرده است در بهترین حالتش پرولتاریا به بردگان کمیسرهای اشراف سالاری بلشویکی تبدیل شدند (ناسیونالیسم و فرهنگ به زبان انگلیسی، ص79-83 ).

سرانجام پسر خدای خدایان طبیعی، مسیح سر و کلەاش پیدا میشود و سلطنت فرمانروایان پدر سالار در سرزمین غرب، قداستی روحانی به خود میگیرد و دولت که نماد پدرالهی شناخته شده به قدرت سیاسی امپراتوری زمینی واگذار میشود که بزرگان کلیسا به پیروی از حواریون مسیح، نظریه پردازان اخلاقی و سیاسی حاکمان دولت خواهند بود. این بار تضمین منافع صاحبان قدرت، برده داران و اشراف به حکم الهی درون کتاب مقدس خزیده است که مردم و بردەها را به اطاعت از دولت شهریاران و نخبگان فرا میخواند تا در روز موعود به رستگاری رسند. فرمان یک دولت مقتدر، فرمان یک خدای واحد است و همه مردم نسبت به نزدیکی و جایگاه شان به هرم و تمرکز قدرت، تقسیم بندی اجتماعی میشوند. مردسالاران و عالی جنابان دربار، کلیسا، مجلس و قشون لشکری در موقعیت سلسله مراتب شایسته و برگزیده خود قرار میگیرند. وفاداری به قانون و تشکیلات دولت یعنی اطاعت و پیروی از مشیت الهی و هر کس در سرشت ذاتی خودش در گردونه نظام الهی دولت، مسئولیت و مفهوم وجودیش روشن میشود. زنان، کودکان، بردگان، مهاجرین و قوم های غیر خودی به ترتیب در ردەهای پست تر جامعه به حساب می آیند. حتا قربانی کردن زنان، بردگان و گلادیوتورها در میادین نمایشی، حکم پاداش و تنبیهی مقدر شده بر آنان در سرگرم کردن بزم رجال سیاسی و شهروندان دست اول آن ها انگاشته میشود. جنگ ها، کشور گشایی ها و خونریزی ها چیزی جز اثبات سلطه خدایی برتر در کسب غنایم سیاسی و مادی قدرت نبوده است. هر دولتی که بر شانەهای زخمی و رنجور بردگان، ابرسازەهای کاخ نشینی و لشکری با جلال و جبروتش را بر می افراشت و بندگان وشهروندان معنوی و سرسپرده تری را بدنبال خود میکشید، فرمانداری ها و حکومت های دیگر را به تمجید، ترس، مقابله و کشور گشایی در کسب برکات خدایی مقتدرتر وا میداشت. ظهور بیشتر خدایان جهل و جنگ در پرتو خلافت اسلامی تنها کشتار، اسارت کنیزی، بردگی و سرکوب فرهنگ های انسانی و آزادیخواهی را به اوج خود رساند. ادامه جنگ های صلیبی حکومتیان مسیحی و اسلامی در سدەهای 11 تا 13 میلادی حقیقتا چیزی به غیر از چیرگی برغنایم مادی و کنترل زندگی آزاد زیستی مردمان جهان در چهره معنویات خدایی قدرت نبوده است.

اریک فروم روانکاو فرهیخته آلمانی که در انجمن روشنگری فرانکفورت شاخص تر است شرایط زندگی رم باستان را در دوران مسیح به تصویر میکشد: هر گونه کوشش برای شناخت خاستگاه مسیحیت، باید با بررسی شرایط اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و روانی نخستین پیروان آن آغاز شود. فلسطین بخشی از امپراتوری رم بود و در نتیجه زیر تاثیر شرایط و تحولات اجتماعی و اقتصادی آن امپراتوری قرار داشت. حکومت سزار آگوستین، نشانه پایان یافتن سلطه اشرافیت فئودالی و آغاز تمدن شهرنشینی بود. گر چه بازرگانی بین المللی گسترش یافته بود، اما نه تنها بهبودی در شرایط زندگی تودەهای کثیر مردم ایجاد نکرده بود بلکه در تامین نیازهای روزمره آنان نیز کمک موثری نمی کرد. از این شرایط تنها قشر کوچکی از طبقه ثروتمندان سود می بردند. جمعیت فراوان بیکار و گرسنه پرولتاریا در شهر ازدحام کرده بودند. پس از رم، اورشلیم دومین شهری بود که نسبتا انباشته از جمعیت بیکار و گرسنه بود. دست ورزان که معمولا در خانەهای خود تنها کار میکردند و به طور کلی در زمره پرولتاریا به شمار می آمدند، شرایط مشترکی با گدایان، کارگران غیر ماهر و دهقانان داشتند. در واقع پرولتاریای اورشلیم شرایط بسیار بدتری از پرولتاریای رم داشت. اینان نه از حقوق مدنی حکومت رم بهره می بردند و نه نیازهای مبرم و اولیه شان چون خوراک، همدردی، از سوی امپراطوری عیاش، قمارباز و اسراف گر برآورده میشد.

جمعیت روستایی که زیر فشار مالیات های سنگین کمر خم کرده بود، به بردگی تن میدادند. خرده پاهایشان نیز وسایل تولید و زمین های کوچک اندازه خود را از دست داده بودند. برخی از این دهقانان به صف گسترده پرولتاریای اورشلیم می پیوستند و برخی دیگر به راه حل های مایوسانەای چون قیام های خشونت بار سیاسی و غارت و چپاول روی آوردند. در کنار پرولتاریای فقر زده و مایوس اورشلیم و رم، یک طبقه متوسط اقتصادی رشد کرد که هر چند زیر فشار حکومت رم بود، اما از نظر اقتصادی ثبات داشت. بر بالای این طبقه، گروهی کوچک اما قدرتمند و صاحب نفوذ از طبقه فئودال ها قرار داشت که روحانیت و پول حکومت اشرافی را تامین میکرد" (جزم اندیشی مسیحیت، ترجمه منصور گودرزی، ص44). فروم از سه گروه اجتماعی صدوقیان، فریسیان و ام هارا نام می برد که به ترتیب، نمایندگان طبقات مرفه، متوسط و فرودست بودند. در گزارش فلاویوس ژوزفوس آمده که صدوقیان گر چه ثروتمند و بلند رتبه بودند اما رفتار خشن آنها با طبقه اشراف درباری همخوانی نداشت. باید این تصویر را در ذهن داشت که آن زمان حکومت دولت امپراتوری، آشکارا عنوان پدر مقتدر و قدرتمند جامعه را تجلی میکرد و مردم فرودست و بعضاً متوسط در واقع علیه این اقتدار و جباریت پدر خدایی بود که شورش میکردند. با وجود این، موعظەهای مسیح باعث نشد که بخشی از مردم ستمدیده دست از جنبش های عملی رهایی بخش بردارند ضمن اینکه بر جنبش مسیحایی موعود هم تاثیر میگذاشتند. فروم می گوید: اندکی پیش از مرگ هیرود، یعنی آنگاه که مردم افزون برسلطه رم زیر ستم دست نشاندگان یهودی آن ها نیز بودند، در اورشلیم یک جنبش مردمی به رهبری دو کاتب فریسی به وقوع پیوست که در پی آن عقاب رمی ها از سردر معبد پایین کشیده شده و تخریب گردید. محرکین این جنبش اعدام شدند و رهبر توطئەگران را نیز زنده به آتش افکندند. پس از مرگ هیرود، مردم در برابر جانشین او آوکیلاوس، تظاهراتی به راه انداختند و خواستار آزادی زندانیان سیاسی، الغای مالیات های بازار و کاهش پیشکش های سالانه شدند....جنبش ها قوت بیشتری گرفت.... و در اورشلیم به یک قیام خونین دیگر علیه رم انجامید. در مرکز قدیمی انقلاب یعنی جلیله، جنگ و گریزهای فراوانی با رومیان در گرفت. در اردن نیز آشوب به پا بود" (ص 51-46). به هر حال این جنگ های چریکی در روستا ها هم ادامه یافت و همه این قیام ها همواره به شدت سرکوب میشدند با مایوس شدن بخشی از مردم کم کم شکاف های زیادی بین طبقات پایین و متوسط هم شکل میگرفت. گروهی از مردم روستا با شهروندان فقیر، جنبش زیالوت (متعصبین) را شکل دادند. ادعا های پیغمبری زیاد شد فردی هم بنام تئودس مردم را به رفتن به اردن موعظه میکرد که در آنجا به مانند موسی معجزه خواهد کرد. رومیان ،وحشتزده، دست به قتل عام پیروان مسیح زدند و سر تئودس را هم از تن جدا کردند. جنگجویان و مبارزین زیالوت، مردم ترسیده را به ادامه مبارزه تشویق و تهدید میکردند. گروهی ازجنبش زیالوت که به اصحاب خنجر معروف شده بودند دست به قتل و غارت طبقه فریسیان و بزرگان و معابد یهودیان میزدند، روستا هایی که همکاری نمیکردند را به آتش می کشیدند. قیام بزرگی در سال 66 م با رم در گرفت هر چند بردگان به نظر پیروز شده بودند اما جنگ ها ادامه داشت و جنبش ها هم بتدریج فروکش میکرد. مبلغین مسیحی مردم را به آرامش و روز موعود دعوت میکردند و کسانی را که دزدی کرده و همسایگان را آزار میدادند، نفرین میفرستادند، که اجازه ندهید زرق و برق زندگی اشراف ،چشمانتان را کور کند زیرا آن ها مطابق اعمالشان سزایشان جهنم است شما مسیح را باور کنید که ستمدیگان را به بهشت خواهد برد. یحیی، مبلغ دیگری، جنبش فکری بزرگی راه انداخت و مردم را به بشارت ملکوتی وعده داد که آمدن مسیح نزدیک است و او پیروانش را نجات خواهد داد و پادشاهی آسمانی مسیح بر زمین خواهد درخشید.

اولا چند موضوع را اینجا روشن کنیم که مورخین و مفسرین سیاسی مسیحی در چندین زمینه با هم توافقی ندارند اینکه مسیح اسطورەای درچه زمانی و چگونه آفتابی شد؟ اصرار هم دارند او را چنان پاک و مقدس جلوه دهند، گویی از مادری مطلقا باکره به دنیا آمده است ( نگاه کنید که زن نباید دست خورده و ناپاک به حساب آید ) و اینکه باید او را به تبار بزرگان و یا فقرا نسبت دهند باز بستگی به نوع نتیجه گیری سیاسی پشت پرده آنان دارد. و بالاخره آیا او مردم را به شورش علیه امپراتوران دعوت کرد یا نه، زیرا مسیح نهایتا تسلیم شدن بردگان را به بالاترین تک خدایی قدرت فرمان داده بود که حتی بر رقیبش موسی ارجحیت پیدا میکرد. البته نا گفته نماند که در مورد تفاسیر موضوعات سیاسی دنیوی، ناجیان دولت الهی می بایست بسیار زیرکانه و موذیانه توجیەگر اعمالشان می شدند. آن ها همه دریچەهای فرار را برای شرایط بحرانی خودشان باز گذاشته بودند و بسته به اوضاع بازار روز، زیر پای یکدیگر را خالی میکردند. پس در این موارد هم بین آن ها توافق روشنی در کار نبود و تنها در یک حیله مالکیت سیاسی باهم هم پیمان میشدند آن هم موعظه تسلیم مردم به قدرت سیاسی بود. به هر حال این اسطورەها به هر صورتی که بازی داده شده نهایتا به تداوم ذهنیت ایمانی و تلقینی بردگان در وفاداری به خدایان قادر و رهبران سرنوشت ساز، انسجام یافته است که بی تاثیر از شکست های پی در پی بردگان در مبارزه علیه خشونت بی امان امپراتوران روم نبوده است و در نتیجه آن ها را از داشتن اختیار آزاد و خودگردانی جامعه خویش منع میکردند. در واقع اعتماد مردم در اتکا به قدرت همیاری و شورایی آزادانه برای تغییر سرنوشتشان می بایست از آن ها سلب شود آن هم در جهت پرهیز از تمایلات استقلال طلبانه و ترک همه مواهب دنیوی تا به دست بزرگ مردانی الهی رستگار شوند یعنی بردگان اختیار فردیت آزادشان را می بایست در هالەای از ترس و خود آزاری، تسلیم اقتدار سادیستی دیگرانی که خدا، رهبر، ارباب، پدر مقدس (و حتا شوهر بالای سر زن در فضای کوچکتر خانواده) نامیده میشدند، قرار میدادند. خوب، زمانیکه فرد را عملا به شکلی آرمانی و ایمانی باز مجبور میکردند در زیر نظام سلطه و آتوریته قدرت، هویت مستقل خودش را در تصمیم گیری برای سازندگی جامعەاش نفی کند آن گاه چه اتفاقی میفتد، این که انسان امید به خوشبختی و آیندەای بهتر را باید در وابستگی به فرایند زنجیره قدرت سیاسی یا حاکمیت جستجو کند. طبیعی است که همه بردگان هرگز چنین فرایندی از خشونت را نپذیرفتند. اما مشاورین سیاسی بی وقفه برای رقابت در قدردانی و ستایش از ساختار بت مقدس قدرت، بردگان را تا حد شهادت به معنی نهادینه کردن ایدئولوژی ایمانی دولت الهی، ترغیب میکردند. اما وقتی این باور به ناجی حکومتی برای برخی درونی شود آن گاه سلطه سیاسی پدر همواره در هر زمانی تلاش میکند از این باور کور برخی از مردم، علیه آزادی خواهان و منتقدین به نظام الهی بهره برداری کند. این جایگزینی نفرت و ترس از ناتوانی، حقارت و سر سپردگی در نقاب آرمانگرایی تنها امیدی است که از برکات سلطه قدرت به آن ها انتقال میابد.

قرن 21 پایان ایدئولوژی سلطەگرایانە احزاب و دولت‌ها / 4

Anarchistan — 2012-05-15T06:11:05Z

م-ر 16 بهمن 1390

بخش دوم

قدرت سیاسی (ماشین دولتی)

آیا هرگز میتوان آزادانه به موضوع و عملی اندیشید که به هزاران بند و زنجیر دولت، پرچم و قوانین کشوری اش گرفتار نشویم؟ آیا نمی بینیم که دولت آمریکا هم حتا نمیتواند صلح آمیزترین تجمع کمپ های معترضین به وال استریت و بی عدالتی های آشکارخودش را تحمل کند؟ پس چگونه میتوان در قرن 21 از کشوری نام برد که مردمانش در آزادی زندگی میکنند و در غم بیکاری، گرسنگی، اعتیاد، قاچاق کودک و زن، تخریب فضای زیستی، بی پناهی و یا همواره در وحشت از شروع جنگ های تازەای نباشند؟ آیا از کودکی به ما یاد ندادەاند که مطیع کشور، پرچم و رهبران باشیم و از آن ها به عنوان ناموس و شرف خود پاسداری کنیم؟ شما چند سالتون بود که فهمیدید پول و قدرت همه کاره است و باید برایش بجنگید، رقابت کنید - از دیگران پیشی گیرید تا فرد مهم و موفقی به شمار آیید؟ شما چه زمانی فهمیدید که اگر کسی مقام و منصب بالایی داشته باشد از موقعیت با نفوذی برخوردار است که عده بسیاری فرمانبر و زیر دستش خواهند بود و این احساس قدرت، میتواند حتا تا حد جنون، هیجان آور باشد؟ حال شما کم کم دوران دبیرستان را به یاد می آورید که قانون و سلسله مراتب قدرت در ساده ترین شکلش به مانند فراش، معلم، ناظم، دفتردار و رئیس از چگونه موقعیت و جایگاهی برخوردار بودند. اهمیت موضوعات درسی بر مبنای چه شیوه تفکر، استاندارد و اهدافی از طریق وزارت آموزش دولت بر ما تعیین میشد؟ آیا در منطقه فقیر نشین زندگی میکردید؟ آیا مدرسه دولتی بود یا خصوصی؟ آیا این همان قانون تقسیم بندی فیزیکی، ذهنی، جنسی، اقتصادی، فرهنگی ... از جانب مناسبات قدرت برای حفظ نظام بردگی مدرن نیست؟ امروزه شما در کوچه و خیابان، اداره و شرکت، انسان هایی را میبینید که با شتاب و نگرانی نیروی کارشان را می فروشند تا غذایی برای خوردن و جایی برای خوابیدن و امکانی برای هزینه بهزیستی و مدرسه فززاندانشان داشته باشند و شاید کمی تفریح تا آن انرژی لازم برای تکرار کار خشک ویکنواخت هر روزه را تا قهقرای بازنشستگی پیش برند. اما اگر مقدار پولشان کفاف ندهد آنگاه بتدریج به صف بیکاران، فقرا، دستفروشان، گدایان، معتادان، تن فروشان، مهاجرین .... و بی خانمانان جامعه ملحق میشوند. شما کارخانەها، بانک ها، ساختمان های بزرگ تجاری، فروشگاەها .... را هم میبینید که انواع اجناس شغلی، اطلاعاتی، مدیریتی، پولی ... و کالایی را در انحصار قدرت خویش نگهداشته و با سودهای کلان به خورد مردم میدهند. شما خشم، اعتراض، خستگی و افسردگی را در تار و پود این مردمان دردمند هم میبینید و از خود می پرسید پس چرا این انسان های اسیر شده که نود درصد جامعه را تشکیل میدهند به راحتی متحد نمیشوند که این ساختار نکبت بار ظلم و حقارت را درهم کوبند و آن فعالیت زندگی عاشقانه را در همکاری آزادانه شورایی خویش اختیار کنند همان چیزی که همگی با وجدانی انسانی ازش حرف میزنیم و آرزویش میکنیم اما شما به ناگهان متوجه چند مانع جدی میشوید. می بینید که شبکه ساختار اعمال قدرت و کنترل یعنی دولت غول پیکر، مجموعه بزرگی از آدم کشان و شکنجەگران را در شبکەهای مخوف سیستم پلیس، ماموران امنیتی، ضد اطلاعات، ارتش، دادگاه و زندان ها ..... بسیج و سازماندهی کرده تا اعتراضات و شورش های بردگان مدرن و آزادیخواهان را سرکوب کنند. شاید شما بگویید اکثر همین کسانی که در شبکەهای سرکوب جامعه خدمت میکنند صرفا برای بقای امورات زندگی اشان مثل بقیه اسیرند و در صورت یک شورش هماهنگ مردمی نهایتا از هم فرو می پاشند چنانکه همواره انجام شده و رژیم ها و حکومت های مختلفی هم فرو ریخته و تغییر کردەاند پس چرا ساختار سلطه پا برجا مانده و باز تولید شده است؟ حقیقت این است که این تحولات جامعه از حد یک کودتای سیاسی و یا نهایتا انقلاب سیاسی فراتر نرفته است یعنی مبارزه مردم تنها به یک جایگزینی حکومتی دیگر ختم شده و ساختار انگلی دولت پا برجا مانده است. تمام طول تاریخ، یا رفرم در درون حکومت بوده و یا تغییر یک رژیم یا حکومت یعنی صرفا یک رفرم در ظاهر ساختار حکومت دولتی انجام گرفته است. پس چه نیروهای اجتماعی ای با چگونه حیلەگری هایی از فروپاشی ساختار سلطه دولت سرکوب جلوگیری میکنند و در برابر شکل گیری شوراها، کانون ها و کُمون های آزاد اجتماع انسانی می ایستند این همان موضوعات کلیدی ای است که ما در یک گذر کوتاه تاریخی به آن خواهیم پرداخت. ( در کشورهای اسکاندیناوی هم برخی از کانون ها و انجمن های خدمات اجتماعی را کُمون می نامند )

ئیسپانیا : خرۆشانەوەی خەڵك و دەستبەسەرداگرتنەوەی مەیدانەکانی مەدرید و بەرشەلۆنە

Anarchistan — 2012-05-14T15:53:19Z

ئیسپانیا: گه‌ڕانه‌وه‌ی خه‌ڵكی بۆ مه‌یدانه‌كان، كه‌ پار‌ساڵ ده‌ستیان به‌سه‌ردا گرتبوون ، له‌ پاڵ ئه‌م باودۆخه‌ تازه‌ی ئه‌وروپادا، ڕه‌نگه‌ گوڕێكی به‌ بزوتنه‌وه‌ی جه‌ماوه‌ری گه‌وره‌ بدات

پاش ساڵێك به‌سه‌ر خۆپیشادانه‌ گه‌وره‌كه‌ی ئیساپانیا و به‌رده‌وامی شه‌پۆلی ده‌ستبه‌سه‌راگرتنه‌كان له‌ گه‌لێك شاری ئیسپانیادا، ڕۆژی شه‌مه‌ 2012.05.12 ، له‌ یادی ساڵێك تێپه‌ڕبوون به‌سه‌ر ئه‌و ڕووداوانه‌ی پاردا زیاتر له‌ 10 هه‌زار كه‌س له‌ هه‌موو توێژاڵه‌كانی كۆمه‌ڵگه‌ی ئیساپانی له‌ مه‌درید و به‌رشه‌لۆنه‌ و گه‌لێك شاری دیکە ڕژانه‌وه‌ سه‌ر شه‌قامه‌كان و گه‌وره‌ترین مه‌یدان له‌ مه‌درید و به‌رشه‌لۆنه‌ دەستیان بەسەردا گیرایەوە. له‌ولاشه‌وه‌ لەلایەن دەسەڵاتەوە8 هه‌زار پۆلیس نێرراون بۆ ته‌وقكردنی مه‌یدانه‌كان و به‌ ناڕه‌زاییكه‌رانیان ڕاگه‌یاند، كه‌ هه‌تا سات 10ی شه‌و ماوەیان هه‌یه‌ بۆ چۆلكردنی مه‌یدانه‌كان و بڵاوه‌كردنیان. دواتر پۆلیس هێڕشی كرده‌ سه‌ریان و زیاتر له‌ 20 كه‌سیان له‌ خۆپیشانده‌ران بریندار كرد و له‌و ژماره‌یه‌ش زیاتر ده‌ستگیر كران و پتر له‌ 30 كه‌سیش ناو و ناونیشانیان لێوه‌رگیرا تاكو سزایان بدرێت.

ئه‌وه‌ی كه‌ بووەتە، هۆی ڕوودانی خرۆشانەوەی خەڵکی، وەستانەوە و بەرەنگاریی بارودۆخێکە کە ئافەرێنەرانی دەسەڵاتداران و سەرمایەدارانن و خەریکن باجەکەی بەسەر خەڵکیدا بسەپێنن، لەوانە:

یه‌كه‌م:‌ خه‌ڵكی ناتوانێت ئاوا ده‌سته‌ووه‌ستان دانیشێت، له‌ كاتێكدا كه‌ ڕێژه‌ی بێكاران له‌ هه‌ڵكشاندا بێت، به‌تایبه‌ت له‌ نێوان گه‌نجاندا، كه‌ ئەم ڕێژەیە چووه‌ته‌ سه‌رووی له‌ سه‌دا 50 و بارودۆخی ژیان به‌ره‌وخراپتر بڕوات و هیوایه‌كیش نه‌بێت له‌ ئاینده‌یه‌كی نزیكدا له‌م بارودۆخه‌ گرانه‌ ڕزگاری بێت.

دووه‌م : ئه‌وه‌ نزیكه‌ی 6 مانگه‌ میرایەتی تازه‌ فه‌رمانڕه‌وایی ده‌كات، ئه‌و میرایەتییەی كه‌ یه‌كێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانیان و سندووقی دراوی نێوده‌وڵه‌تی ئاوایان پێشبینی ده‌كرد ، كه‌ له‌ سایەی ده‌سڵاتدارانی تازه‌دا ئه‌م قه‌یرانه‌ی كه‌ ئیسپانیا تێی كه‌وتووه‌، به‌ره‌و ڕه‌واندنه‌وه‌ بڕوات یا به‌لایه‌نی كه‌مه‌وه‌ بتوانرێت كۆنترۆڵ بكرێت. به‌ڵام له‌ ڕاستیدا وه‌كو چۆن پێشتر چالاکانی بزووتنەوەکە پێشبینیان كرد، بارودۆخه‌كه‌ بەرەو خراپتربوون ده‌ڕوات، نه‌ك باشتربوون، هه‌روا ده‌رچوو.

بارودۆخی ئابووریی و كۆمه‌ڵایه‌تیی ئیسپانیا ‌به‌و ڕاده‌یه‌ خراپ بووه‌، كه‌ له‌م ڕۆژانه‌دا میرایەتی ئیسپانیا به‌ناچاری چوا‌ره‌م بانکی ئیسپانیای كه‌ ناوی Bankia یە کردە دەوڵەتی، واته‌ كه‌وته‌ ژێر ده‌سه‌ڵاتی ده‌وڵه‌ته‌وه، ئه‌مه‌ بێ له‌وه‌ش، هه‌ر له‌ مانگی ڕابوردوودا بوو، كه‌ له‌لایه‌ن میرایەتی ئه‌رجه‌نتین|ه‌وه‌، كۆمپانیای نه‌وت و گازی YPF، [كه‌ له‌ ساڵی 1999دا به‌ 15 ملیارد دۆلار بە كۆمپانیای Repsol ی نه‌وتی ئیسپانی فرۆشرا و بوو بە بەشێك لە کەرتی تایبەتی و ته‌نها له‌ سه‌دا 51 ی بۆ خودی ئه‌رجه‌نتین مابووەوه‌‌] ده‌ستی به‌سه‌ردا گیرا و كردیه‌وه‌ به‌ موڵكی ده‌وڵه‌تی ئه‌رجه‌نتین. له‌مه‌ش خراپتر ئێستا سه‌رۆکشالیارانی ئیسپانیا ده‌یه‌وێت له‌و په‌یمانه‌ی كه‌ به‌ یەکێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كان، لەبەرامبەر داشكاندانی بڕی قه‌رزه‌كان و عه‌جزی میزانییەیان دابووی، كه‌ له‌لایه‌ن ئه‌وانه‌وه‌ بۆی دانرابوو، پاشگه‌ز بێته‌وه‌. ئه‌مه‌ جگه‌ له‌وه‌ی په‌یتا په‌یتاش بیانوو بۆ خۆدزینه‌وه‌ له‌ كۆبونه‌وه‌كانی سه‌رانی ئه‌وروپادا ده‌دۆزێته‌وه‌، تاكو زیاتر فشاری نه‌خرێته‌ سه‌ر و شه‌رمه‌زارتر نه‌بێت.

گه‌ر پێشتر هیوایه‌كی كز له‌ باشبوونی ئابووری ئه‌وروپا و به‌خۆداهاتنه‌وه‌ی یورۆ و وڵاتانی به‌كارهێنه‌ری یورۆ هه‌بووبێت، ئه‌وا لە ئێستا دوای بەدەسەڵاتگەییشتنی سوشیالیسته‌كان له‌ فه‌ره‌نسا و پارتی چه‌پ له‌ یۆنان له‌ هه‌ڵبژاردنكه‌ی ئه‌م دواییه‌ی 05ی ئایاری 2012 كه‌ بووه‌ هۆی ‌په‌راوێزخستنی ئه‌و پارتانه‌ی كه‌ له‌گه‌ڵ ڕامیاریی ده‌ستلێگرتنه‌وه‌ (ته‌قه‌شوف) بوون، ئه‌و هیوایه‌ش یا هه‌ر نه‌ما یا زیاتر كزبووه‌.

فرانسوا هۆڵه‌ند، تازه‌ سه‌رۆككۆماری فه‌ره‌نسەش كه‌ ئه‌مڕۆ ده‌ستبه‌كار ده‌بێت، تاکو ئێستا هه‌ر له‌سه‌ر به‌ڵێنه‌كانی كه‌ له‌ مانیفێستی هه‌ڵبژاردنه‌كه‌دا به‌خه‌ڵكی فه‌ره‌نسەی دابوون، به‌رده‌وامه‌؛ له‌وانە پرسی دابینکردن و ئافەراندنی كاری زۆر به‌ هێنانه‌خواره‌وی ڕێژه‌ی بێكاری كه‌ له‌ سه‌دا 10 زیاتره‌، زیادكردنی باج له‌سه‌ر ده‌وڵه‌ماندان، قسه‌ و وتووێژکردن له‌تەك ئەنجێلا مێركڵ سەرۆکشالیارانی ئه‌ڵمانیا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانی ئه‌وروپا له‌بارەی ڕیفۆرمكردنی یورۆ و هه‌لومه‌رجه‌كانی كه‌ پێوه‌ی په‌یوه‌ستن و ڕزگاركردنی فه‌ره‌نسە له‌و قه‌یرانه‌ ئابوورییه‌ی كه‌ پیایدا تێده‌په‌ڕێت و هتد.‌.

هه‌رچیش یۆنانه‌ نه‌ میرایەتی سوشیالیست و نه‌ لیبراڵ و نه‌ خه‌ڵكانی ته‌كنۆكرات و نه‌ كۆمه‌ك و یارمه‌تی یه‌كێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانیان و سندوقی دراوی نێودوڵه‌تی به‌فریای نه‌گه‌یشتن. بگره‌ قه‌یرانه‌كه‌ وا خه‌ستبووه‌ته‌‌وه‌، هه‌موو ئه‌و پارتانه‌ی‌ كه‌ پێشتر له‌تەك ڕامیاریی دەستلێگرتنەوەدا بوون و له‌سه‌ر ڕه‌چه‌ته‌ی ناوەندە دراوییه‌كان، ڕێیان ده‌كرد، تاكو گیانیان تێدابێته‌وه‌، به‌هه‌ر هه‌موویان كه‌متر لە له‌سه‌دا50 ی ده‌نگیان هێناوه‌، كه‌ هیچیان ماف و ڕەوایەتی دروستكردنی میرایەتییان نییه‌. ئه‌وه‌تا بۆ ماوه‌ی 9 ڕۆژی ڕه‌به‌قه‌، به‌و هه‌موو هه‌وڵ و ڕاوێژ و ته‌گبیره‌وه، كه‌ دەیکەن و ده‌یده‌ن و بۆیان ده‌كرێت‌،‌ نه‌ كۆنه‌ سه‌رۆکشالیاران و نه‌ سه‌رۆكی یۆنان نه‌یانتوانیوه‌ میرایەتییەك دروستكه‌ن.

ئه‌وه‌ی كه‌ له‌و هه‌ڵبژاردنه‌ی ئه‌م دوواییه‌ی یوێناندا گرنگ بوو، کەمڕەنگبوونەوە و ڕه‌تكرانەوەی ڕۆلی پارته‌كان بوو،‌ وه‌كو ڕیفرانده‌مێك وابوو له‌سه‌ر ئه‌وان، له‌هه‌مان كاتیشدا ئه‌وه‌شی سه‌لمان، كه‌پارتە لیبراڵ و كۆنه‌پارێزه‌كان و سۆشیالیسته‌كان له‌ناو خه‌ڵكانی ئاساییدا چه‌ند بێبنەکە و بێكه‌سن. ئه‌وه‌ی كه‌ له‌ هه‌موو پارته‌كان زیاتر ڕه‌واجی هه‌بووه‌، پارتی چه‌په، پارتی Syriza كه‌ سه‌رۆكه‌كه‌ی كوڕێكی گه‌نجه‌ به‌ناوی Alexis Tsipras و ماوه‌یه‌كی زۆر نییه‌ درستبووه‌، به‌ڵام له‌تەك ئه‌وه‌شدا کە دووەمین زۆرینەی دەنگی هێبنا، کەچی هێشتا تەنیا نزیكه‌ی له‌سه‌دا17ی ده‌نگه‌كانی بەدەست هێناون و هۆی سه‌ره‌كی بەرەوپێشچوونیشی بۆ ئه‌وه‌ دەگەڕێتەوە، كه‌ ئه‌وان دژی مه‌رج و به‌نده‌كانی یەکێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانن، كه‌ به‌سه‌ر یۆناندا سه‌پاندویانن، ئه‌وان ده‌ڵێن نابێت یۆنان به‌و ‌مه‌رجانه‌وه‌ یورۆ قبوڵ بكات.

له‌كاتێكدا كه‌ ناتوانرێت میرایەتی دروستبكرێت، ئه‌گه‌ری هه‌ڵبژاردنێكی نوێ له‌ مانگی ئاینده‌دا هه‌یه‌، به‌ڵام ڕاپرسییەکانیش ئه‌وه‌ نیشان ده‌ده‌ن، ئه‌م جاره‌ ئه‌م پارته‌ چه‌په‌، كه‌ له‌م هه‌ڵبژاردنه‌ی دواییدا پلەی دووه‌می هێناوه‌، جێگەی یه‌كه‌م بەدەستبهێنێت. به‌ڕای ئه‌وان له هه‌ڵبژاردنی مانگی داهاتوودا له‌‌ سه‌دا 35ی ده‌نگه‌كان ده‌هێنێت، كه‌ ئه‌مه‌ش بۆ یه‌كێتی ئه‌وروپا زه‌نگێكی مه‌ترسیداره‌، چونكه‌ له‌ هه‌ردوو بارەكه‌دا بۆ ئه‌وان باش نییه‌: ئیتر ئەگه‌ر به‌ مه‌رجه‌كانی ئه‌وان ڕازی نه‌بێت و له‌ قەڵەمڕەوی یورۆدا بمێنێته‌وه‌، یا یۆنان له‌و قەڵەمڕەوەدا بێنێته‌ ده‌ره‌وه‌. به‌پێی بۆچوونی ئابووریناسه‌كان و سه‌رۆكی كۆمپانییه‌ گه‌وره‌كان، ئه‌گه‌ری له‌سه‌دا 76 ی ده‌رچوونی یۆنان له‌ قەڵەمڕەوی یورۆ و به‌كارهێنانی دراوی خۆی هەیە.

هه‌ڵبه‌ته‌ ئه‌م دوو ڕووداوه‌ی ئه‌م دوایه‌ی ئه‌وروپا؛ فه‌ره‌نسە و یۆنان ، گه‌ر له‌سه‌ر هه‌ڵوێستی خۆیان بمێننه‌وه و به‌و ئاقاره‌دا بڕۆن، كه‌ ئێستا نییەتیانه‌‌، كاریگه‌رییه‌كی گه‌وره‌ له‌سه‌ر یه‌كێتی ئه‌وروپا و دراوی یورۆ و پاوه‌ندی بریتانی و هه‌تا دۆلاری ئه‌مه‌ریكی و دراوه‌كانی دیکەی جیهانیش داده‌نێن. له‌ هه‌مووشی گرنگتر بزوتنه‌وه‌ی خه‌ڵكی به‌ره‌و پێشتر ده‌بات و چیتر ڕۆڵی پارته‌كان له‌و گه‌مه‌ ڕامیارییه‌دا كه‌ ده‌یانكرد و ده‌یكه‌ن به‌ته‌واوی ناهێڵێت و له‌مه‌ولا ڕۆڵێكی گه‌وره‌ و كاریگه‌ریان نابێت.

قرن 21 پایان ایدئولوژی سلطەگرایانە احزاب و دولت‌ها / 2

Anarchistan — 2012-05-14T06:02:53Z

م-ر 16 بهمن 1390

بخش اول / 2

ما جا بجایی دولت و دیکتاتوری را نمیخواهیم ما نفی سلطه را میخواهیم

انگیزه شیفتگان قدرت دولتی و دیکتاتوری همواره بر پایه این توجیه تاریخی سلطەگرایانه بنا شده که جامعه بدون مرجعییت و نظارت نخبگان رهبری امکان پذیر نیست. حتا در قرن بیست و یکم، ما شاهدیم که چگونه این ریاست مداران، عالی جنابان، مدیران، کارشناسان حکومتی، رجال سیاسی، ممتازین کشوری، حاکمین انحصارات، روئسای احزاب قدرتی ، هر گونه مخالفت، اعتراض و مطالبات آزادیخواهی شورایی را خطری بزرگ برای منافع حکومتی و اقتدار سیاسی تجاری خود میبینند. پس طبیعی ست که سلطەگران بدون داشتن ابزار و ساختار روانی و فیزیکی سلطه و سرکوب، لحظەای قادر نخواهند بود از فضا، امکانات و تمایلات سادیستی ( مقام پرستی، شهرت طلبی، ثروت اندوزی، زن ستیزی... ) به نفع اقتدار اقلیت سیاسی و قدرتی خودشان بهره برداری کنند. حال در ادامه بحث ما متوجه میشویم که چگونه اقلیتی از رجال حکومتی و سرمایەداران خودکامه تنها از طریق زنجیره اختاپوسی ساختار هیرارشی قدرت مدرن دولتی ، قادر میشوند چنین خشونت اکوزیستی، اقتصادی، جنسی، فرهنگی، نژادی.... را بر انسان و طبیعت زندگی تحمیل کنند.

نگاه کنیم به نهاد ها و وزراتخانەهای قدرت مدرن دولتی یا به اصطلاح خصوصی که قادرند یک فضای تنش آمیز، نفاق برانگیز و کنترل کننده را در سطوح مختلف فعالیت زندگی فردی و اجتماعی مردم ایجاد سازند و با این روش هر گونه زمینه سازی فضاهای متنوع ارتباطات مستقیم و تصمیم گیری آزاد شورایی فرودستان و آزاد اندیشان را مدام تخریب کرده و زیر سیطره خود نگه میدارند. دولت مستقیما نماینده مرکزی و رابط اصلی تمامی نهادها، شرکت ها و انحصارات زنجیرەای گسترده در کنترل و استثمارکردن جامعه است و به طور مداوم برای امنیت منافع رقابتی بازار سرمایه، یک مدیریت سلطەگری را بر تقسیم کار اجتماعی بردگی مدرن، برنامه ریزی و قانونگذاری میکند. این نظارت کنترل پلیسی چه بصورت عینی و ذهنی، آشکار و پنهان در ساختار کارکردی یک کمپانی یا کارخانه تنیده شده و به مانند یک نهاد کوچکتر دولتی عمل میکند و به این دلیل، ارتش و پلیس امنیتی چون شبح خفناکی در هیبت ساختاریش مستقیما حضور دارد. پس اساسا شبکه مخوف دیوانسالاری ساختار پلیسی دولت در تمامی اجزا درونی و بیرونی فضای خشن و مرعوب کننده سلسله مراتب تقسیم کار بردگی مزدی نهادینه شده است تا تشدید شتاب کار شقه شقه شده و از خود بیگانه، در خط تولید منافع سرمایەداران و رجال سیاسی پیش رود. به این معنا مکانیزم ضد انسانی مناسبات سلطۀ دولت، شیوه عمل کردی جنون آمیزش را در قانون هیرارشی حقوقی کار، طبقه بندی مشاغل و بقیه رتبه بندی های مزدی، جنسی و.... را بر پروسه کار بردگی سودآور تحمیل میکند.

مگر نقش وزارت آموزش و پرورش (سازمان مغزشویی ) بعنوان یکی دیگر از دست و پاهای دولت اختاپوسی دقیقا در خدمت همین عقلانیت ابزاری و سلسله مراتب رقابت برتری جویانه در ستایش الگوهای قدرتی و تبعیت از احکام کشوری مدرن (دولت-ملت) نیست که مدیرانش مدام تلاش میکنند غریزه همیاری و همفکری انسانی و شناخت انتقادی و سازندۀ کودکان ما را از ابتدا در هم شکنند و آنها را در جهت بازتولید مناسبات جنون آمیز مردسالاری، سلطه جویی و منفعت طلبی تربیت و بازسازی کنند؟ طبیعی ست که مردم به این راحتی پذیرای چنین خشونت کثیفی بر فرایند زندگی شان نیستند اما این موجودیت ساختار دولت است که با زور اسلحۀ اقتصادی، پلیسی، قضایی، رسانەای... و نهایتا با توسل به مجموعه این شبکۀ نظارت هرمی سلسله مراتب تقسیم کار سلطه منشانه، اهدافش را بر جامعه انسانی تحمیل میکند. ایجاد ایدئولوژی های رقابتی و دکان های تبلیغات سیاسی حزبی برای چهره سازی رهبران و ناجیان حکومتی صرفا دوهدف عمده را در نظر دارد، یکی فلج سازی و وابسته کردن مردم به طبقه هیرارشی رهبری و دیگری انحصاری کردن جایگاه مذاکره و دیپلماسی قدرتی و معاملات سودجویانه در بین رجال قدرتی است که حتا میتواند شکلی آنتاگونیسم و حذف گرایانه بخود گیرد. سراسر تاریخ بیانگر جنگ های رهبران برای هژمونی طلبی بوده است. در واقع سیاست تبلیغاتی همه آنها در توصیف برازندگی نخبگان، دبیران کل، رهبران، بزرگان و سرکمیسران آن هم با وعدەهای شیرین برابری، آزادی، دمکراسی برای آیندەای بهتر، صرفا یک الگو سازی دروغین و انحرافی ست یعنی یک تجارت سیاسی رسوا شده در جهت کسب هژمونی و چیرگی بر جنبش های متنوع اجتماعی و گمراه کردن آنها از مسیر سازندگی مناسبات همبستگی شورایی آزادشان میباشد. انسان ها روزمره به طور طبیعی به شخصیت های مبارز، دلسوز، مردمی، حقیقت جو و آزادمنش و محبوبشان در زندگی ارزش قائلند و مطمئنا هر کسی از خصوصیات شایسته دیگری استقبال و الگو برداری میکند اما این دیگر مضحک است که نتیجه قدردانی، بخواهد به حق خود شیفتگی رهبری و ریاستمداری او بر دیگران ختم شود این ها همه تئوری های وقیحانۀ کلاشی و نقض تمامی ویژیگی های آزادمنشی است نه تنها لیبرال ها بخصوص که احزاب سیاسی چپ با چنین شگرد جاەطلبانەای میخواهند دولت پسندی دروغین کارگران را دوباره در جامعه جا بیندازند. چطور هنوز عدەای تحت عنوان آزاد اندیشان و سوسیالیست های معاصر، حتا میتوانند فکرش را بکنند که یک حکومت خودکامه تک حزبی کمونیسم را دوباره در جهان امروز بر پا کنند؟ و اگر تک حزبی نیست پس باید پرسید دعوای شما با سوسیال و لیبرال دمکراسی در چیست؟ مگر آخرین شکل گیری یک دولت چپی بغیر از پیروزی دوباره انتخاباتی ارتگای جاەطلب از حزب ساندونیست در نیکاراگوئه است که تمام تار و پودش لیبرالیسم سرمایەداریست؟ ما هم مثل دیگران از افراد آزادیخواهی چون سولماز بهرنگ، پژمان رحیمی، فریبا امیرخیزی،مریم جزایری، مزدک چهرازی، ارژنگ نورایی، لیلا پرنیان، بهرام رحمانی، آذر درخشان و برخی دیگر که با نگاهی عمیق و انسانی به بررسی بحران های اجتماعی و نقد لیبرالیسم می پردازند، می آموزیم و یارانمان را تحسین و حمایت می کنیم. اما تا زمانیکه شما از چشم داشت قدرت سیاسی و هژمونی طلبی مینویسید و انسان ها را زیر سلطه سیاسی خود میخواهید ماهیتا فرقی با لیبرال ها نمیکنید و هنوز نمی خواهید چشمانتان را به آثار دردناک تاریخ فاشیسم کمونیسم دولتی باز کنید و در این غفلت و انکار، آگاه یا ناآگاه این فرصت را به لیبرال ها دادەاید که در زیر پرچم جامعه مدنی و حقوق بشر چهره جذاب تری از خود نشان دهند البته نه برای دوستداران جامعه شورایی بلکه در چشم جوانانی که در توهم به ساختار سلطه هستند و طبعا سلطه لیبرالیسم را به اختناق کمونیسم دولتی ترجیح میدهند این دیگر تناقض افکار خود شماست که چرا زندگی در فضای نیم بند آزادی مدنی غرب را به چین و روسیه ترجیح دادەاید.

ما به عنوان عاشقان جنبش شورایی با هویتی روشن از مبارزەامان هیچگونه ابایی در افشاکردن شیادان و کارشناسان سیاسی رسانەای و مبلغین قدرت طلبی در هر مدلی چون نوری زاده، نوشین احمدی، سازگارا، گنجی، علمداری، شیرین عبادی، نیره توحیدی، امیر احمدی، فرخ نگهدارها و غیره را نداریم که با بی شرمی کلکسیونی از احزاب چپ تودەای، اکثریت، ملی مذهبی، لیبرال، شاهی .... را دور خود جمع کرده تا نقشه حکومتگری آینده خودشان را علیه آزادی مناسبات شورایی ما طرح ریزی کنند. آنها نقشەهای سرکوب آزادی را هی دست به دست میگردانند تا شاید نقطه اجماعی در این دوران بحران زده سرمایەداری بیابند. ترس واقعی آن ها از فضای رادیکال و پربار آزادیخواهی جامعه ایران است که مجموعه مطالبات فرو خوردەاش حداقل به چندین دوره از تاریخ استبداد برمیگردد و اکنون توانایی چند انقلاب ناگهانی را در درون خود دارد. حال لیبرال ها با زیرکی ناشیانەای سعی میکنند از انزجار مردم از روس و چین به عنوان شرکای رژیم اسلامی به نفع سلطه غرب بهره برداری کنند و خواست تحولات انقلابی و بنیادی مردم را به تاریخ دیکتاتوری های کمونیستی نسبت دهند تا زمینه زد و بندهای لیبرالی آرام بخشی را برای سلطه جویی خود فراهم آورند. این دعوای همیشگی جناح های سیاسی قدرت بوده که در چهرەهای پوزیسیون وآپوزیسیون، رهبری تیم جناحی قدرت خود را به کرسی نشانند. عمامەای های لیبرال دیروز که ساختار جنایت دینی را بر سر مردم ریختند حالا دم از سرمایه پارلمان سکولار میزنند که البته اکثریتی از کمونیست های دولتی هم در آن میگنجند. گویی این احزابند که می پندارند مالک آزادی های نیم بند حقوقی مدنی، فرهنگی اجتماعی درغرب که چشم گیرتر مینماید، هستند و نه محصول عمری مبارزه جانسوز نسل های گذشته که همچنان برای تحقق رهایی از منجلاب سلطه به مبارزه ادامه میدهند. این مشکل و بحران اساسی احزاب مارکسیستی است که چنان در ادعاهای فخر فروشی خط قرمزهای دگم عقیدتی، تشکیلاتی و رهبری طلبی یکدیگر غوطه ورند که کنش و مضمون آزادی آن ها صرفا به وسیلەای برای رقابت در کسب قدرتی تباه کننده، تبدیل شده است بی آنکه قادر به درک انزوا و عقب افتادگی حقیقی ذهنی و مادی خویش از فوران جنبشهای رنگین پیش روی شان شده باشند. فرو رفتن در این وفاداری نوستالژیک به گذشتەای شکست خورده که چندین نسل جهانی از آن سپری شده و ابعاد نوینی از مبارزه کیفی کمونی را جاری ساخته، بیشتر بیان کهولت چپ های نسل اولی است که شاید بیداری سادەای دیگر برایشان نباشد مانند کسانیکه هنوز در افسوس گذشته مشروطه خواهی چمباتمه زدەاند. هویت جنبش شورایی چه ربطی به دیکتاتورهای کمونیستی و پارلمانی دارد که کسی بخواهد از افشا کردنشان طفره رود این دعوای بین دیکتاتورهاست که با تبلیغات روانی سعی میکنند جوانان را بین این دو مدل محوری از سلطه در نوسان قرار دهند. ما منکر این نیستیم که جنبش چپ ایران ناعادلانه از همه طرف قصابی شد و همان کسانی که بر روی کشتەهای عاشقان آزادی، سرمایەداری جهل و جنایت اسلامی را بر پا ساختند باز دوباره بخواهند در پس ویرانەهای فسادشان سخنگویان آزادی امروز باشند تا جنایات گذشته شان بدون دادخواهی در خاموشی رها شود. اما اتفاقا ما به آرزوهای آزادیخواهی نسل پیشین خود ارج می نهیم و از زاویه رشد آگاهی و دست آورد های جنبش های جهانی معاصر، دیگر نمیتوانیم از فرسودگی و نارسایی های ایدئولوژی تاریخی یاران گذشته بت بسازیم و بی مسئولیتی خویش را در پشت شهید پروری ابزاری از آن ها پنهان کنیم. میتوان فهمید که جنبش های ضد سلطه وسرمایەداری دوران معاصر به ناگهان از شکم عهد عتیق بیرون نیامدەاند بلکه از مشاهده و تجربه مادی تاریخ فاجعه آمیز سلطۀ احزاب و دول کمونیستی بورژوایی صد سال اخیر بوده که توانسته شکوفایی بدیل های رهایی بخش قابل قبول و ملموس تری را بیافریند. مارکس اگر زنده بود از دگماتیسم مذهبی یاران حزبی اش دیگر دیوانه شده بود. مرد فرهیختەای که با توجه به شرایط آن دوران و محدودیت های تجربی اش همواره از مشاهده عینی و حقیقی رویدادهای اجتماعی زمانەاش، ایدەهایش را پرورش میداد، هر چند با تمامی اشتباهاتش، اما آزادی و رفاه انسان را در محور اهدافش قرار داده بود و هرگز دستش به خون کسی آغشته نشد. اما برپایی ساختار دولت پلیسی کمونیستی روسیه در اکتبر 1917 زیر نظر تیم رهبری لنین یک جنایت آشکار علیه ابتدایی ترین آزادی های اجتماعی بشری بود که زمینه رخنۀ یک سلسله دیکتاتوری های تمام عیار را در دل جنبش های آزادی خواهی جهانی ایجاد کرد. کمونیسم بورژوایی دولتی تازه از راه رسیده، زیر نام مبارزه با سرمایەداری اساسا به تخریب شکل گیری شوراهای آزاد کارگران، کشاورزان، آزاد اندیشان ... پرداخت و در عرصه ایدئولوژِی، تکنیک و مهارت سرکوب، یک شیوه رقابتی جدیدی از یورش سلطەگری سرمایەداری جهانی را با خود ابداع کرد که در نوع نفرتش در خفه کردن آزادی های انسانی بی سابقه بوده است چنانکه تداوم سیاست پلیسی اش در اکثر کشورها بخصوص دولت اسلامی به روشنی مشاهده میشود.

حال شما احزاب کمونیستی میتوانید در جدال قدرتی با لیبرال ها در تصاحب جنبش جهانی ضد سلطه خیالپردازی کنید. این درست همان تفاوت کلیدی و کیفی جنبشهای آزاد شورایی با احزاب قدرتی در قرن معاصر است زیرا مدافعین مبارزۀ ضد سلطه، دانش و تجربیات رهایی بخش با ارزش خود را صادقانه در جهت گسترش اندیشه دینامیک سازندگی مناسبات برابرانه کمونی به کار میگیرند تا بتوانند مبتکرترین ایدەها و تاکتیک های مرئی و نامرئی را در فضای هزار لایه جامعه بیافرینند و ریشەهای سلطه و سرمایه را از درون و بیرون بخشکانند. اتفاقا این جنبش شورایی شخصیتی بسیار زنانه و مادرانه دارد. چرا میگوییم مادرانه؟ زیرا هزارەهاست که فرمانروایان الهی سلطه و جنگ، عشق را قربانی کردەاند و تا همین قرن اخیر هنوز جوهره وجودی و عاشقی زنان در سیاه چال های مذهب و مرجعیت سلطه زندانی بود چرا که سلاطین پدرسالاری دولتی از عواطف، احساسات، آغوش گیری و توانایی زایش زندگی بخش زنان نفرت دارند و کودکان را تنها برای تولید نسلی مطیع و خودپرست در جهت منافع سلطه و جنگ میخواهند. بر پایه این واقعیت، جنبش ضد سلطه معاصر تنها در تجسم حضور حقیقی زنان می توانست متبلور شود.

در دنیای قرن 21 که شتاب تحولات جامعه در میلیون ها فضای موضوعی زندگی و فعالیت اجتماعی چنان سریع و گسترده است که هر روزش به مانند گذر یک نسل قبل از خودش میباشد و به طور طبیعی اهمیت مشارکت فکری و همکاری ارتباط کیفی و ترکیبی اکثریت نسل آگاه جامعه را برای تغییر ریشەای وضع موجود، صد چندان کرده است. این اساسا و ماهیتا یک مبارزه هنری، شاعرانه و عاشقانۀ زندگی اکو زیستی است و هدفش نجات طبیعت زیستی و مناسبات زندگی شورایی است که با ساختار مدنیت تخصصی اتمیزه سلطه، تفاوت ماهوی دارد. مارکس جوان در مقالەاش در باره مسئله یهود این نکته را خوب تشخیص داد که گفت "منافع مادی خود پرستی اصل اخلاقی جامعه مدنی است که دولت سیاسی را با خود به همراه دارد که تمام خصوصیاتش به شکل خدای منافع مادی و نفع شخصی که پول میباشد" . اما آینده نشان داد که مارکس با رشد تمایلاتش به سلطۀ حزب رهبری، افکارش بتدریج در مسیر توجیه کردن دولتِ گذار سیاسی قرار گرفت. اگر حضور دولت مدرن به طور طبیعی، جامعه مدنی و اتمیزه را در کنار خود می آفریند پس اساسا هیچ گونه ماهیت سوسیالیستی شورایی ندارد مگر این که شوراهای سوسیالیستی قادر به جلوگیری از شکل گیری هر گونه سلطۀ دولت و حزب باشند پس استراتژی دوران گذار می بایست ضرورتا در جهت تحکیم شوراهای کمونی گام بر میداشت تا فرصت سیطره و تثبیت شدن دولت مدرن سرکوب را از آن میگرفت. این همان نقد کاملا بجایی بود که جنبش آنارشی کارگری در زمان مارکس داشت که دیکتاتوری کمونیستی میتواند بدترین نوع دیکتاتوری دولتی علیه آزادی جامعه را شکل دهد و این پیش بینی درستی بود. ما در ادامه بحث به تاریخ دیانت الهی دولت از بدو تولدش خواهیم پرداخت. صرف نظر از دولت آدم خوارجمهوری اسلامی و کشورهایی چون چین، روسیه، کره شمالی، برمه، سوریه و عربستان و چند تایی دیگر که اساسا یک ساختار پلیس سیاسی نظامی در راس برنامه ریزی ساختار دولتی آنها قرار گرفته شاید بتوانیم نگاهی به دولت آمریکا بیندازیم که به اصطلاح مهد دمکراسی با نفوذ غرب بشمار می آید.

آیا مگر آموزشگاەها و دانشگاەهای آمریکا چیزی بجز کمپانی های رقابتی سود دهی و ربات سازی هستند که با سیاستی فرا طبقاتی، نژاد پرستانه و زن ستیز، اقشار فقیرتر جامعه را چون سرخپوستان، سیاهپوستان، مردم لاتین، و مهاجرین غیر شهروندی... را زیر ضربه قرار داده ند. استانداردها، امتیازات رشتەای و موضوعات آموزشی به گونەای برنامه ریزی شده که بتوانند اکثریتی را بطور ذهنی عینی و به صورت مهرەهای ابزار قدرتی در فضایی از خودبیگانه و خودخواهانه برای کسب تخصص ها، پرستیژها و مناصب برتر شغلی به رقابت بکشانند. کشوری که تنها پانصد میلیارد دلار هزینه سالانه دیوانسالاری ضد اطلاعات، تسلیحات جنگی، ارتش، پلیس و غیره آن میباشد نیاز به مدیران و کارشناسان مطیع و وفاداری دارد که باید در همین دانشگاەها تربیت شوند تا پروژەهای این ساختار آدم کشی و تخریب زندگی اکو زیستی را به پیش برند طبعا اکثر کمپانی ها در تهیه تجهیزات کالایی فنی، تکنولوژیکی، لجستیکی، معماری، ساختمانی، خدماتی، مدیریتی، کارشناسی .... چنین ساختاری شریکند و به چنین تحصیل کردەهای نخبه و جاەطلبی همواره نیازمندند. تازه وزارتخانەهای دیگری چون بهداری، بازرگانی، اقتصاد، دیپلماسی خارجه، دادگستری و غیره را باید به آن افزود که همگی در جهت کنترل و تمرکز بر جامعه و هم پروسه جایگاه سلطه خویش با هم رقابت میکنند.

شاید تصور شود چنین قدرتی چگونه میتواند در هم شکند؟ حقیقت این است که زنجیرەای مرئی و نامرئی از کنش و واکنش های دو گانه و چند گانه، کمی و کیفی همواره در یک فرایند دینامک برخوردهای اجتماعی مدام عمل میکند. ضمن اینکه جامعه در برابر ساختار دولت قرار میگیرد در عین حال در درون این ساختار زندگی هم میکند یعنی این نیروی انسان ها است که زیر انواع فشارها، ساختار را بر دوش خود میچرخانند. حتا زندانها را کارگران میسازند اما پروژەها و سیاست های فرایند کالا سازی برای منافع ساختار به مردم تحمیل میشود. اگر مردم اعتصاب و اعتراض کنند ساختار به وحشت میفتد. رشد آگاهی مردم در باورشان به نقش مستقیم همبستگی شورایی در انتخاب آزاد فعالیت زندگی، به دور از هر گونه سیطره توهین آمیز و خشونت بار ساختار استبداد و استثمار میتواند این فرایند کنترل بر آنها را درهم شکند و به آزادی دل چسب و شوق انگیزشان دست یابند. پس جلوگیری از تداوم فیزیکی و روانی خفه کننده این ساختار، به عهده خود همین مردم است. درسته که ساختار سلطه برای درهم کوبیدن خطر همبستگی مردم با روشی موزیانه و کثیف، یک سیستم هرمی یا عمودی رتبه بندی و طبقه بندی شغلی امتیاز دهی و کنترل را دایر کرده که افراد ناظر بر منافع و موقعیت های شخصی خویش باشند و به تشکیلات قدرت وفادار بمانند اما اکثر این کارکنان، خشونت سیستم را همواره با پوست و گوشت خود لمس میکنند و حقایق به درون جامعه انتقال می یابد و آگاهی مردم بالا میرود و این کمک میکند تا شیوەهای مبارزه را از درون خود کشف کنند. در ضمن ارگان ها و گردانندگان ساختار سلطه نه تنها در بازار سرمایه برای سودآوری بیشتر از کار بردگی مردم به جان هم میفتند بلکه بر سر کسب جایگاه بالاتری از مالکیت سیاسی قدرت هم مدام درگیر رقابتی جنون آمیز هستند. چه این جدال در فضای داخلی یک تشکیلات ، بین انحصارات مختلف، بین جایگاەهای کلیدی تر دیوانسالاری دولت، بین دولت ها، فرقەها و یا باندهای قاچاق باشد، صدمات جانسوزش نهایتا بر زندگی مردم بخصوص زنان و کودکان وارد میشود. اما مهمترین، و زیبنده ترین نیرویی که تار و پود جنبش آزاد شورایی را شعله ور ساخته و جلوەای جهانی بخشیده، ورود با شکوه طبیعت زیستی به عرصه مبارزاتی علیه این ساختار الهی سلطه و تخریب گرایی ست. طبیعت زیستی ی که اساسا تجلی ای مادرانه دارد مطلبی که در بخش سوم این مقاله خواهد آمد.

امروزه این ارتباط جنبشی مردم شکلی جهانی به خود گرفته و از هر گوشەای جرقەای شعلەور میشود و اوج میگیرد و در برابر یورش ساختار سرکوب مانور جدیدی را از نقطەای دیگر آغاز میکند و هر بار فراگیرتر از قبل دامنەاش را در تاکتیک های بیشمارش میگستراند. نباید تصور کرد که جنبش کمونی صرفا در اعتراضات خیابانی مثل اشغال وال استریت خود را نشان میدهد مناسبات شورایی در میلیون ها عرصه زندگی و فعالیت ارتباطی و اجتماعی در حال شکستن پایەهای سست ساختار استبداد و استثمار است این یک رشد آگاهی مادی جنبشی است که ذره ذره فضای انسان ها را برای تغییر و افتادن در ارتباطی متفاوت از زندگی مصرفی آماده میکند که ابزاری در دست روابط سلطه نباشند. مثل یک تئاتر خیابانی در کلیت زندگیست چون مزرعەهایی که به صورت ارگانیک کشت میشوند و یا دبیرستانی ها و دانشگاهی هایی که در دفاع از جنبش غذا و نه بمب، کتاب و نه زندان وزارت آموزش را تعطیل میکنند. آن ها کارگاەهای نمایش و پاپت سازی اعتراضی را برپا میکنند و همه این فعالیت هایشان را در یک فرم و تشکل شورایی برای هدفی معین برنامه ریزی میکنند بی آنکه به فرم وابسته شوند زیرا فردا در فعالیتی دیگر آزادانه مسئولیتی را که دوست دارند به عهده میگیرند. فعالین شورایی به شور زندگی در لحظه و رشد مناسبات کمونی می اندیشند چیزی که همواره در شرف شدن است و نمود های جنبشی خودش را دارد. جنبش شورایی چیاپاس در سال 1994 به ناگهان از جنوب مکزیک سر در آورد و جهان انسانی را به وجد آورد و همچنان ریشه می دواند. جنبش 1999 سیاتل در واشنگتن که آنارشیست ها در آن نقش بسزایی داشتند دنیا را تکان داد و آغازگر تحول رسانەهای مستقل اینترنتی توسط مردم در جهان شد که سلسله جنبش های مستقیم شورایی در غرب و لاتین را ایجاد کرد. کنگره آمریکا برای خفه کردن دامنه رشد این جنبش ها که به واشنگتن دی سی، پنسیلوانیا، لس آنجلس کشیده شده بود سریعا قوانین ترور و سرکوب را تحت عنوان عمل امنیتی یک و مدتی بعد عمل امنیتی شماره دو به تصویب رساند تا دولت آمریکا زیر فرماندهی بوش راحت تر بتواند اعتراضات ضد جنگ افغانستان و عراق را در کشورش خاموش سازد. اما اشتباه نشود که ساختار سلطه دولت به مانند سدی نیست که همین یک ماه قبل بر روی رودی بسته شده باشد و حالا پشیمان شده خرابش کنیم.

ساختار دولت قدمتی چند هزار ساله دارد و جنبش ها هم از آغازش تا کنون هزاران شورش برپا کردەاند یعنی مبانی بنیادی سلطەگری و بت پرستی قدرت سیاسی از دوران باستان در سیمای امروزین دولت مدرن به ارث رسیده است. زیرا در همان زمان مذهبیون و مشاورین سیاست حکومتگری، همین خرافەهای دیانت سیاسی، عقاید تلقینی، و بت پرستی قدرت را در ترفندها و نیرنگ های رهبری طلبی و سلطەگری به کار میگرفتند. حتا از سده چهارم پیش از میلاد، ارسطو در کتاب سیاست (ترجمه حمید عنایت) در باب ضرورت قدرت سیاسی درهیبت فرمانروایی مطلقه برای پایداری حکومتش تاکید کرده است و حتا اینکه چگونه نظام طبقه بندی مردم از نظر مناصب و موقعیت های ممتاز تر شغلی، جنسی، رستەای، نژادی و قومی و مذهبی ... باید در تبعیت از مرکزیت قدرت قرار گیرد. بعد از 2200 سال جدال طبقاتی ضد سلطه بردگان سرانجام در دوران نوزایش 1800، حکومت الهی نجاتش را در سلطه جدید دولت مدرن، تجلی داد که در شکل جمهوریت کشوری، دولت سرکوب خویش را منتخب مردم خطاب کرد و وطن پرستی و دفاع از مرزهای منافع قدرت دوباره در دستور کار قرار میگیرد و شهروندان در شکل ابزار مصرفی مطامع خاندان قدرت باقی میمانند. هر چند ما به جزئیات تاریخ ساختار مذهبی پدرسالاری جلوتر خواهیم پرداخت تا دیگران در اشاعه و رشد این مبحث از زوایای مختلف ما را یاری دهند. اما اینکه عدەای هنوز بر طبل دیکتاتوری پرولتاریا و یا حکومت کارگری میکوبند چیزی جز همان تاریخ وحشتناک دیکتاتوری بر کارگران و جامعه انسانی نبوده است. این ها تنها برای رسیدن به آرزوهای جاەطلبانه خویش بر روی اشتباهات فاحش مارکس سرمایه گذاری کردەاند زیرا از دوست داشتن جنبەهای خوب مارکس اگر کسی بخواهد هنوز میتواند به درک جنبش شورایی نایل شود.

در ایران تقریبا بیشتر مردم تا حد زیادی به این واقعیات سلطه آگاهند و در برخورد اولیه به دلایل چندی احتمال تحقق آزادی واقعی را امکان ناپذیر یا دور از دسترس میدانند. دو طرز برداشت را بخصوص در زمان افت جوشش های اجتماعی میتوان رایج دید زیرا معمولا در لحظه انقلابات، مردم از ذهنیت باورهای بدبینی و انفعالی خود خارج میشوند. اول اینکه اکثر مردم می پندارند از ازل همیشه دولت ها بودەاند و اگر دولتی هم سرنگون شود باز همان عدەای که شیفته قدرتند خود حکومتی از نو برپا میکنند و چون قدرت انسان را فاسد میسازد این چرخش مدام تکرار شده و انسان های صادق و دلسوز همیشه قربانی میشوند. دوم اینکه انسان ذاتا خودخواه و منفعت جوست و اگر دولت مقتدر قانونمندی بر کار مردم مدیریت نداشته باشد دزدی، آدم کشی، فساد و هرج و مرج همه جا را میگیرد. پاسخ دوم را از اکثر روشنفکران حزبی، متخصص و تحصیل کردەها میشنویم چون آگاه و ناآگاه خود را شایسته تر و برتر از دیگران میدانند و گویی طبق یک فرایند ساختار نامرئی تقسیم قدرت، برای این برتری هزینه پرداختەاند در حالیکه زحمتکشان ساده دل که بقایشان به تجربه همیاری و همسایگی نزدیکتر بوده معمولا پاسخ اول را در نظر دارند. طبعا احزاب سیاسی چه لیبرالی و کمونیستی با ارزیابی از همین نوسانات نگاه درمانده و سحر شده مردم در چرایی منشا اصالت وجودی شان برای قدرت گیری خویش حساب باز میکنند بی آنکه پاسخ اول برایشان جذابیتی داشته باشد. ما این شانس را داریم که از دانش تجربی امروز خود گذر تاریخ زشت دیانت سلطه را بنگریم و این نمایش تاسف انگیز و احمقانۀ ساختار سلطه را در گنده نمایی غول آسا و مخوفش به سخره گیریم که به همین روشنی در طنین شعر و نوای گیتار جوانی آزاده تا چه اندازه ضد انسانی و پوشالی مینماید. پایان بخش اول

قرن 21 پایان ایدئولوژی سلطەگرایانە احزاب و دولت‌ها / 1

Anarchistan — 2012-05-12T18:16:03Z

م-ر 16 بهمن 1390

بخش اول

موضوع بر سر بد و بدتر بودن این یا آن ایدئولوژی سیاسی قدرت نیست، مسئله این است که آغاز قرن 21 اساسا ناقوس مرگ دوران فرمانروایی تبهکاران سلطەگری و فرمانبرداری "تودەهای بی شکل" را به صدا در آورده است. از افلاطون تا به امروز آنچه که مکتوب شده و به اجرا در آمده تنها مرجعیت سلطۀ پدرسالاری خدایی در اشکال سیاسی فرمانروایی حکومتی و دولتی بوده است. تبهکاران سلطه جویی در طول تاریخ مدام ایدەها و احکام ارتجاعی خویش را SAVE THE EARTH در تن و روح فرزندان ما دمیدەاند که انسان به طور ذاتی و غریزی شرور، خودخواه، جاەطلب، شهوت ران و کنترل گر است تا بتوانند با تکیه بر این افکار خرافاتی و فریبکارانه، حکمرانی و سلطەگری جنون آمیز خویش را به عنوان افرادی باهوش، برگزیده، لایق و مقتدرتر جلوه دهند آن هم نسبت به مردمی که باید در چشم آنها دون پایه، عامی، کم عقل، ضعیف و عقب افتاده شمرده شوند. طبعا با این شگرد و سیاست فریب دهنده میخواهند هر گونه عقلانیت سادیستی جنگ افروزی، زن ستیزی، ستمگری و ریاست طلبی را همواره توجیه و بر جامعه انسانی و اکو زیستی تحمیل کنند. آدم های بیماری که با نفرت به طبیعت آزاد زیستی، تلاش میکنند در پشت القاب پوچ سالارمندی، بلند پایگی، نخبگی، رئیسی .... ماهییت حقیر، بی عاطفه و خود پرست خویش را پنهان کنند.

چرا حقیقتا آغاز قرن بیست ویکم در چهره جنبش های جهانی ضد سلطه و ضد سرمایه، هشداریست جدی به کمونیست های حزبی و لیبرال ها و هر نوع ساختار قدرت ؟ در این مبحث چند موضوع را روشن میکنیم.

از شروع قرن بیستم، ایدئولوژی سرمایەداری در ساختار مدرن سلطۀ " دولت-ملت " توانست بر جهان زیستی کاملا مسلط شود رابطه ساختار دولت سلطه با مناسبات سرمایەداری چیزی جز رابطه بین استبداد و استثمار نیست و هر کدام اجزای جداناپذیر و درهم تنیده یکدیگر در سرکوب آزادی بوده و هستند.

احزاب و بویژه دولت های کمونیستی به عنوان جناح های چپ سرمایەداری و پلیس سیاسی اساسا از درون جامعه به تخریب آزادی و تحکیم هر چه بیشتر استثمار و استبداد در کل جهان عمل کردەاند.

انگیزه و فعالیت زندگی در درازنای تاریخ استبداد چیزی جز مبارزه برای آزادی اکوزیستی علیه ساختار سلطه، منافع، منش و مناسبات سلطەگری نبوده است. از این جهت مبارزه برای آزادی نه از جنبەای یک بعدی و کلیشەای بلکه تنوع وسیعی از کلیت زندگی را در یک فرایند فعالیت آزادی اندیشه ، جسم و روان بر جسته میسازد. بر همین مبنا مبارزه آزایخواهی علیه تمام نابرابریها چون ستم اکوزیستی، ستم جنسی، ستم بر کودکان، سالمندان، بیماران جسمی و روانی، ستم جنگ های سلطه جویانه، ستم طبقاتی (بردگی مزدی و غیر مزدی، مالکیت خصوصی)، ستم نژادی، زبانی، عقیدتی، فرهنگی و غیره بوده است. در این فرایند اندیشیدن و مبارزه فردی و اجتماعی برای آزادی، هیچ عرصەای از مبارزه بر دیگر عرصەها برتری ندارد بلکه در برگیرنده و مکمل رهایی یکدیگرند و ضرورتا تنوع تجربه و آگاهی را به سبکی هنری، خلاق، پویا، اعتراضی و تحولی در یک روند همکاری و هم فکری رنگین به هم انتقال میدهند. این فرایند فعالیت دینامیک زندگی در ساحت اندیشه، فضا، مکان و زمان چنان پر جاذبه وگسترده است که بازداشتن و سانسور هر انسانی در هرعرصەای از این فعالیت آزاد طبیعی، صرف نظراز ایجاد وسیع ناهنجاری ها و افسردگی های مخرب فردی اجتماعی، او را به خشم و مقاومت وا میدارد و برای زدودن موانع آزاد زیستنش در مسیری پای می نهد که او را در دل جنبش رنگین فعالیت آزادیخواهی معاصرش قرار میدهد جاییکه که ما یکدیگر را می یابیم و بارور میسازیم. در واقع این برداشت از ماهیت جنبش آزاد شورایی، جنبش ضد سلطه، سوسیالیسم شورایی، جنبش کمونی، کمونیسم آزادیخواهی، دمکراسی مستقیم شورایی، جنبش آنارشی، جامعه کمونی و صدها واژگان دیگر که امروزه در بین گروەهای اجتماعی ضد سلطه بسیار متداول شده بر بنیان همین شعور آزادیخواهی تبلور یافته است. موضوع اینجا حقیقتا تاکید بر ماهیت جنبش آزاد شوراییست. طبعا افراد و گروەها در این جنبش ها به طور آزادانه نوع فعالیت و واژگان مورد علاقه خود را انتخاب کرده و یا می آفرینند. با بودن در فعالیت زندگی آزاد جنبشی و در بستر تبادل نظرها و تصمیم گیری هاست که میتوانیم از توانمندی ها و ضعف های یکدیگر بیاموزیم و فضای کمونی توری شکل جامعه را گسترده تر سازیم. این واقعیتی است که وقوع لحظه به لحظۀ رویدادهای رازگونه، عمیق، ظریف و تکان دهنده درون و بیرون زندگی فردی اجتماعی، انسان را به طور غریزی به اندیشیدن ومبارزه برای آزادی وا میدارد و در هر لحظه با حضورش در چنین بستری، تحولات تازەای را خود می آفریند.

ما بعنوان حامیان و سازندگان این جنبش شورایی ضد سلطه بی شک هیچ گونه بحث و هم فکری با جریانات و احزاب اصلاح طلبی ملی مذهبی، ملی سکولار و نئولیبرالیسم گندیده سرمایەداری را نداریم. صرفا هدف از این بررسی منتقدانه ایجاد زمینه رشد و پالایش مسیر فکری و مبارزاتی خودمان و همه آن انسان های عاشقیست که صادقانه در راه آزادی از سلطۀ زنجیرۀ دولت و استثمار گام نهادەاند. ما به روشنی میدانیم بسیاری هنوز در ذهنشان نسبت به ساختار سلطه احزاب کمونیسم دولتی (نه کمونیسم شورایی ضد سلطه) و بخصوص پارلمانتاریسم دچار توهم هستند. با این آگاهی در این مقاله سعی میکنیم ساختار فکری کمونیسم دولتی بورژوایی را آشکارا به نقد کشیم اما معتقدیم هجوم وحشیانه سرمایەداری اسلامی در انقلاب بهمن 57 با همکاری نظام سرمایەداری جهانی و هم پالگی های داخلی آنها چون لیبرال ها، مجاهدین، چپ های اکثریتی و تودەای به طرزی بیرحمانه چنان جنبش های زنان، کمونیست های صادق انقلابی، آزاد اندیشان، ملیت ها و دیگر فرهیختگان هنری و اجتماعی را سلاخی کردند که فرصتی به جامعه آزادیخواهی ایران برای بازنگری فجایع تلخ تاریخ سلطه کمونیسم دولتی و رفرمیسم جهانی داده نشد و شناخت از بازتاب های این بحران در بافت روشنفکری سرگشتۀ سنتی، متدین و متجدد ایران از جانب بهترین فرزندانش که در شوک ناباوری همگان شکنجه و قتل عام شدند، تنها در سر درگمی ها رها شد تا نسل های بعدی به ناچار با بدبینی تلخی به گذشتەای تاریک، بسیاری از تجربیات آزموده را خود دوباره بیازمایند و بی تردید در زیر سلطه فاشیسم اسلامی سرمایه که تنها قصاص بود وتجاوز و اعدام، کار سادەای نبوده و نیست. اما حقیقتا و سرانجام از پی فراز و فرود های بسیار در شورش 1388 جوانان، زنان و مردان نشان دادند که جوهره هدفشان نه خون دادن برای خیانت اصلاح طلبان بی مایه و فرصت طلب بلکه ریشه کن کردن کل نظام فاسد جهل و سرمایه است. رژیمی که دیگر از ترس و سراسیمگی فروپاشی اش بخشی از مریدان و بنیانگذاران نظامش را حتا به بند کشیده حالا با بدبینی خوف انگیزی حتا به نیم حزب الهی بودن هر نهاد و صنف هنری، ورزشی، پزشکی و خدماتی ....که تا کنون با چاپلوسی و منفعت جویی تمام در کنار آنها مدام لولیدەاند باز رضایت نمیدهد و تنها سرسپردگی تضمین شده کاملی را از آن ها میخواهد. این در حالیست که انصار ولایت الهی از درون کرم خورده خویش در حال جویدن رگ و پی یکدیگرند تا با چنگ و دندان برای فرصت سازی آیندەای نافرجام، بیشتر غارت کنند با این وحشت که میدانند جامعه مکیده و سرکوب شده تا به استخوان در زیر سنگینی غنایم سرمایۀ جهادی و فرهنگ جهل و زن ستیزشان ازاوج خشم و نفرت به انبار باروتی در حال انفجار تبدیل شده است.

بڕیارێكی تری ڕه‌شی په‌ڕله‌مانی به‌ریتانی و شكستێكی تر بۆ هه‌موومان

Anarchistan — 2012-05-09T06:49:40Z

زاهیر باهیر

له‌نده‌ن 28/04/2012

وه‌كو له‌ نووسینه‌كانی پێشترما باسمكردوه‌ باری ئابووری بریتانی زۆر خراپه‌، ئه‌م قه‌یرانه‌ ئابوورییه‌ تا نووسینی ئه‌م وتاره‌ش له‌ قوڵبوونه‌وه‌دایه‌‌ و ئابووریناسه‌كان و ئاماره‌كانیش ئاسۆیه‌كی ڕوون له‌ داهاتوویه‌كی نزیكدا نابینن. له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌شدا‌ هه‌ر خه‌ڵكانی هه‌ژار و زه‌حمه‌تكێشی بریتانین به‌ هه‌موو توێژاڵه‌كانییه‌وه‌ باجه‌كه‌یان داوه‌ و ده‌یده‌ن.

ئه‌م قه‌یرانه‌ ئابوورییه‌ ده‌ستی ده‌سه‌ڵات و بزنسمان و كۆمپانییه‌ گه‌وره‌كان، كه‌ له‌ پشت ده‌وڵه‌ته‌وه‌ن و داڕێژه‌ری سه‌رجه‌می سیاسه‌ته‌كانی ده‌وڵه‌ت و ده‌سه‌ڵاتن، له‌ هه‌موو بواره‌كانی ژیاندا، ئاوه‌ڵا كردووە تاكو له‌ ژێر ناوی كه‌مكردنه‌وه‌ی عه‌جزی مالیی و هێنانەخواره‌وه‌ی بڕی قه‌رزه‌كان، ئه‌وانیش و ده‌وڵه‌تیش نه‌ك هه‌ر كه‌وتوونه‌ته‌ هێڕشی ئابوورییانه‌ بۆ سه‌ر خه‌ڵكی، به‌ڵكو له‌ هێڕشی سیاسیشدا به‌رده‌وامن‌‌، بۆیه‌ گه‌لێك له‌و بڕیارانه‌ی كه ده‌وڵه‌ت‌ داویه‌تی‌ و ده‌یدات بڕیاری سیاسیانه‌یه و سه‌رتاپای داخوازییه‌ كۆمه‌ڵایه‌تییه‌كانی خه‌ڵكیش به‌ سیاسی ده‌كرێن، هه‌ر له‌به‌رئه‌وه‌ بڕیاره‌كانی ده‌وڵه‌ت ‌ئامانجێكی سیاسییان له‌ پشته‌وه‌یه‌، كه‌ ئه‌ویش به‌ ته‌نها بۆ زیاتر بێهێزكردنی بزوتنه‌وه‌ی كرێكارانه‌، بزوتنه‌وه‌ی جه‌ماوه‌رییه‌، بزوتنه‌وه‌ی خه‌ڵكییه‌ و پاشه‌كشه‌پێكردنیانه‌.

هێڕشی ئه‌م جاره‌ی ده‌وڵه‌ت و په‌رله‌مانه‌كه‌ی بۆ سه‌ر ( كۆمه‌كی یاسایی یا یارمه‌تی یاسایی ، ( Legal Aid )ه‌ كه‌ ماوه‌یه‌كی زۆره‌ ده‌یانه‌وێت ئه‌وه‌ی كه‌ پێی ده‌ڵێن No win, No fee – (نەبردنەوە، خەرج نەدان) بیگۆڕن و ده‌ستكاری بكه‌ن به‌ بیانووی ئه‌وه‌ی كه‌ وه‌زاره‌تی داد بودجه‌كه‌ی به‌ بڕی 350 ملیۆن پاوه‌ند كه‌م ده‌كرێته‌وه‌، بۆیه‌ ناچارن كه‌ ده‌ستكاری ئه‌م بڕگه‌ یاساییه‌ی كه‌ له‌ ‌سه‌ره‌وه ناوم ‌ هێنا بكه‌ن، به‌ حسابی ئه‌وان له‌م بار و دۆخه‌ی ئێستادا پاره‌یه‌كی بێشومار بۆ ئه‌م مه‌به‌سته‌ ده‌ڕوات.

“No win, No fee”، مێژووه‌كه‌ی ده‌گه‌ڕێته‌وه‌ بۆ ساڵی 1995. له‌وكاته‌وه‌ له‌ هه‌بوونی كێشه‌یه‌كی یاساییدا، ئیتر هه‌ر جۆرێكیان بووبێت‌ وه‌كو مه‌سه‌له‌ی‌ جیابوونەوەی ژن و مێرد، برینداربوونی كرێكارێك له‌ سه‌ر كار و ده‌یه‌وێت قه‌ره‌بوو بكرێته‌وه‌ ( ساڵانه‌ له‌ بریتانیادا 2.5 ملیۆن كرێكار له‌سه‌ر كار و به‌هۆی كاره‌وه‌ بریندار ده‌بن) ‌ یا ده‌ركردنی به‌ هۆی چالاكییه‌كانییه‌وه،‌ به‌هۆی جیاوازیی ڕه‌گه‌ز و دین و بنه‌چه‌ و كه‌مئه‌ندامی و ڕه‌نگ و پێست و سه‌ر به‌ سەندیکا بوونی و گروپی ڕادیكاڵه‌وه‌، یا كێشه‌یه‌ك له‌گه‌ڵ پۆلیسدا، یا كه‌شفكردنی كارێكی ناڕێكی ئه‌ندامێكی په‌ڕله‌مان، كه‌سێكی بەناوبانگ، كۆمپانیایه‌ك، یا ناردنه‌وه‌ی په‌نابه‌رێك كه‌ داوای یاسایی له‌سه‌ر ده‌وڵه‌ت تۆمار ده‌كات، بێتاوانێك كه‌ له‌ به‌ندیخانه‌دایه‌ و تاوانبار كراوه‌، گه‌لێكی تر له‌م كێشانه‌.

تا ده‌ستكاریكردنی ئه‌م یاسایه‌ له‌ زۆربه‌ی ئه‌م كێشانه‌دا گه‌ر بهاتایه‌ خاوه‌نكێشه‌ بیدۆڕانایه‌‌ ئه‌وه‌ خه‌رجی دادگە و دادوه‌ر و پارێزه‌ر و یاساناس و هه‌تا قه‌ره‌بووكردنه‌وه‌كه‌ش ده‌وڵه‌ت بۆی ده‌دا، چونكه‌ كه‌سی دۆڕاو مافی داواكردنی كۆمه‌كی یاسایی له‌ ده‌وڵه‌ت هه‌بوو. بۆیه‌ زۆربه‌ی زۆری ئه‌و كه‌سانه‌ی كه‌ بێده‌رامه‌ت بوون یا ده‌رامه‌تێكی كه‌میان هه‌بوو مافی وه‌رگرتنی كۆمه‌كی یاساییان هه‌بوو، گه‌ر ته‌واوی یارمه‌تییه‌كه‌شیان دستگیر نه‌بووایه‌ ئه‌وا مافی وه‌رگرتنی بڕێك له‌و كۆمه‌كه‌یان هه‌ر هه‌بوو، كه‌ ده‌كه‌وته‌ سه‌ر بڕی داهاتیان.

وه‌كو پێشتر وتم ئه‌م یاسایه،‌ “No win, No fee”، له‌ ساڵی 1995 دا به‌ فه‌رمی له‌ بریتانیاندا ناسراو په‌یڕه‌و كرا. ئه‌م یاسایه‌ ته‌نانه‌ت به‌سه‌ر ئه‌و كۆمپانیانه‌شدا ده‌چه‌سپا، كه‌ كه‌یسێكیان ده‌دۆڕاند، له‌ كاتێكدا سه‌باره‌ت به‌ وێرانكردنی ژینگه‌ی وڵاتێك ‌یان زه‌ره‌رمه‌ندبوونی دانیشتوانه‌كانیان، داوای یاساییان له‌سه‌ر تۆمارده‌كرا.

له‌ ساڵی 2000دا بیانووی كه‌مبونه‌وه‌ی بودجه‌ی وه‌زاره‌تیان كرد به‌ هۆیه‌ك بۆ كردنی چه‌ند گۆڕانكاریه‌ك له‌ یاسای (legal Aid) و ئه‌و بڕگه‌یه‌ی سه‌ره‌وه‌شی گرته‌وه‌. ئه‌و گۆڕانه‌ش ئه‌وه‌ بوو كه‌ ئیتر خه‌ڵكی له‌كاتی چونه‌ لای یاساناسێك یا پارێزه‌رێك تاكو بیكات به‌ نوێنه‌ری خۆیی و سه‌رپه‌رشتی كێشه‌كه‌ی له‌ دادگەدا بۆ بكات، مافی ئه‌وه‌ی نامێنێت كه به ‌ئۆتۆماتیكی ئه‌و یارمه‌تییه‌ی ده‌ست بكه‌وێت. له‌به‌رئه‌مه‌ هاتن (Conditional Fee Agreement)، واته‌ ڕێكه‌وتنێكی مه‌رجدارانه‌یان، داسه‌پاند، مه‌رجه‌كه‌ش ئه‌وه‌ بوو كه‌ پارێزه‌ره‌كه‌، یاساناسه‌كه،‌ پێش بردنی كه‌یسه‌كه‌ بۆ دادگە ته‌ماشای كه‌یسه‌كه‌ بكات و بزانێت كه‌ كه‌یسه‌كه‌ قابیل به‌ بردنه‌وه‌یه‌ یا نا، بۆ ئه‌مه‌ش ڕێكه‌وتنێكی به‌ نووسین له‌گه‌ڵ كابرای خاوه‌نكێشه‌دا ده‌كرد و هه‌ردوو لا واژۆیان لەسەر ده‌كرد كه‌ گه‌ر نه‌برێته‌وه‌، ئه‌وا خاوه‌نكه‌یسی دۆڕاو قه‌ره‌بوو و خه‌رجی لاكه‌ی تر بدات. ده‌بێت ئه‌وه‌ش بڵێم كه‌ زۆربه‌ی‌ كه‌یسه‌كان له‌لایه‌ن یاساناساكانه‌وه‌ ده‌زانران كه‌ چ كه‌یسێك ده‌توانرێت ببرێته‌وه، هه‌ر‌ له‌به‌رئه‌وه‌ زۆربه‌ی كه‌یسه‌كانیان وه‌رده‌گرت.

بۆ ماوه‌یه‌كی زۆر‌ له‌لایه‌ن شالیاری داد و شالیاری ناوخۆ و گه‌لێكی تریش له‌ ئه‌نجومه‌نی شالیاران ئه‌م مه‌سه‌له‌یه‌ له‌ تاووتوێدابوو‌ بۆ ئه‌وه‌ی كه‌ بتوانن كه‌لێنی بڕینی 350 ملیۆن پاوه‌نده‌كه‌ پڕ بكه‌نه‌وه، له‌به‌رئه‌وه‌ ویستیان گۆڕانكاری بنه‌ڕه‌تی له‌م یاسایه‌دا‌ بكه‌ن. گه‌رچی كه‌مپه‌ینێكی گه‌وره‌و زۆر له‌لایه‌ن گه‌لێک خه‌ڵكی ناسراوه‌وه‌ له‌گه‌ڵ كۆمه‌ڵه‌ی مافی مرۆڤ و لایه‌نی تریشدا كرا، بۆ ئه‌وه‌ی كه‌ ده‌وڵه‌ت و په‌ڕله‌مان له‌ ده‌ستكاری كردنی ئه‌م یاسایه‌دا بوه‌ستێنن، به‌ڵام بێسوود بوو. ئه‌وه‌ بوو پاش چه‌ند جارێک ده‌ستکاریکردنی و هێنانوبردنی له‌ په‌ڕله‌ماندا بۆ ئاڵوگۆڕ کردنی چه‌ند ڕێساو په‌ڕه‌گراف و به‌ندێکی ، توانرا له‌ هه‌ندێک به‌ندیدا وه‌کو خۆی بمێنێته‌وه‌ به‌ڵام له‌ زۆربه‌یاندا یا ئه‌و مافانه‌ی خه‌ڵکی نه‌ما یا به‌ ته‌واوی که‌مکرانه‌وه‌، ئیدی له‌م مانگه‌دا، مانگی نیسان، بۆ دواجار برایه‌ ‌ House of Lords ئه‌وانیش پرۆژه‌که‌یان به‌و ده‌ستکاریکردنه‌وه‌، که‌ له‌ به‌رژه‌وه‌ندی ده‌وڵه‌ت و کۆمپانییه‌ گه‌وره‌کان و بزنسمانه‌ گه‌وره‌کان، بوو، قبوڵ کردوو له‌م شێوه‌یه‌ی ئێستایدا که‌ هه‌یه‌ و بوو به‌ یاسا.

قبوڵکردنی ئه‌م یاسایه به‌و گۆڕانکاری و ده‌ستکاریکردنه‌وه‌‌، به‌ ده‌ستكاریكردنی No win, No fee، له‌ ژێر ناوی ڕادیكاڵێتی و ڕیفۆرمكردنی ” كۆمه‌كی یاسایی یا یارمه‌تی یاسایی” Legal Aid كارێكی نامرۆڤانه‌ بوو، زه‌ربه‌یه‌كی گه‌وره‌ بوو، كه‌ له‌ سه‌رجه‌می خه‌ڵكانی هه‌ژار و بێده‌رامه‌تان و كه‌مده‌رامه‌تان، درا، ده‌ستكه‌وتێكی گه‌لێك گه‌وره‌ی خه‌ڵكی به‌ریتانی زه‌وت كرا، كه‌ نه‌ك تەنیا به‌ریتانیانییەکان چیتر ناتوانن ئه‌و مافه‌ پێشینه‌یان به‌كار بەرن، به‌ڵكو خه‌ساره‌یه‌كی گه‌وره‌ش بوو بۆ‌ دانیشتوانی ئه‌و وڵاتانه‌ی كه‌ له‌سەر ڕێگەی په‌ره‌سه‌ندن و گه‌شه‌كردنی ئابووریدان، ته‌نانه‌ت له‌سه‌ر خودی ده‌وڵه‌ته‌كانیشیان، كه‌وت.

بێگومان خه‌ڵكانی هوشیار به‌ یاسا و ڕێسای په‌ڕله‌مان و چۆنیەتی كاركردنی و ده‌سه‌ڵات و ده‌وڵه‌تی لیبراڵ، ئه‌م ده‌نگدانه‌ بۆ ده‌ستكاریكردنی ئه‌م یاسایه،‌ موچڕكیان پیا ناهێنێت، چونكه‌ ئه‌وان پێشه‌كی ئه‌وه‌ ده‌زانن، كه‌ ده‌سه‌ڵات به‌ هه‌موو چه‌شنه‌كانییه‌وه‌ و په‌ڕله‌مان و ئه‌ندامه‌كانی په‌ڕله‌مان، شتێك نین بێجگه‌ له‌ پۆلیس و پاسه‌وان و پارێزه‌ری مانه‌وه‌ی هه‌موو جۆره‌كانی موڵكیه‌تی تایبه‌تی و په‌یوه‌ندی به‌رهه‌مهێنانی چینایەتی سه‌رده‌م نه‌بێت. كار و ئه‌ركی ئه‌وان ته‌نها بۆ كۆنترۆڵكردنی خه‌ڵكی و زه‌وتكردنی ئازادییه‌كانیانن، نوێنه‌رایه‌تی بزنسمانه‌ گه‌وره‌كان و كۆمپانییه‌ گه‌وره‌كان ده‌كه‌ن، ده‌نگده‌ری یاسایه‌كن و په‌یڕه‌ویكه‌ری یاسایه‌كن، كه‌ به‌ سوود و قازانجی به‌ره‌ی ده‌وڵه‌مه‌ندان و كۆمپانییه‌ گه‌وره‌كان، بشكێته‌وه‌. كۆمپانییه‌كان و بزنسمانه‌ گه‌وره‌كان‌ ده‌توانن به‌ یاسایی یه‌خه‌یان پێبگرن بەكردنی لۆبی و به‌رتیلدان پێیان، سیاسه‌تی خۆیان به‌ ده‌وڵه‌ت په‌یڕه‌و بكه‌ن و ئه‌وه‌ی ده‌یانه‌وێت به‌ یاسایی له‌ گه‌مه‌ی په‌ڕله‌ماندا، به‌ده‌ستی بهێنن.

بۆ سه‌لماندنی قسه‌كه‌م ده‌توانم ده‌یه‌ها نمونه‌ به‌ دۆكۆمێنته‌وه‌ بهێنمه‌وه‌ به‌ڵام لێره‌دا ته‌نها تازه‌ترین نموونه‌یان ده‌هێنمه‌وه‌:

له‌ كۆتایی مانگی ئازاردا بوو، ڕۆژنامه‌وانێكی یه‌كێك له‌ ڕۆژنامه‌كانی ئێره‌ خۆی له‌ ئه‌مینی مالییه‌ی پارتی تۆری بریتانی كه‌ ناوی Peter Cruddas، [ ئه‌و پارته‌ی كه ‌له‌گه‌ڵ پارتی لیبراڵدا ده‌وڵه‌ت به‌ڕێوه‌ده‌به‌ن] گۆڕی و به‌ناوی بزنسمانێكی گه‌وره‌وه‌، نوێنه‌ری كۆمپانیایه‌كه‌وه‌، سەردانی ئه‌م كابرایه‌ی كرد و داوای هه‌ندێك ڕێنمایی كرد، تاكو وه‌كو كۆمپانییایەك، چۆن كاریگه‌رییان له‌ سه‌ر ده‌وڵه‌ت و سیاسه‌ته‌كه‌ی هه‌بێت. ئه‌ویش به‌وپه‌ڕی ڕاستی و ‌ ڕاشكاوییه‌وه‌ پێیوت: ده‌توانێت 200 یا 250 هه‌زار پاوه‌ند بدات بۆ خوانێك له‌گه‌ڵ سه‌رۆكشالیاران، ده‌یڤد كامیرۆن و شالیاری دارایی . هه‌ر له‌سه‌ر خوانه‌كه‌ ده‌توانیت كه‌ هه‌موو باس و خواسێكیان له‌گه‌ڵ بكات و ئه‌و كاته‌ش ده‌توانرێت كه‌ ڕێنماییه‌كانی ئه‌و و داخوازییه‌كانی بخرێته‌ لیستی به‌رنامه‌مانه‌وه‌ و له‌ ئاینده‌دا له‌ نه‌خشه‌ی ئابووریماندا بكرێته‌ سیاسه‌تمان. ئه‌مه‌ شیاوه‌ و پێشتریش كراوه‌.

دوای تۆماركردنی هه‌موو قسه‌كان و ته‌واوبوونی كۆبوونه‌وه‌كه‌ی، كابرای ڕۆژنامه‌وان ته‌واوی دیمانه‌كه‌ی دا به‌‌ میدیا، ئیتر له‌ ته‌له‌فزیۆن و ڕادیۆ و ڕۆژنامه‌كاندا هه‌ندێكجار له‌ژێر تایتڵی جیاجیای وه‌كو Cash for Access و Dinner for Donor،Cash for Cameron واته‌ پاره‌ی نه‌خت بۆ هه‌بوونی ئه‌کسێس، خوانی ئێواره‌ بۆ پیتاكی پاره‌، پاره‌ی نه‌خت بۆ كامیرۆن، ‌ بڵاوکرایه‌وه‌. كابرای ئه‌مینی مالییه‌ش، چاری نه‌ما و پێش ئه‌وه‌ی كامیرۆن ده‌ری بكات، خۆی به‌ناچاری ده‌ستی له‌ كار كێشایه‌وه‌. به وتنی ئه‌م ڕاستیانه‌ كێشه‌یه‌كی گه‌وره‌ی بۆ سه‌رۆكشالیاران و پارتی تۆری دروست كرد، له‌لایه‌ن ئۆپوزسیۆنه‌وه‌ فشار خرایه‌ سه‌ر سه‌رۆكشالیاران و پارتی تۆری كه‌ ده‌بێت سه‌راپای ئه‌و خوانانه‌ی كه ‌بۆ بزنسمانه‌ گه‌وره‌كان و سه‌ره‌کكۆمپانییه‌كان، ڕێكخراون، هه‌موو بخرێنه‌‌ ڕوو، ئه‌وانیش هه‌ندێكیان خسته‌ڕوو، كه‌ ته‌نها له‌ نێوانی 2010 وه‌ تا ئه‌مساڵ، 2012، كراون، كه‌ له‌م ماوه‌یه‌دا سه‌ره‌كشالیاران چه‌ند میواندارییه‌كی گێڕاوه، كه‌ بۆ 6 سه‌رۆكی كۆمپانیای گه‌وره‌ كه‌ هه‌ندێكیان سه‌رۆكی سوپه‌رماركێته‌ گه‌وره‌كان بوون، کە به‌ خۆیان و ژنه‌كانیانه‌وه‌ له‌ میوانداریه‌كه‌دا به‌شدار بوون و به‌مه‌ش 23 ملیۆن پاوه‌ندیان‌ بۆ بودجه‌ی پارته‌كه‌یان، په‌یداكردووە.

ئه‌مه‌ی كه‌ باسم كرد بێگومان ته‌نها به‌شێكی كه‌می گه‌نده‌ڵییه‌كانه‌ و‌ خاڵێك و نموونه‌یه‌كی زۆر بچووكیشه‌ له‌ پشتیوانیكردنی بزنس و كۆمپانییه‌ گه‌وره‌كان بۆ ده‌سه‌ڵات‌ كه‌ ‌ خۆیان به‌شێكی په‌ڕله‌مانن، هه‌روه‌ها ده‌سه‌ڵاتیش بۆ ئه‌وان، ئه‌م نه‌رێته‌ش به‌رده‌وامه‌ و به‌ به‌رده‌وامیش ڕوو ده‌دات.

ده‌ستكاریكردنی ئه‌و بڕگه‌ یاساییه‌ و ده‌ستبه‌سه‌راگرتنی ئه‌م مافه‌ و ڕێگه‌گرتن له‌ خه‌ڵكانی بێكار و كه‌مده‌رامه‌ت له‌ ته‌حه‌داكردنی پۆلیس و خه‌ڵكانی ده‌ستڕۆیشتوو و كۆمپانیای گه‌وره و میدیا و هه‌تا ده‌وڵه‌تیش و بردنیان بۆ دادگەی بریتانی و دادگەی ئه‌وروپی، هیچ دادوه‌رییه‌كی تێدا نییه‌، سه‌پاندنی ملكه‌چكردن و ڕازیبوونه‌ به‌ هه‌موو ئه‌و سوكایه‌تی و خراپییه‌ی كه‌ به‌خه‌ڵكی ده‌كرێ، ئاوه‌ڵاكردنی زیاتری ده‌ستی میدیایه‌ به‌ ته‌شهیركردن به‌ هه‌ركه‌سێك كه‌ ده‌یه‌وێت یا تۆمه‌تباركردن و به‌دناوكردنی هه‌ركه‌سێك كه بیه‌وێت، یا ڕێگه‌دان به‌ پۆلیس كه‌ به‌ ئاره‌زوی خۆیان چییان ده‌وێت به‌ خه‌ڵكی بیكه‌ن، له‌ گرتن و سوكایه‌تی پێكردنیان. شایانی باسه‌ لێره‌دا ئه‌وه‌ بڵێم. كه‌ له‌ ماوه‌ی كه‌متر له‌ 20 ساڵدا 17 كه‌س به‌ ده‌ستی پۆلیس گیانیان له‌ده‌ستداوه‌، له‌ كاتێكدا كه‌ ته‌واوی كۆمه‌كی یاسایی بۆ كه‌سانی نزیكی گیانله‌ده‌ستدراوان هه‌بووه‌ بۆ تۆماركردنی داوای یاسایی له‌ سه‌ر ده‌سگه‌ی پۆلیس، به‌ڵام له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌شدا تا ئه‌م ساته‌وه‌خته‌ هیچ پۆلیسێك نه‌ك هه‌ر سزا نه‌دراوه‌، به‌ڵكو‌ ته‌نانه‌ت كاره‌كه‌شی له‌ده‌ست نه‌چووه‌، ئه‌ی كه‌ كۆمه‌كی یاسایی نه‌مێنێت چۆن ده‌توانرێت كه‌یسه‌كان بخرێته‌ دادگەوه‌؟ له‌ كاتێكدا زۆربه‌ی زۆری كه‌یسه‌كان چه‌ند ملیۆنێك پاوه‌ن خەرجەكه‌یه‌تی. كێ هه‌یه‌ له‌ ناو خه‌ڵكانی هه‌ژار و كرێكاراندا یا هه‌تا چینی مامنه‌وه‌ندیشدا بتوانێت 100 یا دوو سه‌د هه‌زار پاوه‌ند بدات له‌ كاتێكیشدا لای ڕوونه‌ ئه‌وه‌ی كه‌ ئه‌م ده‌یباته‌ دادگە سامانه‌كه‌ی له‌ بن نایه‌ت و ئاماده‌یه‌ باشترین یاساناس بگرێت بۆ به‌رگری له‌ خۆی، ئیتر له‌وه‌ی گه‌ڕێ، كه‌ بتوانێت ملیۆنێك پاوه‌ند بدات!!!

ئه‌مه‌ی كه‌ كرا خه‌ڵاتێك بوو، بۆ كۆمپانییه‌ گه‌وره‌كان، بانقه‌كان، سوپه‌رماركێته‌كان، چونكه‌ له‌مه‌ولا به‌ ده‌گمه‌ن ڕێكده‌كه‌وێت‌ كه‌ كه‌سێك، لایه‌نێك، هه‌تا وڵاتێكیش بتوانێت له‌سه‌ر وێرانكردن و تاڵانكردنی به‌روبوومی سروشتی و نا شروشتی وڵاته‌كه‌یان، بیاندات به‌ دادگە. هه‌ركه‌س یا هه‌ر لایه‌ك بییه‌وێت داوایان له‌سه‌ر تۆمار بكات، ده‌بێت پێشه‌كی چه‌ند ملیۆنێك بخاته‌ لاوه‌ تاكو هه‌نگاوێكی سه‌ره‌تایی بۆ ئه‌و كاره‌ بنێت، له‌ زۆر حاڵه‌تیشدا ده‌بێت ده‌ستیشی لێ بشوات. ناچارم لێره‌دا دوو نمونه‌ی بچووك سه‌باره‌ت به‌ كۆمپانییه‌كان باس بكه‌م، تاكو خوێنه‌ر مه‌به‌ستی وتاره‌كه‌ و ڕاستییه‌كانی زیاتر بۆ ڕۆشن ببنەوە:

یه‌كه‌میان: وڵاتی (IvoryCoast-ساحلالعاج)كه‌ یه‌كێكه‌ له‌ وڵاته‌ هه‌ژاره‌كانی ئه‌فه‌ریکا ژماره‌ی دانیشتوانه‌كه‌ی 22 ملیۆنه‌، تێكڕای داهات و بڕی ساڵانه‌ی مووچه‌ی کەسێك 730 پاوه‌ندی بریتانییه‌ و له‌ سه‌دا42.7ی دانیشتوانه‌كه‌ی له‌ هه‌ژاریدا ده‌ژین و تێكڕای درێژی ڕادەی ته‌مه‌ن له‌وێ ته‌نها 54 ساڵه‌.

ئه‌م وڵاته‌ به‌ پێی چه‌ند ڕاپۆرتێكی چه‌ند ساڵ له‌مه‌وپێشی ڕۆژنامه‌ی گاردیانی بریتانی، بووه‌ته‌ جێگەی فڕێدانی پاشماوه‌ی نیوكلێر پاوه‌ری وڵاتانی ئه‌وروپی، كۆمپانیایه‌كیش به‌ ناوی Trafigura Company كه‌ سه‌رمایه‌كه‌ی 121.5 ملیارد پاوه‌نده‌ و قازانجی ته‌نها ساڵێكی 1.11 ملیارد پاوه‌نده‌، كۆنتراكتی گواستنه‌وه‌ی ئه‌م پاشه‌ڕۆیانه‌ی له‌ گواستنه‌وه‌ی ئه‌م نه‌هامه‌تییه‌ بۆ ئه‌و وڵاته‌ی كه‌ له‌سه‌ره‌وه ناوم هێنا، بەست. ئه‌مه‌ی كه‌ ئه‌م كۆمپانییه‌ كرد‌ی بوه‌ه‌ هۆی تێكدانی ژینگه‌ له‌ (ساحل العاج) و ناڵاندنی خه‌ڵكێكی زۆر له‌وێ که‌ به‌ ده‌ست نه‌خۆشی شێرپه‌نجه‌وه‌ دەناڵینێت، كه‌ به‌ هۆی زبڵ و پاشماوه‌ی نیوكلێره‌وه‌ كه‌ هه‌مووی کەرەستەی كیمیاوی بووه‌ و گوێزراوه‌ته‌وه‌ بۆ ئه‌وێ.

سه‌ره‌ئه‌نجام كۆمپانییه‌كه‌ ڕۆژنامه‌ی گاردیانی برده‌ دادگە، كه‌ گوایه‌ به‌ هه‌ڵبه‌ستنی ناڕاستی تاوانباریكردووە، ئه‌مه‌ش ده‌بێته‌ هۆی زڕاندنی ناو و ناوبانگی. ڕۆژنامه‌ی گاردیانیش له‌ سه‌رده‌می ڕۆژانی دادگەدا و پێش ئه‌وه‌ش توانی به‌ دۆكۆمێنت و به‌ڵگه‌ی زانستی و پزیشکی كه‌یسه‌كه‌ی بسه‌لمێنێت، كه‌ چۆن ئه‌م كۆمپانییه‌ كاره‌ساتێكی گه‌وره‌ی بۆ ژینگه‌ و به‌شێك له‌ دانیشتوانی ئه‌و وڵاته‌ خولقاندوه. سه‌رئه‌نجام‌ كه‌یسه‌كه‌ی برده‌وه‌ و له‌ ڕێگەی دادگەوه‌ 100 ملیۆن پاوه‌ندی بچڕی بۆ حكومه‌تی(ساحل العاج)، تاكو وڵاتەکەی له‌ پاككردنه‌وه‌ی ئه‌و پاشه‌ڕۆیانه‌ و نەهێشتنی كاریگه‌رییاندا سه‌رفی بكات، له‌هه‌مان كاتیشدا 30 ملیۆنی تریش پاوه‌ند له‌ كۆمپانیه‌كه‌ سه‌ندرا بۆ قه‌ره‌بووكردنه‌وه‌ی ئه‌و خه‌ڵكانه‌ی كه‌ به‌ هۆی ئه‌م كۆمپانییه‌وه‌ توشی جۆره‌ها نه‌خۆشی بوون، تاكو چاره‌سه‌ری خۆیانی پێبكه‌ن.

حكومه‌تی (ساحل العاج) كه‌ خۆی زۆر له‌پێش گاردیانه‌وه‌ ئه‌م ڕاستیانه‌ی ده‌زانی، به‌ڵام هیچ وه‌خت زات و زوقره‌ی ئه‌وه‌ی نه‌كرد، كه‌ كۆمپانیه‌كه‌ بداته‌ دادگە، چونكه‌ له‌ وڵاتێكی ئاوادا كه ئه‌وه‌ دۆخ و باری ژیانی خه‌ڵكه‌كه‌ی بێت، وه‌كو‌ له‌ سه‌ره‌وه‌ باسم كرد، مه‌حاڵه‌ بتوانرێت چه‌نده‌ها ملیۆن بۆ بردنه‌ دادگەی كۆمپانیه‌كی وا زه‌به‌لاح و پاوه‌رفول، ته‌رخان بكرێت، ئه‌مه‌ جگه‌ له‌وه‌ش، كه‌ ئه‌گه‌رێكی زۆری دۆڕاندنیشی هه‌بوو و ئه‌و كاته‌ش نه‌ك هه‌ر‌ ده‌بووایه‌ كولفه‌ی دادگەی بدایه‌، به‌ڵكو ده‌بوایه‌ كولفه‌ی تێچوی دادگەییكردنی كۆمپانیه‌كه‌ و قه‌ره‌بووشی بدایه‌ پێیان.

نمونه‌ی دووهه‌م، وڵاتی نایجیریایه‌ له‌ ناوچه‌ی بۆدو، كه‌ به‌هۆی كۆمپانیای شێڵه‌وه‌ ژینگه‌ی ئه‌و ناوچه‌یه وێرانبووە و بووەته‌‌ هۆی ئه‌وه‌ی كه‌ 69 هه‌زار كه‌س له‌و ناوچه‌یه‌دا توشی جۆره‌ها نه‌خۆشی قورس و پیس ببن، كه‌ هه‌ند‌ێكیان بووبوونه‌ شێرپه‌نجه‌ی كوشنده‌. من له‌ وتارێكی ترمدا كه‌ پێشتر بڵاومكردۆته‌وه‌ سه‌باره‌ت به‌ ده‌وری كۆمپانیا و سوپه‌رماكێته‌كان، باسی ئه‌مانه‌م كردووە، بۆیه‌ لێره‌دا هه‌ر وه‌كو نمونه‌یه‌ك په‌نجه‌ی بۆ ڕاده‌كێشم. ئه‌م كۆمپانیه‌ش به‌هۆی دانی كۆمه‌كی یاساییه‌وه‌ توانرا ببرێته‌ دادگە و له‌وێدا شێڵ دانی به‌ تاوانه‌كه‌یدا ناو ئاماده‌بوو قه‌ره‌بووی خه‌ڵكی ناوچه‌كه‌ بكات و 800 ملیۆن پاوه‌ندیش ته‌رخان بكرێت بۆ پاككردنه‌وه‌ی ناوچه‌كه‌ له‌ ماك و كاریگه‌ری ئه‌و كیمیاویه‌ی كه‌ ساڵانێكی دوورودرێژ به‌هۆی ده‌رهێنانی نه‌وت و دزه‌ی نه‌وت له‌ بۆرییه‌كانه‌وه‌ بۆ سه‌ر زه‌وی و كێڵگه‌ و كانیاو و ڕوباره‌كان، ڕویداوه‌ و ئامێتەبوونی ئەو مادە کیمیاییانە لەگەڵ سه‌رچاوه‌كانی ژیانی خه‌ڵكی ناوچه‌كه‌، بووه‌ته‌‌ هۆی سه‌رهه‌ڵدانی نه‌خۆشییه‌كان.

See online : بڕیارێكی تری ڕه‌شی په‌ڕله‌مانی به‌ریتانی و شكستێكی تر بۆ هه‌موومان

ANARCHISM - AS WE SEE IT

Anarchistan — 2012-05-07T14:54:45Z

by the Anarchist Federation

INTRODUCTION

The world we live in makes no sense. Millions of people starve in the Third World while the Economic Community stockpiles unsaleable food. World leaders use violence to promote peace. Tiny nations fight against their neighbours for patches of territory. Governments place short term gains before the preservation of the planets resources. The great majority of the world toils for a bare existence while a tiny few live in immeasurable luxury. The poor are oppressed the world over, women and black people face extra oppression and hardship.

It is in the face of this insanity that the Anarchist Federation proposes a world of a totally different kind. In place of plunder we argue for co-operation. Artificial want must be replaced by generalised plenty. We must live in harmony with the planet, not against it. The system of government and exploitation which is largely taken for granted must be swept away. A better world is possible. This sets out to explain how an anarchist communist alternative, rather than being a utopian dream, in fact offers the best possible, sane and rational solution to the worlds problems.

1. A ROTTEN SYSTEM

We live in a rich and prosperous world. It seems unbelievable, when you think of the poverty of the world, that there is more than enough for everyone. In fact enough food is produced to feed the whole world three times over. Yet while people go without, some people can afford to spend millions on parties and banquets for their equally rich friends. That we live in a class ridden world is plain for everyone to see. But what do we mean by class? At it's simplest, there are two classes: those who own or play a major part in the control of the worlds wealth and resources, the capitalist boss class and those who either have to work or claim benefits in order to survive, the working class.

The class system is an essential and fundamental part of the economic system which affects the lives of every single person in the world. The system is called "capitalism" and, though it has changed its form from time to time, is has become the dominant force over the past two hundred years or so. So adaptable, so all-embracing and corrupting, capitalism is viewed by almost everybody as natural and inevitable. This is not so.

Though capitalism is a global system of exploitation and banditry with huge multinational companies operating everywhere, the basis of it is quite simple. Basically, wealth is created by people who use tools to adapt the raw materials supplied by nature. In order to survive, workers are forced to sell their labour ("wage slavery") at the market price. In their work, workers make the goods which are part of everyday life and provide services. However, the rewards workers receive in the form of wages are less than the value of the products and services they bring about.

The difference in value between what workers produce and what they earn is the basis for profit which goes to the capitalist. In this way workers everywhere are robbed of their share of the earth's resources and the value of their work. It is in this sense that they are exploited. By amassing the labour value of millions of workers, capitalists increase their wealth and power.

Capitalism is a system of cut throat competition and is highly unstable. This leads to frequent economic crises in which the capitalists can only survive at the expense of workers. When profits fall, workers are sacked, creating the mass unemployment which is a standard feature of present day life.

Capitalism produces things for profit rather than need. So rather than producing a small range of useful products, companies constantly try to expand the range of goods for sale. So in supermarkets we find dozens of deodorants, toothpastes and washing powders. Supermarkets like Tesco, Sainsbury and Asda all sell more or less the same products and all have the same motive: to get the consumer to buy their goods. Rather than being concerned about providing the things necessary for our survival they are merely interested in making profits. To be hungry is not enough, people must have the money and the profit makers would rather let food rot than feed it to the hungry and the poor.

This becomes increasingly blatant when enormous beef, butter and grain mountains hoarded by the EC countries exist alongside appalling famine in large parts of Africa. In this context, all the charity events must be seen as insignificant. The creation of food mountains are the result of enforced shortages which, in the market, mean high prices and profit. The EC bureaucrats would rather dump the food mountains in the sea than threaten profitability. This happens world wide.

In the search for profits, capitalism has moved into the age of consumerism. We are urged to buy, buy, buy. Even children are not safe from the advertisers who invade our homes through television and cover every available space with billboards, slogans and shop signs. Newspapers and magazines cannot survive unless they are stuffed with advertisements. With the aid of huge technological resources, capitalism brings out ever new products which supersede the previous ones. Just look at how camera technology has changed over the years. Last year's technological wonder is now obsolete. You have to buy the latest and the best.

Such consumerism is not confined to the 'advanced' western countries. Even the poorest African cities are covered with advertisements urging people to buy useless or even dangerous products. However, it is the Third World working class which suffers the most from international capitalism, while their ruling class grabs it's share of the wealth. Their resources are plundered - look at the decimation of the rain forests - , and their workers are forced to live at a standard that will only just allow them to survive. Many parts of Africa cannot feed their populations, yet they grow foodstuff for export. South-East Asia has become the worlds sweat shop and brothel combined. All in all, capitalism penetrates all areas of life. Coca Cola and MacDonald's hamburgers are the true symbols of the 'new world order'.

2. SOCIAL CONTROL

As a result of living under such a system, many working people are naturally disorientated, to one degree or another, for much of the time. To maintain peace and order in society, there has arisen a whole range of methods for controlling people. The most powerful of these is the state, though social control techniques are found at all levels of society.

The state acts in an alliance with capitalism, with which it shares many interests in common. Capitalism provides the stated with an economic system which finances it through exploitation. The state, in turn, supplies a system of order which allows capitalism to carry out it's business effectively. In countries like China, Cuba, North Korea, etc., these are combined into one system, probably best described as 'state capitalism'.

The state is mainly a system of organised violence to maintain the domination of the capitalist ruling class. However, order is best achieved through people's consent, rather than naked force. As a result, the modern state contains elements which are concerned with trying to make us think in certain ways and act as obedient citizens. The state has also a seemingly kind face in that it provides welfare benefits which are supposed to help the poor, sick and elderly.

By means of governments acting within the parliamentary system and civil service, the state controls it's operations. The armed forces, MI5, MI6, the police force, courts and prisons, all act to physically control us. They are brutal agents which inflict punishments if we attempt to question their 'right' to rule. The state and it's forces of repression are in no sense neutral and actively oppose the struggle for liberation.

The welfare state, the school system and social workers, etc., all seem to have our interests at heart. In reality they are just different and more subtle forms of control or have become necessary for economic reasons.

This health service exists mainly to maintain a healthy workforce but only in so far as the system needs healthy workers to operate. Alcohol abuse and cigarettes are both serious causes of illness, yet they provide the state with large amounts of money in the form of taxes. And no serious attempt has been made to undermine the profitability of these two industries. Profits come before health.

Similarly, the education system, ever more obviously, is organised to provide a workforce which can read, write and do basic mathematics, as well as learning how to obediently obey orders and accept control from above. Teachers fill young people's heads with ideas that are acceptable to the ruling class.

These ideas are reinforced by the mass media including the television, radio, film industry and magazines. Between them they create a body of ideas commonly known as 'common sense'. Common sense is the popularised value system of the exploiting class which is opposed to working class people. So, nationalism, religion, patriotism, racism and sexism which actually weaken working class solidarity are common within the working class.

All these factors contribute to the illusion that there is freedom, justice, equality and democracy whilst in fact the grip of capitalism and the state is strengthened. Take the example of 'democracy'. Whichever party 'wins' a general election, capitalism and the state are largely unaffected. The working class are still exploited and oppressed and the rich and powerful hang on to their privileges. Since the Tory party is most directly involved in the dominant set up, it is best placed to win elections. Labour, even when given the chance to govern, behaves like the tame agent of capitalism that it is.

Outside the state system there exist organisations which claim to represent the interests of the working class while actually helping to maintain the system of oppression and exploitation. The trade unions are examples of such bodies. Firstly, they undermine any sense of purpose and solidarity within industry and individual workplaces by dividing workers according to level of skill. This perpetuates differences of income and status within the working class and creates an 'aristocracy of labour'. Secondly, unions are organised often on an industry basis and in doing so compartmentalise struggle. How often have strikes broken out in different industries, only to be picked off one by one?

Trade unions too are bureaucratic organisations which have interests separate from the workers they claim to lead. Union members want to win strikes, union bosses want to keep up their comfortable lifestyles. When the two conflict, the workers are betrayed. The union bureaucracies are deeply involved in capitalism through their investments, property ownership, et cetera.

The whole process of negotiation between unions and management (known as collective bargaining) only serves at best to get the workers a few more benefits while keeping the system of exploitation intact.

On a different level, the family acts as a very important enemy in the hands of our controllers. Children often learn from their parents (as they did from theirs) ideas of male superiority, racism, patriotism and the necessity for domination and obedience. The ways in which people get on with each other often reinforce personal oppressions which need to be challenged.

3. CHANGING IT ALL

Having read so far you might be wondering what could possibly be done to overthrow the systems of control and exploitation which dominate every aspect of our lives. Can change really be possible?

The answer is a definite yes! The state and other oppressive organisations exist precisely because change is possible. The capitalist system is in a constant state of crisis. To a certain extent the constant process of boom and slump which is part of how capitalism works helps it by ensuring that only the fittest survive. On the other hand, it means constant instability and the possibility of workers' uprisings as increasingly capitalism fails to deliver.

Britain in the 80s and 90s has been marked by periodic local uprisings against the police, unemployment, boredom, and the poll tax. These are, however, minor compared to what happened in the past and what could happen in the future. It is within this process of radical social change that anarchist communism is located. But what is anarchist communism?

Briefly (we will explain more in the next chapter), anarchist communists want to see the destruction of the present system which benefits the rich and powerful. We want to see the creation of a world organised to meet the basic needs of all humanity, where the products of all work belong to all (communism). We also want to see the abolition of ruling class power. Society will be controlled by all people through their own organisations (anarchism). But isn't this all just a beautiful dream?

A Working Class Tradition

Anarchism is not the product of the minds of a few intellectuals who have no contact with the great mass of people. It springs directly from the struggles of workers and the oppressed against capitalism, form their needs and all their unrealised desires for freedom, equality, happiness and self-fulfilment. In the past, whenever revolutions challenged the bosses, anarchist ideas and forms of organisation emerged, if only briefly, and often without calling themselves anarchist.

In the English Revolution of the seventeenth century, groups such as the Levellers, Ranters and Diggers developed ideas of freedom, equality and justice. During the French Revolution workers and artisans who were developing their own class awareness began to develop anarchist ideas (the Enrages). It was in the Paris Commune of 1871 that French workers actually created organisations of mass control which challenged the old system for a brief space of time before being drowned in blood. In the Russian Revolutions of 1905 and 1917, workers and peasants developed similar structures of direct workers' control such as the workers councils and factory committees. This has nothing to do with the Bolshevik seizure of power in October 1917. Similarly, in the Hungarian Revolution of 1956, the workers set up workers' councils when they took on their 'communist' oppressors. During the May days of 1968 in France, workplaces and universities were taken over and in many case run on near anarchist lines.

From these movements of the working people, anarchism developed as a force among the most class conscious workers. Beginning in the nineteenth century in the First International, a distinct anarchist tendency emerged, influenced by the Russian revolutionary Mikhail Bakunin and his friends and comrades.

Since then, anarchism has had an important influence on the working class movements throughout the world, from Latin America, to Germany and Sweden, to China and Japan. It became deeply rooted and influential in class struggle organisations of workers in Italy, Spain and Portugal. It played a part in all major modern revolutions.

Anarchists have always argued and fought for the need for working people to take over and run society, to take into their own hands the control over the workplaces. They have consistently warned against the possibility of any party or others climbing to power on the backs of the working class during the revolutionary periods.

It was during the Russian revolution of 1917 that anarchist warnings of the struggle being hijacked by careerists and professional politicians came to be proved right. Anarchist militants had taken an active and important part among the conscript soldiers, who refused to continue fighting the world war and had participated in the unrest in the towns and countryside. They had helped topple both the Tsarist regime and the government of middle class politicians that followed.

As the year 1917 progressed, the workers became increasingly militant and radical. They enthusiastically took over the running of the factories and demanded an end to the old system of domination. The peasants seized the land and the worker/peasant soldiers flocked back to their homes. The anarchist slogan of "The land to those who till it, the factories to those who work in them!" and "All power to the Soviets" (workers' councils) were taken over by the Bolshevik (Communist) Party. In a skilful and temporary fashion Lenin duped the masses in order to take control. The workers became subject to an almost immediate party dictatorship which became increasingly brutal as the years went by.

The anarchist movement too became victim of the Bolshevik repression and many anarchists were shot, imprisoned or deported. The Bolsheviks feared the increasing influence of anarchists among the masses - it was the anarchist who had been at the forefront of setting up factory committees to run the workplaces.

In the Ukraine, the Makhnovist movement, under the influence of the anarchist militant, Nestor Makhno, played a major part in defeating the White (Tsarist) armies, which were marching through on their way to smash the Bolshevik government at Petrograd. They literally saved the life of the Bolshevik regime. This did not spare them from attacks by Lenin and Trotsky. The Makhnovists were forced to fight on several fronts against overwhelming odds and were eventually defeated. Nevertheless, and under very difficult war conditions, they attempted common ownership of the land in the area under their control.

Likewise, at the Kronstadt naval base, revolutionary sailor and workers, who had in 1917 been described as the 'flower of the revolution' by the Bolshevik leadership, were in 1921 branded as 'counter revolutionaries' and 'white guards'. Their crime? They simply questioned the Bolshevik dictatorship over the Soviets which were now empty shells rather than organisations of workers power. The Kronstadt sailors, by reacting to the appalling viciousness of the Bolshevik policies, state corruption and starvation rations, were in fact reviving the anarchist case against the state. For this impertinence, they were massacred.

It was in Spain in 1936 that the anarchist movement face one of its greatest challenges and opened up the possibility of an anarchist-inspired revolution. The mass anarchist union, the Confederacion Nacional del Trabajo (National Confederation of Labour), and the anarchist organisation, the Federacion Anarquista Iberica (Spanish Anarchist Federation), were at the forefront of the fighting when Franco (backed by the military, the fascists, monarchists and the Catholic Church) attempted to overthrow the republican government. In many areas the Franco forces were initially defeated by armed workers and peasants. In such areas as Catalonia and Aragon, workers and peasants took control over their own lives, as land and factories were taken into communal ownership. However, Spanish anarchism, being mainly built around unions, lacked political understanding and was soon out manoeuvred by 'communist' and republican government politicians. This unfortunately lead to a compromise of many of the anarchist positions and politics. Spanish anarchism was defeated not only by the fascists and big business but by the Stalinists and the weakness of their own internal politics.

The outline of anarchist development given here shows that real changes can be brought about by workers who are inspired by anarchism. Anarchism is not a utopian dream. It is an ever present undercurrent in working class practice, the task is to make it the main one. Whilst workers may seek libertarian solutions to their problems in revolutionary periods, there are those like the Trotskyists and middle class politicians who will try to use them for their own climb to power.

Anarchists in the past have been too naive. They saw the main enemies (correctly) as being capitalism and the state but were insufficiently aware of the dangers presented by those who pretended to be part of the workers movement. It is for this reason that a large, well organised and politically aware anarchist organisation is needed. Such and organisation would offer alternative visions of the future, develop anarchist ideas and provide counter arguments to the state socialists, liberals and other false friends of the working class. The enemies of anarchism are well organised, anarchism needs to be better organised. To help bring about such an organisation is the task of the Anarchist Federation.

4. ANARCHY - A POSSIBLE FUTURE

Anarchist communist society will be radically different from the way we live today. Capitalism has changed the world beyond all recognition over the last two hundred years. Capitalists and state 'communists' (state capitalists) have tried to dominate nature and in doing so have brought us close to ecological disaster. Nightmare situations are possibly just around the corner as nature succumbs to industrialism, nuclear power, carbon dioxide emissions, deforestation, factory farming, etc.

Anarchist communism will mean a radical rethink on how we run our lives. We will have to live in harmony with nature, not against it. Do we really need so many motor cars? Do we need twenty types of toothbrush? Aren't there pollutant-free forms of electricity generation? These and countless other ecological issues will have to be tackled if humans are to have much of a future.

As well as changing the way we relate to nature, we have to change the way we relate to each other. All areas of our lives at the moment are subject to control from above. Thousands of people do jobs which amount to bossing people around and restricting freedom. Young people, blacks, gays and nonconformists are particularly prone to police harassment. Once we enter the workplace any semblance of personal control gives way to petty management and bullying. For many women and children, even their homes are unsafe in the face of family violence.

Anarchy means freedom. Individuals must not be subject to outside interference so long as they do not deny freedom to others. But freedom does not simply consist of being left to do your own thing. For real freedom to exist people must have security, a safe and caring environment and the means to achieve full human potential. Freedom, then, means the best possible education and health care to enable us to get the best out of life.

Freedom will best be strengthened through developing communities in which people can run their own lives. Under capitalism communities have all but disappeared as individuals and families lock themselves into their homes isolated from everybody else. In an anarchist society communities of various forms will probably occur, perhaps on the basis of workplace or locality. These communities will voluntarily join with others to create a network of independent yet co-operating organisations which will administer society.

This system, known as federation, will join together communities from the local to the international level. By basing social organisation on a sense of solidarity and co-operation individuals can participate in the running of their lives, contributing to the extension of their freedom.

So, people would directly, for the first time, take full control of their lives. There would be no place for leaderships, bosses, professional politicians and civil servants. Where certain tasks may require people in positions of responsibility, such posts would be filled on a voluntary and perhaps part time basis. These people would take on such tasks and they would be subject to instant recall by the people they serve.

Anarchism would be the end of 'law and order' as we know it. The legal system which includes the police, magistrates, judges and prisons are a means of protecting the rich and powerful from the mass of the people. After the destruction of inequality and government such bodies would be disbanded. The prison would be demolished, the judges retired and the police officers re-engaged doing socially useful work. Most crime is against property and is caused by inequalities of wealth. As property becomes communalised and inequality disappears, so will most crime. There may still be anti-social elements but these would be dealt with by the communities themselves on a just and humane basis.

Capitalism has distorted and perverted every human relationship. Greed, getting rich, promotion at work, the reduction of human beings to economic units, the isolation of individuals, and so on, are directly the result of placing money before people.

Anarchist communism would abolish capitalism and private property and place it in the hands of the people. The public buildings, shops, offices, factories, warehouses and land would all be held by the community to develop for the benefit of all. This would not, however, mean the ending of personal possessions.

Communism requires the abolition of money and, if conditions permit, the distribution of goods and services free on the basis of personal need. In other words people will be able to take whatever they want, as they need it. If production is insufficient to provide the necessary abundance, then goods and services will be shared out equally to ensure their fair distribution. Given modern computer technology, there should be little difficulty in planning production and distribution to suit everyone's needs, especially if there is not the wasteful duplication of production which marks the present system.

At present, for most people, work is something to be avoided as far as possible but which is also necessary to provide a tolerable living standard. In an anarchist communist economy unnecessary work will be abolished and necessary work reduced to an absolute minimum to fall in line with people's desires. Then, either unpleasant work will be rationed after being reduced to an absolute minimum by appropriate technology or done by those who find such work to their liking. The distinction between work and non-work will be abolished as people once again assume a harmonious way of life.

However, anarchist communism is not simply a matter of a new type of economy or method of social organisation. As a continuous process beginning before the revolution and developing after it, there needs to be an attack on all beliefs, attitudes, institutions and practices which diminish freedom and justice. Religion, sexism, ageism, racism, nationalism, greed and self-seeking, all need to be done away with, otherwise the revolution would not have been worthwhile. But we cannot do more than outline some of the developments which may come about. Many things may arise which we cannot t foresee and so this outline of anarchist society is in no way a 'sacred' and unchangeable blueprint.

5. THE WORLD IN YOUR HANDS

If you look at the world as it actually is today, compared with the system we anarchist communists would like to see, then - to put it mildly - we've certainly got our work cut out! To make such a change seems an enormous task.

But before you start to feel a bit daunted by this, remember we live in a rapidly changing world. The world we know today would have been unrecognisable only twenty years ago. In fact, the world has changed more in the last fifty years than the previous five hundred.

Things like economics and technology play a part in shaping the world but at the end of the day it is people who actually change things Earlier we mentioned the welfare state as a form of control. But on the other hand such things as basic health care only came into being because the working class fought for them (even though politicians may have claimed the credit). Without the threat of action we would never have won such things. Strikes or the threat of them help to improve wages and working conditions. Without action from our class things only get worse. Likewise the poll tax only got scrapped because people fought and refused to pay.

To this day we have the ability to change things if we act together. The power to transform society lies in the hands of those who create everything - the working class. This is the source of our power, should we eventually use it, the power not to make a few reforms but to change the whole system, to make a social revolution.

The Left

Anarchist communists are not the only people to talk about revolutions. There have been many 'revolutions' in the past, yet still, capitalism exists. Real communism has never existed anywhere; the former Soviet Union in it's 'socialist' heyday wasn't anything of the sort. State 'communism' was still a form of capitalism (state capitalism) where the Communist Party was the boss and the party bureaucrats the privileged.

Given the collapse of state 'communism' (capitalism) in Eastern Europe, we should be surprised to find that groups still exist in Britain who want to follow the example of the Soviet Union. Yet, remarkably, organisations like Militant and the Socialist Workers Party continue to peddle the same old message. "The workers are backward", they say, "they need the leadership of organisations like ours", they continue. "There is a crisis of leadership; only we know the way forward...we need party discipline...a party of leaders and led..." and so on.

The old Soviet Union model of so-called socialism has been a disaster for the working class across the world. Whether these people follow the teachings of Lenin, Trotsky, Stalin or Mao, the reality is that there prophets proved to be brutal opponents of the real working class (as opposed to their fantasies about the working class). The message is clear: the working class and the oppressed, if we are ever to be free, need to get on with the job ourselves, without self-appointed leaders.

If these people are ever successful over here they will bring about new forms of exploitation and oppression. They will shout about socialism and the brave new world but it will be them, not the downtrodden, who will be in charge. They name they give the system will have changed but exploitation and oppression will continue.

The Labour Party sometimes uses the word 'socialism' to describe their policies, but not very often! Once again, the Labour Party is not and never has been socialist. The Labour Party provides a few hundred jobs to middle class careerists but has never done anybody much good. Despite several Labour governments (how many years ago?) nothing ever changed. There was still mass unemployment, cuts in welfare, racism and so on. Capitalism carried on just as before.

The Anarchist Alternative - the AF

The Anarchist Federation was set up to assist in the struggle for a better world - a world without politicians, generals, priests and bosses. Whilst we do not see ourselves as a group of gurus who have all the answers, we do believe we have some useful views and ideas that the working class can use. We also have a definite vision of how to achieve a world without exploitation.

At present we are trying to spread our ideas among the working class. This means producing magazines, leaflets, pamphlets, posters, cassettes, et cetera, to get the anarchist message to as wide an audience as possible. But anarchist communism isn't just about having good ideas. Ideas alone are useless, they have to be applied. So the AF is involved in active support of strikers, squatters, tenants, prisoners, demonstrations, pickets, riots, et cetera. We don't get involved just to spread our ideas but because we believe that such struggles and their linking up in social movements creates class confidence in our ability to change things. The boosting of such confidence is important because it means a small victory today can lead to a greater victory tomorrow.

We get involved in things as anarchist communists, in other words we push the idea that all struggles should be controlled by those directly involved in them and not by outside party bosses, agitators, trade union bureaucrats, or self appointed community leaders.

In all areas of the community we support the creation of grass roots organisations, such as autonomous and working class groups to fight sexual oppression. Likewise we support autonomous working class black groups and involve ourselves in the fight against racism and fascism. In the workplace we promote the building of a strong autonomous movement outside the control of the unions and management. At the same time we seek to create revolutionary anarchist groupings in industries in order to spread the anarchist message. In all cases the fight for freedom is a fight against capitalism.

The AF tries not to make any issue or struggle a priority over others. For too long the working class has been divided and ruled. It is of utmost importance to link up all working class struggles in order to create a mass social movement against the present system.

And this is our medium term goal, the creation of a vast solidarity movement of fighters against ruling class oppression.

A Working Class Culture of Resistance

It is important to create the means for our class to respond to attacks. Nowadays, because struggles are often seen as separate, they are easily picked off one by one. The creation of a true working class unity means that an attack on any section of our class will be seen as an attack on us all.

We are not saying that such a movement should only be defensive. By building confidence in ourselves as a class we are creating the means to actually go on the attack against the system.

And by going on the attack we mean the creation of a mass self-organised movement and the creation of workers' councils as a method of working class power and self-organisation. Added to this will be mass tenants and community organisations all controlled by those involved and advocating mass rent strikes, demonstrations, riots and social unrest. Such a movement will have the power to bring capitalism grinding to a halt.

The boss class is happy with things the way they are (give or take the odd economic hiccup). They are horrified at the ideas of anarchist communism. And when we are talking of creating a mass social movement of resistance which will attack the very foundations of the capitalist system, then we know from history that the capitalists will use all the forces of the state to put a stop to it. This is because we are talking about a social revolution. They will try to involve not only the police but the army (if it was to remain loyal to the system). They will use bands of fascists, spies, agents provocateurs, mercenaries, anything to stop us.

Because of this, any social revolution is likely to be followed by an attempted counter-revolution from the boss class and their hangers-on. So any social movement will require an armed uprising against the boss class. Class struggle under workers control can put into practice some facets of anarchist communism, yet the creation of workers militias will be needed in order to defend themselves and eventually defeat and totally abolish capitalism.

This may sound a bit heavy going, but with capitalism hurtling towards increasing economic instability, 'conventional' and nuclear wars, and environmental destruction, then in truth the bad times are already here and getting worse by the minute.

Ends and Means

We want a future for ourselves and our children - a future which promises the maximum degree of freedom and without economic exploitation. We believe that we have set the foundations for this today. The AF is fighting for such a future. We organise today in a way that reflects out ultimate goal. We a not a rigid bureaucracy (like the leftist organisations) run and manipulated by party bosses. In fact we have no full time or permanent officers or central committees, no leaders and led. Our positions on various issues and actions are decided through the equal involvement (as far as people choose to be involved) in a variety of ways. These include printed discussions in an internal bulletin, yearly conferences (open to all members), delegate meetings (made up of temporary local group delegates and individual members) and regular day schools. All 'officers' (e.g. treasurer) are elected for fixed periods and can be removed by conference or delegate meetings if they act in an inappropriate way.

The AF, as it's title suggests, is a federation. The point of the AF is to act in a united way so as to have the greatest influence within the working class. So, members join having accepted a number of basic aims and principles (printed at the end of this pamphlet). Also members, having taken part in the drawing up of policies, have a responsibility to help put them into practice. However, this means that local groups and individual members will set their own goals and actions within this context.

The running of the Anarchist Federation rests in the hands of all its members. We want to create a world where power lies in the hands of all people.

If you feel in general agreement with the ideas expressed in this pamphlet and agree with our Aims and Principles, then we urge you to apply for membership to help build our movement. You can do this by contacting us by email or in writing.

(Please note: Although we are very interested in seeing the formation of similar organisations to the AF in other parts of the world, for practical reasons it is only possible to become a member of the AF if you are living in Britain or Ireland).

See online : ANARCHISM - AS WE SEE IT

اللاسلطوية ( الأناركية ) كما نراها

Anarchistan — 2012-05-07T14:39:26Z

الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) – بريطانيا

مقدمة

العالم الذي نعيش فيه عالم غير معقول ( لا يخضع للعقل ) . حيث يجوع الملايين في العالم الثالث بينما يراكم المجتمع الاقتصادي الطعام الذي لا يجد من يشتريه . يستخدم قادة العالم العنف لتعزيز السلام . تقاتل الشعوب الصغيرة جيرانها في سبيل أجزاء صغيرة من الأراضي . تضع الحكومات المكاسب قصيرة الأمد قبل الحفاظ على موارد الكوكب . تكدح الغالبية العظمى من العالم من أجل البقاء بينما تعيش قلة صغيرة في ترف بلا حدود . الفقراء مضطهدون في كل مكان من العالم ، بينما يواجه النساء و السود اضطهادا و صعوبات إضافية .

في مواجهة هذا الجنون تقترح الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) عالما مختلفا بالكامل . عوضا عن النهب ندافع عن التعاون . و يجب استبدال الفقر المصطنع بالوفرة للجميع . يجب أن نعيش في تناغم مع الكوكب ، لا ضده . نظام الحكومة و الاستغلال الذي اعتبر بديهيا يجب التخلص منه . إن عالما أفضل ممكن . نريد هنا أن نشرح ما هو البديل الشيوعي اللاسلطوي ( الأناركي ) ، فعوضا عن أن يكون مجرد حلم طوباوي ، إنه في الواقع يقدم أفضل حل ممكن ، عقلاني و عاقل لمشاكل العالم .

1 – نظام عفن

نعيش في عالم غني و مزدهر . عندما تفكر في الفقر في هذا العالم يبدو من الصعب تصديق أنه يوجد هناك أكثر مما يكفي للجميع . ينتج من الغذاء ما يكفي في الواقع ليطعم كل العالم 3 مرات أكثر مما هو عليه الآن . لكن ما يزال هناك أناس لا يحصلون على هذا الغذاء ، بينما يستطيع البعض إنفاق الملايين على الحفلات و المآدب لأصدقائهم الأثرياء . حقيقة أننا نعيش في عالم تسيطر عليه طبقة واحدة شيء واضح لكل شخص . لكن ما الذي نعنيه بالطبقة ؟ بأبسط ما يمكن ، هناك طبقتان : أولئك الذين يلعبون دورا رئيسيا في السيطرة على ثروة و موارد العالم ، طبقة السادة الرأسماليين و أولئك الذين عليهم أن يعملوا أو أن يحصلوا على المعونات لكي يبقوا على قيد الحياة ، أي الطبقة العاملة .

النظام الطبقي هو جزء ضروري و أساسي من النظام الاقتصادي الذي يؤثر على حياة كل شخص بسيط في العالم . يسمى هذا النظام ب”الرأسمالية” و رغم أنه يغير شكله من وقت لآخر ، فإنه قد أصبح القوة المهيمنة في المائتي سنة الأخيرة . ذات قدرة عالية على التكيف ، و فاسدة و تمتد لتشمل لكل شيء في نفس الوقت فإن الرأسمالية ترى من قبل كل شخص تقريبا على أنها طبيعية و حتمية . لكن الأمر ليس كذلك .

رغم أن الرأسمالية نظام عالمي للاستغلال و اللصوصية حيث تعمل الشركات متعددة الجنسيات في كل مكان ، فإن أساسه بسيط جدا . حيث ينتج الثروة في الأساس الناس الذين يستخدمون الأدوات ليحولوا المواد الخام المأخوذة من الطبيعة . فقط لكي يبقوا على قيد الحياة يجبر العمال على أن يبيعوا عملهم ( ما يسمى “بعبودية العمل المأجور” ) و ذلك بسعر السوق . في أثناء عملهم يصنع العمال البضائع التي هي جزء من الحياة اليومية و يوفرون الخدمات . لكن المكافأة التي يحصل عليها العمال بشكل أجور أقل من قيمة المنتجات و الخدمات التي أنتجوها .

الفرق في القيمة بين ما أنتجه العمال و ما يكسبونه هو أساس الربح الذي يذهب إلى الرأسمالي . بهذه الطريقة يتعرض العمال في كل مكان للسرقة من حصتهم في موارد الأرض و من قيمة عملهم . بهذا المعنى فإنهم يتعرضون للاستغلال . من خلال تجميع قيمة ( فضل قيمة – المترجم ) عمل ملايين العمال ، يزيد الرأسماليون من ثروتهم و قوتهم .

الرأسمالية هي نظام للمنافسة الشديدة ( العنيفة ) و هي نظام غير مستقر إلى حد كبير . تقود الرأسمالية إلى أزمات اقتصادية متكررة يمكن فيها للرأسماليين فقط أن ينجوا ( يبقوا ) على حساب العمال . عندما تتراجع الأرباح ، يطرد العمال ، و تتشكل حالة من البطالة الجماعية التي هي ميزة واسمة لحياتنا اليوم .

تنتج الرأسمالية الأشياء مقابل الربح عوضا عن أن تفعل ذلك في سبيل الحاجة ( لتلبية الحاجات ) . لذلك عوضا عن أن تنتج عددا قليلا من المنتجات المفيدة ، تحاول الشركات باستمرار أن توسع عدد منتجاتها في سبيل الربح . لذلك نجد في الأسواق المركزية ( السوبرماركت ) دزينات من مزيلات الروائح ، معاجين الأسنان ، بودرة الغسيل . الأسواق المركزية ( سوبرماركت ) مثل تيسكو ، سينسبري و أسادا جمعها تبيع نفس المنتجات تقريبا و لجميعها نفس الحافز : أن تجعل المستهلكين يشترون بضائعها . عوضا عن أن تهتم بتوفير الأشياء الضرورية لبقائنا فإنها تهتم فقط بجني الأرباح . لا يكفي أن تكون جائعا ، يجب أيضا أن تملك المال و سيفضل صانعو الأرباح ترك الطعام يتعفن من أن يطعموه للجوعى و الفقراء ( مجانا – المترجم ) .

هذا يصبح صارخا ( واضحا ) أكثر عندما تكنز دول المجموعة الأوروبية جبالا من اللحم و الزبدة و الحبوب بينما تضرب المجاعة الرهيبة أجزاءا كبيرة من أفريقيا . في هذا السياق فإن كل الأفعال الخيرية غير ذات أهمية . إن خلق جبال الغذاء هو نتيجة للنقص المفروض ، الذي يعني في السوق ، أسعارا أعلى و أرباحا أكثر . يفضل بيروقراطيو المجموعة الأوروبية رمي جبال الغذاء هذه في البحر عن أن يهددوا الربحية أو الأرباح . هذا الشيء يحدث في كل العالم .

بحثا عن الأرباح انتقلت الرأسمالية إلى عصر الاستهلاك . يطلب إلينا أن نشتري و نشتري و نشتري . حتى الأطفال ليسوا آمنين من المعلنين الذين يقتحمون بيوتنا و يغطون كل بقعة متاحة بلوحات إعلاناتهم و شعاراتهم و شارات متاجرهم . لا تستطيع الصحف و المجلات البقاء ما لم تحشى بالإعلانات . بمساعدة المصادر التكنولوجية الهائلة تخلق الرأسمالية منتجات جديدة تتفوق على السابقة . انظر فقط إلى تغير تكنولوجيا الكاميرات على مر السنين . إن أعجوبة السنة الماضية التكنولوجية قد أصبحت لاغية اليوم . علينا أن نشتري آخر منتج ، أفضل منتج .

نزعة استهلاكية كهذه لا تقتصر على البلدان الغربية “المتقدمة” . حتى أفقر المدن الأفريقية تغطيها الإعلانات التي تحث الناس على شراء منتجات غير نافعة و حتى خطيرة . لكنها الطبقة العاملة في العالم الثالث هي التي تعاني أشد من غيرها بسبب الرأسمالية العالمية ، بينما تحصل الطبقة الحاكمة هناك على نصيبها من الثروة . فمواردها منهوبة – انظر إلى قتل الغابات المطرية – ، و يجبر عمالها على الحياة بمستوى يسمح لهم فقط بالبقاء على قيد الحياة . أجزاء كثيرة من أفريقيا لا تستطيع أن تطعم شعوبها ، لكنها تزرع الغذاء لغايات التصدير . أصبح جنوب شرق آسيا مكان العمل الشاق للعالم و مبغى العالم في نفس الوقت . في كل مكان ، تخترق الرأسمالية كل جوانب الحياة . الكوكا كولا و سندويشات همبرغر ماكدونالد هي رموز حقيقية “للنظام العالمي الجديد” .

2 – السيطرة الاجتماعية

نتيجة للحياة في ظل نظام كهذا ، يصاب كثير من العمال بالحيرة ( التشوش ) بشكل طبيعي ، لدرجة أو أخرى ، في معظم الوقت . للحفاظ على السلام و النظام في المجتمع ، ظهرت مجموعة كاملة من الأساليب للسيطرة على البشر . أكثرها قوة هي الدولة ، مع ذلك توجد تقنيات السيطرة الاجتماعية في كل مستويات المجتمع .

تعمل الدولة متحالفة مع الرأسمالية ، التي تتقاسم معها كثيرا من المصالح المشتركة . تقدم الرأسمالية للدولة نظاما اقتصاديا يمولها من خلال الاستغلال . الدولة بدورها توفر نظاما يسمح للرأسمالية بالقيام بأعمالها بشكل جيد . في بلدان مثل الصين ، كوبا ، كوريا الشمالية ، الخ ، فإنهما تندمجان في نظام واحد ، إن أفضل وصف له هو “رأسمالية الدولة” .

الدولة هي في الأساس نظام للعنف المنظم للحفاظ على هيمنة الطبقة الرأسمالية الحاكمة . لكن النظام أفضل ما يحقق من خلال قبول الناس ، أكثر منه من خلال القوة العارية ( المباشرة ) . بالنتيجة ، تحتوي الدولة المعاصرة على عناصر تهتم بمحاولة جعلنا نفكر بطرق معينة و نتصرف كمواطنين مطيعين . للدولة أيضا وجه لطيف ظاهريا في أنها توفر منافع رفاهية يفترض أن تكون لمساعدة الفقير ، المريض و المتقدم بالسن .

عبر أساليب الحكومات التي تعمل داخل النظام البرلماني و الخدمة المدنية ، تسيطر الدولة على عملياتها . القوات المسلحة ، م آي 5 ( اختصار للمخابرات العسكرية البريطانية ، القسم أو الفرع 5 – المترجم ) ، م آي 6 ( المخابرات البريطانية الخارجية – المترجم ) ، قوة الشرطة ، المحاكم و السجون ، جميعها تعمل لتسيطر علينا جسديا ( ماديا ) . إنهم عملاء وحشيون ( قساة ) يوقعون العقاب بنا إذا حاولنا مناقشة “حقهم” في حكمنا . إن الدولة و قوات القمع التابعة لها ليست محايدة بأي حال من الأحوال و تعارض بقوة النضال في سبيل التحرر .

دولة الرفاه ، منظومة المدارس و العمال الاجتماعيين ، الخ ، يبدو أنهم جميعا يحملون مصالحنا في قلوبهم . لكنهم في الواقع أشكال مختلفة و أكثر تخفيا فقط للسيطرة أو أنها قد أصبحت ضرورية لأسباب اقتصادية .

توجد الخدمة ( الرعاية ) الصحية أساسا للحفاظ على قوة عمل جيدة الصحة لكن فقط للدرجة التي يحتاج فيها النظام إلى عمال أصحاء ليعملوا . تناول الكحول و السجائر سببان هامان للمرض ، لكنهما يمنحان للدولة قدرا كبيرا من المال بشكل ضرائب . و لذلك لم تكن هناك أية محاولة جدية لتقويض ربحية هاتين الصناعتين . الأرباح تأتي قبل الصحة .

بشكل مشابه ، فإن منظومة التعليم ، بطريقة أكثر وضوحا ، تنظم لتؤمن قوة عمل يمكن أن تقرأ و تكتب و تقوم بالحسابات الأساسية ، إضافة إلى تعلم كيف تطيع الأوامر و تقبل السيطرة من الأعلى . يملأ المعلمون رؤوس تلامذتهم الصغار بالأفكار المقبولة من طرف الطبقة الحاكمة .

هذه الأفكار تعززها وسائل الإعلام الجماهيرية بما في ذلك التلفزيون ، الراديو ، صناعة الأفلام ، و المجلات . يقومون فيم بينهم بخلق منظومة أفكار تعرف عادة ب”الحس ( الرأي ) العام” . الحس ( الرأي ) العام هي منظومة القيم الدارجة للطبقة المستغلة التي تقف في مواجهة الطبقة العاملة . هكذا فإن القومية ، الدين ، الوطنية ، العنصرية و التمييز الجنسي التي تضعف من تضامن الطبقة العاملة تصبح شائعة بين الطبقة العاملة ذاتها .

كل هذه العوامل تساهم في الوهم بأن هناك حرية ، عدالة ، مساواة و ديمقراطية بينما تقوي في الحقيقة قبضة الرأسمالية و الدولة . خذ “الديمقراطية” كمثال . أيا كان الحزب الذي “يربح” الانتخابات العامة ، فإن الرأسمالية و الدولة تبقيان بمنأى عن أي تأثير أو تغيير إلى حد كبير . ستبقى الطبقة العاملة عرضة للاستغلال و الاضطهاد و سيحتقظ الأغنياء و الأقوياء بامتيازاتهم . بما أن حزب المحافظين منخرط بشكل أكثر مباشرة في إقامة الهيمنة ، فإنه في موقع أفضل للنجاح في الانتخابات . أما حزب العمال ، حتى عندما يعطى فرصة الحكم ، فإنه يتصرف مثل عميل أليف للرأسمالية .

خارج الدولة توجد منظمات تدعي تمثيل مصالح الطبقة العاملة بينما تساعد في حقيقة الأمر في الحفاظ على منظومة الاضطهاد و الاستغلال . النقابات هي أمثلة على هذه المنظمات . أولا إنها تضعف أي إحساس بالهدف و التضامن داخل المعامل و الصناعات بتقسيم العمال حسب مستوى مهارتهم . هذا يؤبد الاختلافات في الدخل و الوضعية ( الاجتماعية ) داخل الطبقة العاملة و يخلق “أرستقراطية عمالية” . ثانيا تنظم النقابات غالبا على أساس الصناعات و بهذا فإنها تقسم النضال . كم مرة كسرت الإضرابات في صناعات مختلفة ، فقط لكي يستفرد بها واحدة تلو الأخرى ؟

النقابات هي أيضا منظمات بيروقراطية ذات مصالح منفصلة عن مصالح العمال الذين تدعي قيادتهم . يريد أعضاء النقابات أن ينتصروا في الإضرابات ، يريد قادة النقابات أن يحافظوا على نمط حياتهم المريح . عندما يتعارض هذان الاثنان ، يتعرض العمال للخيانة . بيروقراطيات النقابات منخرطة بشكل عميق في الرأسمالية من خلال استثماراتها ، ملكيتها الخاصة ، الخ .

كل عملية التفاوض بين النقابات و الإدارة ( التي تعرف بالمفاوضة الجماعية ) تخدم فقط في أفضل الأحوال حصول العمال على بعض الفوائد الإضافية بينما تحافظ على منظومة الاستغلال سليمة .

على مستوى آخر تتصرف العائلة كعدو هام جدا في أيدي من يسيطرون علينا . يتعلم الأطفال غالبا من آبائهم ( كما فعلوا هم من آبائهم أيضا ) أفكار سيطرة الذكر ، العنصرية ، الوطنية و ضرورة الهيمنة و الخضوع . الطرق التي يقدم فيها الناس لبعضهم البعض تعزز غالبا من هذه المظالم الفردية التي يجب تحديها .

3 – تغييرها كلية

عندما تكون قد قرأت كل ما سبق قد تكون الآن تتساءل ما الذي يمكن فعله للإطاحة بأنظمة السيطرة و الاستغلال التي تسيطر على كل جانب من حياتنا . هل التغيير ممكن حقا ؟

الجواب هو نعم بالتأكيد ! توجد الدولة و سائر المنظمات ( التنظيمات ) القمعية بالتحديد لأن هذا التغيير ممكن . إن النظام الرأسمالي في حالة دائمة من الأزمة . لدرجة ما فإن الصيرورة ( الحركة ) المستمرة من الازدهار و الركود هي جزء من كيفية عمل الرأسمالية التي تساعدها بتأكيد البقاء للأصلح فقط . من جهة أخرى فإنها تعني عدم الاستقرار الدائم و احتمال قيام انتفاضات العمال مع تزايد فشل الرأسمالية في الوفاء بوعودها .

كانت بريطانيا في الثمانينات و التسعينيات تتميز بانتفاضات محلية دورية ضد الشرطة ، و البطالة ، ضد الملل و ضريبة الفرد . لكن هذه محدود مقارنة بما حدث في الماضي و ما يمكن أن يحدث في المستقبل . داخل هذه العملية من التغيير الاجتماعي الراديكالي تقع الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) . لكن ما هي الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) ؟

باختصار ( سنشرحها أكثر في الفصل التالي ) ، يريد الشيوعيون اللاسلطويون ( الأناركيون ) أن يروا تدمير النظام الحالي الذي يخدم الغني و القوي . نريد خلق عالم ينظم لتلبية الحاجات الأساسية لكل البشرية ، حيث تعود كل منتجات عمل الجميع للجميع ( أي الشيوعية ) . نريد أيضا أن نرى إلغاء سلطة الطبقة الحاكمة . ستتم السيطرة على المجتمع من قبل جميع البشر من خلال منظماتهم الخاصة ( اللاسلطوية أو الأناركية ) . لكن أليس هذا كله حلم جميل ؟

إرث الطبقة العاملة

ليست اللاسلطوية ( الأناركية ) نتاج عقول بعض المفكرين الذين لا تواصل بينهم و بين الجماهير العريضة من البشر . إنها تنشأ مباشرة من نضالات العمال و المضطهدين ( بفتح الهاء ) ضد الرأسمالية ، من حاجاتهم و كل رغباتهم غير المتحققة للحرية ، و للمساواة ، للسعادة و الإشباع الذاتي . في الماضي في كل مكان حدثت فيه الثورات ضد السادة ، ظهرت الأفكار اللاسلطوية ( الأناركية ) و أشكالها للتنظيم ، و لو لبعض الوقت فقط ، غالبا دون أن تسمي نفسها لاسلطوية ( أناركية ) .

في الثورة الانكليزية للقرن 17 ، فإن جماعات مثل المساواتيين ( مجموعة سياسية ظهرت أثناء الحرب الأهلية الانكليزية دعت إلى المساواة و إلى التسامح الديني – المترجم ) ، المفرطين ( المفرطون في الكلام هو الترجمة الحرفية لهذه الفرقة المسيحية التي ظهرت في القرن 17 و اعتبرتها الكنيسة فرقة مهرطقة ، دعوا إلى وحدة الوجود و أعلنوا ان المؤمن متحرر من كل قيد تقليدي و أن الخطيئة نتاج للمخيلة فقط و أن الملكية الخاصة خاطئة ، اعتبرتهم الحكومة يومها تهديدا للنظام الاجتماعي – المترجم ) ، الحفارين ( مجموعة من الشيوعيين البروتستانت الانكليز الزراعيين ، دعوا إلى المساواة و إلغاء الملكية الخاصة ، ظهرت في القرن 17 – المترجم ) طوروا فكرة الحرية ، المساواة و العدالة . أما أثناء الثورة الفرنسية فإن العمال و الحرفيين الذين طوروا وعيهم الطبقي الخاص بدؤوا بتطوير الأفكار اللاسلطوية ( الأناركية ) ( الغاضبون ) . في كومونة باريس عام 1871 خلق العمال الفرنسيون في الواقع تنظيمات السلطة الجماهيرية التي تحدت النظام القديم لفترة محدودة من الوقت قبل أن يجري إغراقها في الدماء . في الثورات الروسية لعامي 1905 و 1917 طور العمال و الفلاحون بنى شبيهة لتلك من السلطة الديمقراطية المباشرة مثل مجالس العمال و لجان المعامل . ليس لهذا بالمناسبة أي علاقة باستيلاء البلاشفة على السلطة في أكتوبر تشرين الأول 1917 . بنفس الطريقة أقام العمال في الثورة الهنغارية لعام 1956 مجالس العمال عندما واجهوا مضطهديهم “الشيوعيين” . في أيام مايو أيار من عام 1968 في فرنسا تم الاستيلاء على المعامل و الجامعات و في كثير من الحالات أديرت هذه وفق قواعد قريبة من القواعد اللاسلطوية ( الأناركية ) .

من حركات العمال ( الشغيلة ) هذه تطورت اللاسلطوية ( الأناركية ) كقوة بين أكثر العمال وعيا طبقيا . بدأت في القرن 19 في الأممية الأولى ، حيث ظهر تيار لاسلطوي ( أناركي ) متمايز ، تحت تأثير الثوري الروسي ميخائيل باكونين و أصدقائه و رفاقه .

منذ ذلك اليوم كان للاسلطوية ( الأناركية ) تأثير هام على حركات الطبقة العاملة على امتداد العالم ، من أمريكا اللاتينية إلى ألمانيا و السويد ، إلى الصين و اليابان . و أصبحت متجذرة عميقا و مؤثرة في منظمات النضال الطبقي للعمال في إيطاليا ، إسبانيا و البرتغال . و لعبت دورا في كل الثورات المعاصرة الكبرى .

دافع اللاسلطويون ( الأناركيون ) و ناضلوا دوما عن حاجة العمال ( الشغيلة ) لتولي زمام المجتمع و إدارته ، و أن يأخذوا في أيديهم السيطرة على معاملهم . و حذروا من إمكانية تسلق أي حزب أو آخرين إلى السلطة على ظهور الطبقة العاملة أثناء هذه الفترات الثورية .

أثناء الثورة الروسية عام 1917 ما حذر منه اللاسلطويون ( الأناركيون ) من أن النضال قد جرى اختطافه من قبل المحترفين و السياسيين المحترفين قد ثبت أنه حقيقي . لعب المناضلون اللاسلطويون ( الأناركيون ) دورا فاعلا و هاما بين الجنود المجندين ، الذين رفضوا مواصلة القتال في الحرب العالمية و شاركوا في الاحتجاجات في المدن و الريف . و ساعدوا في إسقاط النظام القيصري و حكومة سياسيي الطبقة الوسطى التي جاءت بعده .

مع تقدم عام 1917 أصبح العمال أكثر كفاحية و راديكالية . و استولوا بحماسة على إدارة المعامل و طالبوا بوضع نهاية لنظام الهيمنة القديم . و استولى الفلاحون على الأرض و عاد الجنود من العمال و الفلاحين إلى بيوتهم . الشعار اللاسلطوي ( الأناركي ) “الأرض لمن يعمل بها ، المعامل لمن يعمل فيها !” و “كل السلطة للسوفييتات ( و هي مجالس العمال )” أخذها منهم الحزب البلشفي ( الشيوعي ) . بطريقة ماهرة و سريعة خدع لينين الجماهير ليستولي على السلطة . أصبح العمال خاضعين لديكتاتورية الحزب على الفور تقريبا هذه الديكتاتورية التي أصبحت أكثر وحشية بشكل متزايد مع مر السنين .

كانت الحركة اللاسلطوية ( الأناركية ) أيضا ضحية للقمع البلشفي و أعدم كثير من اللاسلطويين ( الأناركيين ) ، و سجنوا أو تم نفيهم . خاف البلاشفة من التأثير المتزايد للاسلطويين ( الأناركيين ) بين الجماهير – كان اللاسلطويون ( الأناركيون ) في الخط الأمامي لإقامة لجان المعامل لإدارة المصانع .

في أوكرانيا لعبت الحركة الماخنوفية ، تحت قيادة المناضل اللاسلطوي ( الأناركي ) نستور ماخنو ، دورا رئيسيا في هزيمة الجيوش البيضاء ( القيصرية ) ، التي كانت تتقدم في طريقها لسحق الحكومة البلشفية في بتروغراد . لقد أنقذت حياة النظام البلشفي حرفيا . لكن هذا لم يعفهم من هجمات لينين و تروتسكي . أجبر الماخنوفيون على القتال على عدة جبهات ضد الأعداء المتفوقين و هزموا في نهاية المطاف . لكن على الرغم من ذلك و في ظروف حربية صعبة للغاية ، حاولوا تحقيق الملكية الجماعية للأرض في المنطقة التي كانت تحت سيطرتهم .

أيضا في قاعدة كرونشتادت البحرية ، وصم البحارة و الجنود الثوريون ، الذين وصفوا في عام 1917 بأنهم “زهرة الثورة” من قبل القيادة البلشفية ، في عام 1921 على أنهم من “الثورة المضادة” و “حراس بيض” . ما كانت جريمتهم ؟ لقد انتقدوا ببساطة الديكتاتورية البلشفية على السوفييتات التي كانت قد أصبحت الآن أشكالا فارغة عوضا عن أن تكون منظمات للسلطة العمالية . بحارة كرونشتادت ، بردة فعلهم على الوحشية الرهيبة للسياسات البلشفية ، و فساد الدولة و مقننات الجوع ، كانوا في الحقيقة يحيون القضية اللاسلطوية ( الأناركية ) ضد الدولة . و بسبب هذه الجرأة تعرضوا للمذبحة ( للمجرزة ) .

في إسبانيا عام 1936 واجهت الحركة اللاسلطوية ( الأناركية ) واحدة من أعظم تحدياتها و فتحت المجال أمام ثورة تلهمها الأفكار اللاسلطوية ( الأناركية ) . النقابة اللاسلطوية ( الأناركية ) الجماهيرية ، الكونفيدرالية الوطنية للشغل ، و المنظمة اللاسلطوية ( الأناركية ) الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) الإيبيرية ( في شبه الجزيرة الإيبيرية ) ( أو الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) الإسبانية ) ، كانوا في الخط الأول للقتال عندما حاول فرانكو ( مدعوما من الجيش ، و الفاشيين ، و الملكيين و الكنيسة الكاثوليكية ) الإطاحة بالحكومة الجمهورية . في العديد من المناطق هزمت قوات فرانكو أول الأمر من قبل العمال و الفلاحين المسلحين . في مناطق ككتالونيا و آرغون ، سيطر العمال و الفلاحون على شؤون حياتهم ، و أصبحت الارض و المعامل ملكية جماعية بينهم . لكن اللاسلطوية ( الأناركية ) الإسبانية ، التي كانت قد أسست أساسا حول النقابات ، كان يعوزها الإدراك السياسي و سرعان ما كانت عرضة لتلاعب سياسيي الحكومة الجمهورية و “الشيوعية” . أدى هذا للأسف إلى المساومة على الكثير من الموقف و السياسات اللاسلطوية ( الأناركية ) . هزمت اللاسلطوية ( الأناركية ) الإسبانية ليس فقط من قبل الفاشيين و رأس المال الكبير بل أيضا من قبل الستالينيين و بسبب ضعف سياساتها الداخلية نفسها .

خلاصة تطور اللاسلطوية ( الأناركية ) المسجلة هنا تظهر أن التغيير الحقيقي يمكن أن يحدث فقط من قبل العمال الذين تلهمهم اللاسلطوية ( الأناركية ) . اللاسلطوية ( الأناركية ) ليست حلما طوباويا . إنها تيار تحتي ( قاعدي ) دائم الوجود في ممارسة الطبقة العاملة ، المهمة المطلوبة هي في جعله التيار الرئيسي . بينما قد يسعى العمال إلى الحلول التحررية لمشاكلهم في الفترات الثورية ، فهناك آخرون مثل التروتسكيين و سياسيي الطبقة الوسطى الذين يحاولون استخدامهم لكي يتسلقوا إلى السلطة . كان اللاسلطويون ( الأناركيون ) سذجا في الماضي . رأوا أعداءهم الرئيسييين ( عن حق ) على أنها الرأسمالية الكبيرة و الدولة لكنهم لم يكونوا واعين بما يكفي للمخاطر التي يمثلها أولئك الذين يدعون أنهم جزء من حركة العمال . لهذا السبب نحتاج إلى منظمة لاسلطوية ( أناركية ) كبيرة حسنة التنظيم و واعية سياسيا . منظمة كهذه ستقدم رؤى بديلة للمستقبل ، و ستطور الأفكار اللاسلطوية ( الأناركية ) و تقدم حججا ( دفاعات ) معارضة للاشتراكيين الدولتيين و الليبراليين و بقية الأصدقاء المزيفين للطبقة العاملة . إن أعداء اللاسلطوية ( الأناركية ) جيدو التنظيم ، و لذلك تحتاج اللاسلطوية ( الأناركية ) لأن تكون أفضل تنظيما . المساعدة بإقامة مثل هذه المنظمة هي مهمة الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) .

4 – اللاسلطوية ( الأناركية ) – مستقبل ممكن

سيكون المجتمع الشيوعي اللاسلطوي ( الأناركي ) مختلف جذريا عن الطريقة التي نعيش بواسطتها اليوم . لقد غيرت الرأسمالية العالم أبعد من أي خيال أو تصور في المائتي سنة الأخيرة . حاول الرأسماليون و “الشيوعيون” ( رأسماليو الدولة ) الهيمنة على الطبيعة و عند قيامهم بهذا جعلونا أقرب إلى كارثة بيئية . إن أوضاعا كابوسية وشيكة جدا مع إخضاع الطبيعة للتصنيع ، و الطاقة النووية ، و إطراح غاز ثاني أوكسيد الكربون ، إزالة الغابات ، الزراعة الصناعية ، الخ .

ستعني الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) إعادة تفكير جذرية ( راديكالية ) في كيف ندير حياتنا . سيتعين علينا أن نعيش في تناغم مع الطبيعة ، و ليس في مواجهتها . هل نحتاج بالفعل للكثير من السيارات ؟ هل نحتاج بالفعل لعشرين نوعا من معاجين الأسنان ؟ أليست هناك أشكال خالية من التلويث لتوليد الكهرباء ؟ هذه القضايا البيئية و أخرى لا حصر لها يتعين علينا مواجهتها إذا كان للبشر أن يكون لهم مستقبل .

إضافة إلى تغيير علاقتنا بالطبيعة ، سيكون علينا أن نغير الطريقة التي نرتبط فيها بعضنا ببعض . كل جوانب حياتنا الآن تخضع للسيطرة من الأعلى ( سيطرة من هم في الأعلى ) . الآلاف يقومون بوظائف السيطرة على البشر من حولهم و تقييد حريتهم . الشباب ، الزنوج ، المثليون جنسيا ، و غير المتكيفين خاصة هم عرضة لتحرش الشرطة . ما أن تدخل المعمل حتى يغيب أي مظهر لسيطرتك الذاتية لصالح الإدارة التافهة و تنمرها ( إرهابها ) . بالنسبة لكثير من النساء و الأطفال فحتى بيوتهم غير آمنة في وجه العنف الأسري .

اللاسلطوية ( الأناركية ) تعني الحرية . يجب ألا يخضع الأفراد لتدخل خارجي طالما أنهم لا ينكرون حرية الآخرين . لكن الحرية لا تكمن فقط في أن تترك لتهتم بشؤونك بنفسك . لكي توجد الحرية الحقيقية يجب أن يكون لدى الناس أمان ، بيئة آمنة و حانية ( أو مهتمة ) و وسائل تحقيق كامل الكمون البشري ( الإمكانيات البشرية ) . الحرية تعني إذن أفضل تعليم و رعاية صحية ممكنة لتسمح لنا بأن نحصل على أفضل ما يمكن من حياتنا .

ستتعزز الحرية بأفضل ما يمكن مع تطوير الجماعات ( المجتمعات ) التي يمكن للناس فيها أن يديروا حياتهم بأنفسهم . في ظل الرأسمالية تختفي هذه الجماعات لأن الأفراد و الأسر تغلق على نفسها في بيوتها منعزلة عن الآخرين . في مجتمع لا سلطوي ( أناركي ) ستظهر جماعات ذات أشكال مختلفة ، غالبا على أساس العمل أو مكان السكن . هذه الجماعات ستنضم طوعا مع بعضها البعض لتخلق شبكةhttps:// من المنظمات المستقلة لكن المتعاونة فيم بينها و التي ستدير المجتمع .

هذا النظام المعروف بالفيدرالية سينضم مع مجموعات أخرى من المستوى المحلي إلى العالمي . بإقامة التنظيم الاجتماعي على معاني التضامن و التعاون يمكن للأفراد أن يشاركوا في إدارة شؤون حياتهم بأنفسهم ، و أن يشاركوا في توسيع حريتهم .

لذلك سيأخذ البشر ، لأول مرة في التاريخ ، السيطرة الكاملة على حياتهم . لن يكون هناك مكان لقيادات ( زعامات ) ، أو لسادة ، و لسياسيين محترفين و موظفين حكوميين . سيقوم الناس بهذه الوظائف بحيث يكون من يمارسها عرضة للاستدعاء الفوري من قبل الناس الذين يخدمونهم .

ستكون اللاسلطوية ( الأناركية ) نهاية “القانون و النظام” كما نعرفه . النظام القانوني الذي يتضمن الشرطة ، القضاة ، و السجون كوسائل لحماية الأغنياء و الأقوياء من الجمهور العريض للبشر . بعد تدمير انعدام المساواة و الحكومة فإن أجهزة كهذه ستحل . ستدمر السجون ، و يتقاعد القضاة و سيعاد تشغيل ضباط الشرطة في أعمال مفيدة اجتماعيا . معظم الجرائم تقع ضد الملكية و سببها انعدام المساواة في الثروة . عندما تصبح الملكية جماعية و يختفي انعدام المساواة ، ستختفي الجريمة أيضا . ستبقى هناك عناصر معادية للمجتمع لكن سيجري التعامل مع هؤلاء من قبل تلك الجماعات نفسها على أساس عادل و إنساني .

لقد شوهت الرأسمالية و أفسدت كل علاقة إنسانية . الجشع ، البحث عن الثراء ، و التقدم في الوظيفة، اختزال البشر إلى وحدات اقتصادية ، عزل الأفراد ، و ما إلى ذلك ، هي كلها نتيجة مباشرة لوضع النقود قبل البشر .

ستلغي الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) الرأسمالية و الملكية الخاصة و تضعها ( أي الملكية ) في أيدي الناس . المباني العامة ، المتاجر ، المكاتب و المعامل ، المستودعات و الأرض ستمتلكها الجماعات لتطورها في صالح الجميع . لكن هذا لن يعني نهاية الممتلكات الشخصية .

تتطلب الشيوعية إلغاء النقود ، و إذا سمحت الظروف ، توزيع البضائع و الخدمات بحرية على أساس الحاجة الشخصية . بكلمات أخرى سيكون بمقدور الناس أن يحصلوا على أي شيء يريدونه عندما يحتاجونه . إذا كان الإنتاج غير كافي لتوفير هذه الوفرة الضرورية ، عندها سيجري التشارك في هذه البضائع و الخدمات بالتساوي لتأكيد توزيعها العادل . أخذا بالاعتبار تكنولوجيا الكومبيوتر الحديثة ستكون هناك القليل من الصعوبات في تخطيط الإنتاج و التوزيع ليتناسبان مع حاجات كل فرد ، خاصة إذا لم يكن هناك زيادة ضائعة في الإنتاج التي تميز النظام الحالي .

في الوقت الحاضر فإن العمل بالنسبة لمعظم البشر شيء يراد تجنبه أكثر ما يمكن لكنه أيضا ضروري لتوفير مستوى مقبول للحياة . في الاقتصاد الشيوعي اللاسلطوي ( الأناركي ) سيجري إلغاء العمل غير الضروري و سيخفض العمل الضروري إلى أدنى حد ممكن ليتناسب مع رغبات البشر . عندها إما أن يقسم العمل غير الممتع بعد أن يخفض إلى أدنى حد ممكن من خلال التكنولوجيا الملائمة أو أن يقوم به أولئك الذين يجدون في أنفسهم الميل لتلك الأعمال . التمييز بين العمل و اللاعمل سيلغى ما أن يمارس البشر مرة أخرى طريقة تناغمية ( منسجمة ) للحياة . لكن الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) ليست فقط طريقة لنوع جديد من الاقتصاد أو أسلوب جديد للتنظيم الاجتماعي . كعملية ( صيرورة ) مستمرة فإنها تبدأ قبل الثورة و تتطور بعدها ، توجد هناك حاجة لمهاجمة كل المعتقدات ، الأفكار ، المؤسسات و الممارسات التي تحد من الحرية و العدالة . الدين ، التمييز الجنسي ، التمييز حسب العمر ، العنصرية ، الوطنية ، الجشع و الاستغراق في الذات ، جميعها تحتاج لأن يجري التخلص منها ، و إلا فإن الثورة لن تكون ذات جدوى . لكن لا يمكننا القيام بما هو أكثر من تلخيص بعض التطورات التي ستحدث ( أو تتلو ) . كثير من الأشياء التي قد تظهر لا يمكننا أن نتنبأ بها الآن و لذلك فإن هذا التلخيص للمجتمع اللاسلطوي ( الأناركي ) ليس بأي حال من الأحوال مخططا “مقدسا” و غير قابل للتغيير .

5 – العالم بين يديك

إذا نظرت للعالم كما هو عليه اليوم بالفعل ، مقارنة بالنظام الذي نريد نحن الشوعيون اللاسلطويون ( الأناركيون ) أن نراه ، عندها – لنقولها بطريقة معتدلة – نكون قد حددنا حجم عملنا المطلوب ! أن نحدث تغييرا كهذا قد يبدو مهمة هائلة للغاية .

لكن قبل أن نبدأ بالشعور بشيء من الخوف بسبب هذا ، تذكر أننا نعيش في عالم يتغير بسرعة . العالم الذي نعيش فيه اليوم لم يكن من الممكن تخيله قبل 20 سنة فقط . في الواقع ، لقد تغير العالم في الخمسين سنة الأخيرة أكثر مما تغير في الخمس مائة سنة الماضية .

أشياء كالاقتصاد و التكنولوجيا تلعب دورا في تشكيل العالم لكن في نهاية المطاف البشر هم الذين يغيرون الأشياء بالفعل . ذكرنا سابقا دولة الرفاه كشكل من أشكال السيطرة . لكن من جهة أخرى فإن أشياء مثل الرعاية الصحية الأساسية وجدت فقط لأن الطبقة العاملة حاربت من أجلها ( رغم أن السياسيين قد ينسبوا الفضل لأنفسهم ) . من دون التهديد بالتحرك لم نكن لنفوز بتلك الأشياء أبدا . الإضرابات أو التهديد بها يساعد في تحسين الأجور و ظروف العمل . من دون الأعمال من جانب طبقتنا فإن الأشياء ستصبح أسوأ فقط . كذلك فإن الضريبة الفردية ألغيت فقط لأن الناس حاربوا و رفضوا أن يدفعوها .

حتى اليوم لدينا القدرة على التغيير إذا عملنا سوية . قوة تحويل المجتمع تكمن في أيدي من يخلقون كل شيء – أي الطبقة العاملة . هذا هو مصدر قوتنا ، إذا ما استخدمناه ، يمكن لهذه القوة ألا تحقق بعض الإصلاحات فقط بل أن تغير النظام بأكمله ، أن تخلق ثورة اجتماعية .

اليسار

ليس الشيوعيون اللاسلطويون ( الأناركيون ) وحدهم من يتحدث عن الثورات . كان هناك الكثير من “الثورات” في الماضي ، لكن الرأسمالية ما تزال موجودة . لم توجد الشيوعية الحقيقية في أي مكان بعد ، الاتحاد السوفيتي السابق في عنفوان “اشتراكيته” لم يكن شيئا من هذا القبيل . بقيت “شيوعية” الدولة أحد أشكال الرأسمالية ( رأسمالية الدولة ) حيث كان الحزب الشيوعي هو السيد و بيروقراطي و الحزب هم أصحاب الامتيازات .

مع انهيار “شيوعية” الدولة ( رأسمالية الدولة ) في أوروبا الشرقية ، قد يفاجئنا أن نجد مجموعات ما تزال موجودة في بريطانيا تريد ان تسير على نموذج الاتحاد السوفيتي . لكن منظمات مثل المناضل و حزب العمال الاشتراكي تستمر في الوجود حاملة نفس الرسالة القديمة ، يقولون أن “العمال متخلفون” ، “و يحتاجون إلى قيادة منظمات كمنظماتنا” ، و يواصلون “هناك أزمة قيادة ، نحن فقط نعرف الطريق إلى الأمام … نحتاج إلى الانضباط الحزبي .. إلى حزب يتألف من القادة و ممن يقادون ..” ، و ما إلى ذلك .

نموذج الاتحاد السوفيتي السابق لما يسمى بالاشتراكية كان كارثة على الطبقة العاملة في كل العالم . سواء كانت هذه الدول تتبع تعاليم لينين ، تروتسكي ، ستالين أو ماو ، فالواقع هو أن هؤلاء الأنبياء أثبتوا أنهم خصوم وحشيون للطبقة العاملة الحقيقية ( التي تتناقض مع خيالاتهم عن الطبقة العاملة ) . الرسالة واضحة : الطبقة العاملة و المضطهدون ، إذا كان من الممكن أن يكونوا أحرارا على الإطلاق ، يحتاجون لأن يقوموا بالعمل بأنفسهم ، دون هؤلاء القادة الذين نصبوا أنفسهم بأنفسهم .

لو أن هؤلاء الأشخاص كانوا ناجحين هنا أيضا ( أي في بريطانيا – المترجم ) لجاؤوا بأشكال جديدة من الاستغلال و الاضطهاد . سيصرخون عن الاشتراكية و العالم الجديد الشجاع لكنهم هم من سيكون في موقع السيطرة و ليس المظلومين . الاسم الذي يعطونه للنظام سيتغير لكن الاستغلال و الاضطهاد سيستمران .

يستخدم حزب العمال أحيانا كلمة “الاشتراكية” لوصف سياساته ، لكن ليس كثيرا ! مرة أخرى فإن حزب العمال لم و لن يكون اشتراكيا على الإطلاق . يوفر حزب العمال عدة مئات من الوظائف لمحترفي الطبقة الوسطى لكنه لم يقدم أي فائدة حقيقية لأي بشر آخرين . رغم قيام عدة حكومات لحزب العمال ( قبل سنوات كثيرة ؟ ) لم يتغير أي شيء . ما تزال هناك بطالة هائلة ، اقتطاعات من نفقات الرفاهية ، العنصرية و ما إلى ذلك . كانت الرأسمالية تعمل تماما كما كان عليه الحال من قبل .

البديل اللاسلطوي ( الأناركي ) – الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية )

أسست الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) للمساعدة في النضال في سبيل عالم أفضل – عالم دون سياسيين و جنرالات ، دون كهنة و سادة . بينما لا نرى أنفسنا على أننا مجموعة من المعلمين الذين يملكون كل الأجوبة ، فإننا نعتقد أنه لدينا بعض الآراء و الأفكار المفيدة التي يمكن للطبقة العاملة أن تستخدمها . لدينا أيضا رؤية واضحة عن كيف نحقق عالما ليس فيه استغلال .

في الوقت الراهن فإننا نحاول أن ننشر أفكارنا بين الطبقة العاملة . هذا يعني إنتاج المجلات ، الكراسات ، الكتيبات ، البوسترات ، شرائط الكاسيت ، الخ ، لإيصال الرسالة اللاسلطوية ( الأناركية ) إلى أوسع جمهور ممكن . لكن الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) لا تتعلق فقط بالأفكار الجيدة . الأفكار لوحدها عديمة الفائدة ، يجب أن يصار إلى تطبيقها . لذلك تنخرط الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) في الدعم النشيط للمضربين ، سكان البيوت ، المستأجرين و السجناء ، التظاهرات ، الاعتصامات ، الاحتجاجات ، الخ . نحن لا ننخرط فحسب لننشر أفكارنا بل لأننا نؤمن بأن نضالات كهذه و ربطها بالحركات الاجتماعية سيخلق ثقة طبقية في قدرتنا على تغيير الأشياء . إن تعزيز مثل هذه الثقة مهم لأنه يعني أن انتصارا صغيرا اليوم يمكن أن يؤدي إلى انتصار أكبر في الغد .

إننا ننخرط في هذه الأمور كشيوعيين لاسلطويين ( أناركيين ) ، بكلمات أخرى إننا ندفع فكرة أن كل النضالات يجب أن يقودها أولئك المنخرطين فيها مباشرة و ليس من قبل أحزاب من السادة أو المحرضين أو بيروقراطيي النقابات ، أو قادة المجتمع الذين ينصبون أنفسهم بأنفسهم .

إننا ندعم خلق منظمات قاعدية في كل جوانب المجتمع ، مثل مجموعات الطبقة العاملة و المجموعات المستقلة ذاتيا ( المسيرة ذاتيا ) لمحاربة الاضطهاد الجنسي . أيضا فإننا ندعم مجموعات الطبقة العاملة المستقلة ذاتيا من الزنوج و نشارك في النضال ضد العنصرية و الفاشية . في أماكن العمل ندعو إلى بناء حركة مستقلة قوية خارجة عن سيطرة النقابات و الإدارة . في نفس الوقت نسعى لخلق مجموعات لاسلطوية ( أناركية ) ثورية في الصناعات لكي تنشر الرسالة اللاسلطوية ( الأناركية ) . في كل الحالات فإن النضال في سبيل الحرية هو في نفس الوقت نضال ضد الرأسمالية .

تحاول الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) ألا تجعل لأية قضية أو نضال أولوية على القضايا الأخرى . لأنه لوقت طويل كانت الطبقة العاملة مقسمة و محكومة . من الهام جدا ربط كل نضالات الطبقة العاملة لكي نخلق حركة جماهيرية اجتماعية ضد النظام القائم .

و هدفنا على المدى المتوسط هو خلق حركة تضامن هائلة من المقاتلين ضد اضطهاد الطبقة الحاكمة . ثقافة مقاومة الطبقة العاملة

من المهم خلق الوسائل و وضعها بيد طبقتنا للرد على الهجمات . هذه الأيام لأن النضالات ترى غالبا منفصلة عن بعضها البعض ، يجري الاستفراد بها واحدة تلو الأخرى . إن خلق وحدة حقيقية للطبقة العاملة يعني أن الهجوم على أي جزء من طبقتنا سيرى على أنه هجوم عليها كلها .

إننا لا نقول أن حركة كهذه يجب أن تكون دفاعية . إننا من خلال بناء الثقة في أنفسنا كطبقة فإننا نخلق الوسائل لنبدأ بالهجوم الفعلي ضد النظام .

و بالبدء بالهجوم نعني خلق حركة جماهيرية منظمة ذاتيا و خلق مجالس العمال كأسلوب لسلطة الطبقة العاملة و تنظيمها الذاتي . يضاف إلى هذا منظمات المجتمع و السكان الجماهيرية التي تقع تحت سيطرة أولئك المنضوين في و الداعين إلى إضرابات جماعية عن دفع الإيجارات ، التظاهرات ، الاحتجاجات ، و الاضطرابات الاجتماعية . حركة كهذه ستملك القوة لكي توقف آلة الطحن الرأسمالية .

إن طبقة السادة سعيدة بالأشياء كما هي ( حتى مع التأرجحات الاقتصادية الحادة ) . إنهم مرعوبون من أفكار الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) . و عندما نتحدث عن خلق حركة اجتماعية جماهيرية للمقاومة ستقوم بمهاجمة أسس النظام الرأسمالي ذاتها ، نعرف عندها من التاريخ أن الرأسماليين سيستخدمون كل قوى الدولة ليوقفوها . هذا لأننا نتحدث عن ثورة اجتماعية . سيحاولون إدخال ليس فقط الشرطة بل الجيش أيضا ( إذا بقي مواليا للنظام ) . سيستخدمون مجموعات الفاشيين ، الجواسيس ، العناصر الاستفزازية ، المرتزقة ، أي شيء ليوقفونا .

لهذا فمن المحتمل أن يتلو أي ثورة اجتماعية محاولة للقيام بثورة مضادة من طبقة السادة و طفيلييها . لذا ستتطلب أية حركة اجتماعية انتفاضة مسلحة ضد طبقة السادة . الصراع الطبقي تحت سلطة العمال يمكن أن يضع في الممارسة عدة جوانب من الشيوعية اللاسلطوية ( الأناركية ) ، لكن قد تكون هناك حاجة لإقامة ميليشيات عمالية لكي يدافع العمال عن أنفسهم و ليهزموا الرأسمالية في نهاية المطاف و يدمروها بشكل كامل .

قد يبدو هذا شيئا صعبا شيئا ما ، لكن مع اندفاع الرأسمالية نحو المزيد من انعدام الاستقرار الاقتصادي ، و الحروب النووية و “التقليدية” ، و تدمير البيئة ، فإن الأوقات السيئة موجودة بالفعل و هي تصبح أسوأ مع كل دقيقة .

الوسائل و الغايات

إننا نريد مستقبلا لأنفسنا و لأطفالنا – مستقبلا يعد بأقصى درجة من الحرية و من دون استغلال اقتصادي . إننا نؤمن بأننا قد وضعنا الأساس لذلك اليوم . تناضل الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) في سبيل مستقبل كهذا . إننا ننظم أنفسنا اليوم بطريقة تعكس هدفنا النهائي . نحن لسنا بيروقراطية متصلبة ( مثل المنظمات اليسارية ) تدار و تخضع لتلاعب سادة الحزب . في الواقع ليس لدينا موظفون دائمون أو موظفون طوال الوقت و لا لجان مركزية ، لا قادة و لا من يقادون . مواقفنا فيما يتعلق بالعديد من القضايا و الأفعال نقررها بالمشاركة المتساوية ( طالما اختار الناس المشاركة ) بطرق متعددة . تتضمن هذه المناقشات المطبوعة في نشرة داخلية ، و الكونفرانسات السنوية ( المفتوحة أمام جميع الأعضاء ) ، و اجتماعات المندوبين ( المكونة من المندوبين المؤقتين للمجموعات المحلية و الأعضاء الأفراد ) و المدارس النهارية المنتظمة . كل “الموظفين” ( مثل أمناء الصندوق ) ينتخبون لفترات محددة و يمكن تغييرهم من قبل الكونفرنس ( المؤتمر ) أو اجتماعات المندوبين إذا تصرفوا بطريقة غير مناسبة .

الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) ، كما يقترح اسمها ، هي فيدرالية . المقصود من الفيدرالية أن تعمل بطريقة موحدة لتحصل على أكبر تأثير داخل الطبقة العاملة . لذلك فإن أعضاءها المنضمين إليها يقبلون عددا من الأهداف و المبادئ الأساسية ( المطبوعة في آخر هذا الكراس ) . يشارك الأعضاء أيضا في رسم سياساتنا ، و يتحملون مسؤولية مساعدة وضعها في التطبيق . لكن هذا يعني أن المجموعات المحلية و الأعضاء الأفراد سيضعون أهدافهم و أفعالهم في هذا السياق .

تقع مسؤولية إدارة الفيدرالية اللاسلطوية ( الأناركية ) بيد كل أعضائها . إننا نريد أن خلق عالما توجد فيه السلطة بأيدي كل البشر

http://penseenoir.wordpress.com/201...

عرض مباشر : اللاسلطوية ( الأناركية ) كما نراها

به‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌

Anarchistan — 2012-05-06T20:17:43Z

سه‌لام عارف

05.05.2012

ئەگه‌ر پرسیار ده‌رباره‌ی به‌زمی سه‌رۆککۆماری نوێی فه‌ره‌نسا بکرێت و پرسیاره‌که‌ش به‌م جۆره‌ بکرێت “ئه‌رێ ئه‌وه‌ به‌زمی سه‌رۆککۆماره‌که‌ی دیکه‌ گه‌یشته‌ کوێ؟“

خولی یه‌که‌می ده‌نگدان بۆ به‌زمەکەی سه‌رۆککۆمارچییەتیی 22ی ئەپڕیڵ ته‌واو بوو، کاندیداکانی هه‌موو پارت و گروپه‌ چه‌په‌کان، ‌که‌سیان هیچان به‌ هیچ نه‌کرد و فتکران.کاندیدای پارتی ڕاستڕه‌وی خاوه‌نده‌سه‌ڵات (نیکۆلا سارکۆزی) پله‌ی دووه‌می ده‌ستخست و بۆ خولی دووه‌م مایه‌وه‌. کاندیدای پارتی سۆسیالیست (فرانسوا هۆله‌ند) پله‌ی یه‌که‌می ده‌ستخست و بۆ خولی دووه‌م مایه‌وه‌، واته‌ بۆ بەدەستهێنانی تەختی سه‌رۆککۆماریی پێشبڕکێکه‌ له‌ نێوان ئه‌و دووانه‌ (نیکۆلا سارکۆزی)و (فرانسوا هۆله‌ند)دایە و له‌ هه‌مووی مه‌ترسیدارتر ئه‌وه‌یه‌،که‌ کاندیدای به‌ره‌ی نه‌ته‌وه‌یی - نیۆنازییه‌کان- (مارتین لۆپێن) له‌ سه‌دا 20ی ده‌نگه‌کانی ده‌ستخست و پله‌ی سێهه‌می هێنا و توانی بۆ خولی دووه‌م ببێته‌ هێزێکی یه‌کلاکه‌ره‌وه‌، جا له‌وه‌ها بارێکدا که‌شی ڕامیاریی فه‌ره‌نسا ئه‌م پرسیاره‌ی هێناوەتە پێش :

له‌و دوو کاندیدا زه‌به‌لاحانه‌ کامیان ده‌بێت به‌ سه‌ره‌كکۆمار؟ به‌ بیرووبۆچوونی من که‌س نییه‌، بتوانێت به‌وردی ئه‌وه‌ دیاری بکات،کامیان ده‌بێته‌ سه‌رۆكکۆمار بۆ؟

لاتان سه‌یر نه‌بێت،گه‌ر بڵێم پرۆسه‌ی ڕامیاری به‌ تایبه‌تی له‌ کاتی هه‌ڵبژاردنه‌کاندا سه‌یروسه‌مه‌ره‌ و بزێوه‌ و ئاڕاسته‌که‌شی ڕۆشن نییه‌. پڕۆسه‌ی ڕامیاری زیاتر له‌ که‌وچکێك جیوه‌ ده‌چێت،که‌ کرابێته‌ سه‌ر ڕووبه‌رێکی سافوسفت،یان باشتر بڵێم، له‌ فیشه‌که‌ شێته‌یه‌ك ده‌چێت،که‌ به‌ هه‌موو لایه‌کدا پڕیشك ده‌هاوێژێت، ئەوەی ئه‌و نه‌سره‌وتن و ئاڕاسته‌ تاریکه‌ی پرۆسه‌ی ڕامیاری له‌ کوێوه‌ سه‌رچاوه‌ی گرتوه‌، به‌ بیروبۆچوونی من له‌وێوه‌ سه‌رچاوه‌ی گرتوه‌، کە له‌ کاتی هه‌ڵبژاردنه‌کاندا جەمسەربەندی (پۆلاریزاسیۆنی - الإستقطاب) چین و توێژه‌ کۆمه‌ڵایه‌تییه‌کان و هێزه‌ ڕامیارییه‌کان زۆر خێرا گۆڕانی به‌سه‌ردا دێت، هه‌ندێک جاریش هۆکاره‌کانی ئه‌و خێرایی گۆڕانانه‌ یا دیارنین، یان به‌ ڕواڵه‌ت هیچیان تیادا به‌سته‌ نییه‌، جەمسەربەندییەکه‌ش پابه‌ندی ئه‌و بارەیه‌، له‌به‌رئه‌وه‌یه‌ که‌س نییه‌ بتوانێت پێشکات به‌ وردی ئه‌نجامی ئه‌و ده‌نگدانه‌ی خولی دووه‌م دیاری بکات. هه‌ندێك جار ئه‌م و ئه‌و پێش کاتی ڕووداوه‌که‌ ده‌که‌ون و حوکمی خۆیان ده‌ردە‌که‌ن، به‌ڵام ئه‌و حوکمدانه‌ ته‌نها مه‌زه‌نده‌کردنه‌ و هیچیتر، ئێستاکه‌ پێشبڕکێکه‌ وا له‌ نێوان پله‌ی یه‌که‌م (فرانسۆ هۆله‌ند)و پله‌ی دووه‌می (نیکۆلا سارکۆزی)دا و (نیۆنازییه‌کان)یش بوونه‌ته‌ هێزی ئه‌و یه‌کلاکردنه‌وه‌یە و سەره‌نجامی کۆتایی خولی دووه‌میش که‌وتووەته‌ کاتژێری8ی ئێواره‌ی ئەم یه‌کشه‌مه‌یە، واته‌6 ڕۆژی ی ئایار، هەنووکە چاره‌نووسی ئه‌ویان یان ئه‌میان که‌وتووەته‌ سه‌ر هه‌ڵوێستی چه‌په‌کان و ڕاستڕه‌وه‌ په‌ڕگیرەکان، هه‌روه‌ها ئه‌و به‌شه‌ی خه‌ڵك،که‌ له‌ خولی یه‌که‌مدا نه‌چوونەتە پای ده‌نگدان.

یه‌کی ئایار و هه‌ڵبژاردنه‌که‌

ئه‌م ساڵ ئاوا ڕێکه‌وت بۆنەی 1ی ئایار (ڕۆژی جیهانی خەباتی کار و کارگه‌رانی دنیا) که‌وته‌ گه‌رمه‌ی ئه‌و پرۆسه‌ ڕامیارییه‌وه‌، ده‌سه‌ڵات ئه‌وه‌ی به‌ هه‌لزانی بۆ که‌رتکردن و به‌ ڕامیاریکردنی ئەم بۆنەیە، ده‌سه‌ڵاتداران و ده‌سه‌ڵاتخوازان دوای هه‌وڵێکی زۆر و پاره‌خه‌رجکردنێکی زۆر ئەم ڕۆژەیان کرده‌ جه‌ژنێکی ڕامیاریی بۆ ڕاوکردنی ده‌نگه‌کان و ئه‌وه‌ بوو چه‌ند کۆبونه‌وه‌یه‌یه‌کی جه‌ماوه‌ری بۆ ئەو مەبەستە ڕێکخران :

1- کۆبونه‌وه‌ی پارتی ڕاستڕه‌وی خاوه‌نده‌سه‌ڵات (نیکۆلا سارکۆزی)

2- کۆبونه‌وه‌ی پارتی ڕاستڕه‌وی پەڕگیر (نیۆنازیه‌کان) (مارتین لۆپێن)

3- کۆبونه‌وه‌ی به‌شێکی زۆری خواره‌وه‌ی کۆمه‌ڵگه‌ و سه‌ندیکاکانن

4- کۆبونه‌وه‌ی پارتی سۆسیالیستی فه‌ره‌نسی(فرانسوا هۆله‌ند)*

1- کۆبونه‌وه‌ی پارتی ڕاستڕه‌وی خاوه‌نده‌سه‌ڵات، توانی له‌ مه‌یدانێك له‌ مه‌یدانه‌کانی دوو گه‌ڕه‌کی ده‌وڵه‌تمه‌ند، گه‌ڕه‌کی15و 16ی پاریس نزیکه‌ی200 هه‌زار که‌س کۆ بکاته‌وه‌،(نیکۆلا سارکۆزی)ی وتاربێژ سه‌ری زمان و بنی زمانی بوو بوو به‌ پاڕانه‌وه‌ بۆ ده‌سه‌ڵاتی ده‌وڵه‌ت و جامبازه‌کانی بواری پاره‌وپول (بانکه‌کان) و هێرشکردنه‌ سه‌ر کۆمونیزم و سۆسیالیزم و کاره‌گه‌رانی بیانی، گوایه‌ ئەوە ئه‌وانن بوونه‌ سه‌رچاوه‌ی گه‌ڕه‌لاوژێ و مه‌ترسی پاشه‌ڕۆژێکی ڕه‌ش بۆ ده‌ستکه‌وته‌ کۆمه‌ڵایه‌تییه‌کان و نیشتمان و (35 کاتژێر کارکردنی حه‌وتانه‌)ی کردبووه‌ فاکته‌ری سه‌ره‌کی هه‌موو نه‌کبه‌تییه‌ ئابویریی و کۆمه‌ڵایه‌تییه‌کان و داوای سنورداشکردنه‌وه‌ی بیانییه‌کان و داخستنی سنووره‌کانی دەکرد. (سارکۆزی) به‌سه‌ر هێرشکردنه‌سه‌ر کۆمونیزم و سۆسیالیزم و سروشتی نێونەتەوەیی ڕۆژی 1ی ئایاردا بازینه‌دا و به‌ناوی یه‌کێتی و ته‌باییبوونیشه‌وه‌، په‌یتا په‌یتا داوای له‌ کارگه‌ران ده‌کرد (ئاڵا سووره‌کانیان فڕێ بده‌ن به‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌ و ئاڵای -سوور و سپی و شینی- نه‌ته‌وه‌یی) به‌رز بکه‌نه‌وه‌ و به‌ره‌ی نیشتمانی به‌هێز بکه‌ن و فه‌ره‌نسا بپارێزن، چونکه‌ ته‌نها له‌وێوه‌ ده‌توانن پاشه‌ڕۆژێکی به‌ختیار بۆ خۆیان دابین بکه‌ن و بیپارێزن.

2- کۆبونه‌وه‌ی پارتی ڕاستڕه‌وی پەڕگیڕ (نیۆنازییه‌کان) له‌ گۆڕه‌پانی (جه‌ندارك) – جه‌ندارك کابرایه‌کی ناسیۆنالیستی پەڕگیری مرۆڤکوژ بووه‌،گوایە شه‌هیدی نەتەوەیە- له‌و کۆبوونه‌وه‌یه‌دا چه‌ند هه‌زار که‌سێك به‌شداربوون، وه‌کو باسمکرد ئه‌و پارته‌ له‌ سه‌دا20ی ده‌نگه‌کانی هێناوە، سه‌روه‌ری پارته‌که‌ (مارتین لۆپێ) له‌ وته‌که‌یدا، هه‌ر قسه‌کانی(سارکۆزی)ی ده‌کرده‌وه‌، ده‌تگوت نیو کاتژێر له‌وه‌وپێش پێکه‌وه‌ ئەو قسانەیان داڕشتووب، یان لەو بارەوە قسه‌وباسیانکردوه‌ و له‌سه‌ر خاڵه‌ سه‌ره‌کییه‌کانی ڕێکه‌وتوون. ئه‌ویش وه‌ك(سارکۆزی)ده‌ستکه‌وته‌ کۆمه‌ڵایه‌تییه‌کانی به‌ زیاد ده‌زانی و داوای ئه‌وه‌ی ده‌کرد ، کە ژماره‌ی کرێکارانی بیانی بگه‌یه‌نرێته‌(0) واتە هیچ، بێجگە لەمە خەریکی کوڕووزانه‌وه‌ بوو بۆ نه‌ته‌وه‌ و پشتگوێنه‌خستنی په‌رژه‌وه‌ندییه‌ نه‌ته‌وه‌ییه‌کان، سه‌رباری ئه‌وه‌ تیژکردنه‌وه‌ی ڕکوکینه‌ له‌ کۆمونیزم و سۆسیالیزم و بیرکردنەوە و دەرك و گیانی نێونەتەوەیی.

گه‌ر به‌ وردی ته‌ماشای بزووتنه‌وه‌کان بکه‌ین، له‌ وڵاته‌ ئه‌وروپییه‌کان به‌ باشی هه‌ڵکشانی بزوتنه‌وه‌ی ناسیۆنالیستی پەڕگیر به‌ باشی ده‌بینین، ئه‌و هه‌ڵکشانه‌ مه‌ترسیداره‌ زۆر له‌ هه‌ڵکشانی بزووتنه‌وه‌ی فاشیستی کۆتایی ساڵه‌کانی30ی سه‌ده‌ی ڕابوردوو ده‌چێت هتلەر له‌ ئه‌ڵمانیا، فرانکۆ له‌ ئیسپانیا، موسولونی له‌ ئیتالیا ، جه‌نه‌راڵ پوتان له‌ فه‌ره‌نسا، زیادبوونی ئه‌و هه‌ڵکشانه‌ی بزووتنه‌وه‌ی نازیی مه‌ترسی ئه‌وه‌ دروستده‌کات، دیسانه‌وه‌ مرۆڤایه‌تی به‌ره‌و مه‌رگه‌ساتێکی دیکە ببرێت.

له‌ڕاستیدا چۆن جێبه‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌ گه‌ی سه‌رسوڕمان و حه‌سره‌ته‌،که‌ له‌ وڵاتێکی وه‌ك فه‌ره‌نسادا،که‌ به‌ وڵاتی شۆڕشه‌کان و ڕاپه‌ڕینه‌کان و مانگرتنه‌ سه‌رسه‌خته‌کان و مافه‌کانی مرۆڤ و لانه‌ی گیانی نێونەتەوەیی ناسراوه‌،بزووتنه‌وه‌ی ناسیۆنالیستی به‌و چه‌شنه‌ چوبێته‌ پێشه‌وه‌، ئاواش جێگه‌ی سه‌رسوڕمان و ئاخوداخه‌،که‌ هه‌ندێك که‌س هه‌ن، له‌ هیچی نه‌بوو له‌ خۆیانه‌وه‌ قه‌شمه‌ری به‌ ڕۆژی 1ی ئایار و ناوه‌ڕۆکه‌ ئینته‌رناسیۆنالیستییه‌که‌ی ده‌که‌ن ، ئه‌وه‌ش به‌ بیانووی ئه‌وه‌ که‌ کارگه‌ران ،هێنده‌ به‌شمه‌ینه‌تن ده‌بێت له‌بری شایی شین بکه‌ن، به‌ بیروبۆچوونی من ئه‌و جۆره‌ که‌سانه‌ له‌وانه‌ن، که‌ هه‌نووکه‌ به‌ تیۆری حازربه‌ده‌ست مامه‌له‌ له‌گه‌ڵ واقعه‌ مادییه‌ کۆمه‌ڵایه‌تییه‌که‌ دە‌که‌ن، ئه‌وانه‌ کەسانی دابڕاو و گروپچین.چونکه‌ نایانه‌وێت له‌وه‌ تێبگه‌ن، که‌ ته‌نها به‌ گیانی خه‌بابه‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌ تی شۆڕشگێڕانه‌ی ئینته‌رناسیۆنالیستی ده‌توانرێت دژایه‌تی گیانی ناسیۆنالیزمی پەڕگیر و خۆپه‌رست بکرێت، ئا ئه‌وه‌یه‌ کڕۆکی ڕۆژی جیهانی 1ی ئایار، ڕۆژی کارگه‌رانی دنیا ،نه‌ك چه‌له‌حانێ و جوینه‌وه‌ی تیۆره‌ حازربه‌ده‌سته‌کان، بۆ نموونه‌ جوینه‌وه‌ی تیۆری (شۆڕشی کوتوپڕیی تاکه‌ وڵاتی) ‌هه‌ر به‌و واتا ئینته‌رناسیۆنالیستییه‌ی بۆنەکە و بڕوانه‌کردن به‌ لۆجیکی بزوێنه‌ری ڕه‌های ده‌ره‌وەی چین و وتنه‌وه‌ی ئه‌م گۆرانییه‌ له‌و ڕۆژی خرۆشانەدا پڕ به‌ پێستی ڕۆژەکە (بۆنەکە)یە (کارگه‌رین جه‌نگاوه‌رین، بۆ قه‌ڵای سه‌رمایه‌دار تێکده‌رین …)

-خۆپیشاندانه‌کانی خه‌ڵك و سه‌ندیکاکان به‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌ خۆپیشاندانی خه‌ڵك و سه‌ندیکاکان وه‌ك هه‌موو جارێکی دی له‌ پاریس، له‌ مه‌یدانی (باستی)یەه‌وه‌ ده‌ستیپێکرد، مه‌یدانی (باستی) شوێنه‌واری به‌ندیخانه‌ی(باستی) سه‌رده‌می پاشایه‌تیه‌، ئه‌و مه‌یدانه‌، هه‌ر له‌ دێر زه‌مانه‌وه‌ بۆته‌ سه‌مبۆلی دژایه‌تیکردنی جه‌ور و سته‌مکاری، خۆپیشاندانه‌که‌ نزیکه‌ی 50.000 که‌س تیایدا به‌شداربوو، خۆپیشاندانه‌ جه‌ماوه‌ری و سه‌ندیکاییه‌کان، هه‌موو شار و شارۆچکه‌کانیان گرتبووه‌وه‌، ئه‌و ڕۆژه‌ 200 خۆپیشاندان به‌ ڕێوه‌چوون ، وه‌کو ئاماژەی پێده‌کرا ، کۆی به‌شداربووان گه‌یشتبووه‌ ملیۆن و نیوێك که‌س، له‌ خۆپیشاندانه‌کاندا ئازادی به‌ هه‌موو پارته‌ ڕامیارییه‌کان درابوو تاوەکو به‌شداری بکه‌ن،به‌ڵام به‌و مه‌رجه‌ی که‌ : به‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌ * خۆپیشاندانه‌که‌ نه‌کرێت به‌ گه‌مه‌ و ئامرازی ڕامیاریی بۆ هه‌ڵبژاردنه‌که‌، چونکه‌ خۆپیشاندانه‌ ته‌نها بۆ 1ی ئایار ڕێکخراوه‌ و هیچیدیکە

** نابێت پارته‌ ڕامیارییه‌کان له‌ڕیزی پێشه‌وه‌ی خۆپیشاندانه‌که‌وه‌ بن و وه‌ك سووره‌ی به‌ر له‌شکر سنگ ده‌رپه‌ڕێنن، ئه‌و پارته‌ی به‌شداری ده‌کات، ده‌بێت ببێت بە پاشکۆی خۆپیشاندانه‌که‌ و ئاژاوه‌ و به‌ ڕامیاریکردنیش بڤه‌یه‌، ئه‌ ئاواهی بوو، به‌ره‌ی (باستی)، پێش ده‌ستپێکردنی خۆپیشاندانه‌که‌ش ڕێكخەرانی خۆپیشاندانه‌که‌ و چه‌ند که‌سێك له‌ پارت و گروپه‌ شۆڕشگێڕه‌کان به‌ گوڵێکی زۆره‌وه‌ سه‌ردانی ئه‌و جێگه‌یه‌یان کرد،که‌ به‌ره‌ی نه‌ته‌وه‌یی (نێۆنازییه‌کان) -کرێکارێکی مه‌غریبی-یان به‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌ تێدا کوشتبوو، لاشه‌که‌شیان فڕێدابووه‌ ڕووباری سێنه‌وه‌.

به‌ڵێ به‌ڵێ 1ی ئایار ڕۆژی جیهانی خەباتی کرێکارانی سەرتاسەری دونیایه‌ و دیاری ده‌ستی پیاوماقوڵان نییه‌، به‌رهه‌می خه‌باتی خوێناوی کارگه‌ران خۆیانه‌ ! به‌ بیروبۆچوونی من شاییگێڕانی ئه‌و بۆنەیە ئه‌و واتایه‌ ده‌به‌خشێت،که‌ کرێکاران هه‌ردەم له‌سه‌ر به‌رده‌وامیدان به‌ خه‌باتی شۆڕشگێڕانه‌ی ئینته‌رناسیۆنالیستی خۆیان سوورن و خۆشیان له‌و خه‌باته‌دا ده‌یسه‌لمێنن،ئەوەی که‌ ده‌یکه‌ن، دژی گیانی ناسیۆنالیستیی بۆرژوازییە !

دروشمه‌کان

له‌به‌رخۆلادان له‌ ئاڵۆزکردنی باسه‌که‌،به‌ باشمزانی،خۆپیشاندانه‌کانی ئه‌و ڕۆژه‌ بکه‌م دوو به‌شه‌وه‌ و ناویان بنێم : به‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌ * به‌ره‌ی ڕاستڕه‌و و ڕاستڕه‌وی پەڕگیر ناو ده‌نێم به‌ره‌ی (جه‌ندارك)

* به‌ره‌ی خه‌ڵك و سه‌ندیکاکانیش ناوئ ده‌نێم به‌ره‌ی (باستی)

دروشمی سه‌ره‌کی و ناوه‌ندی (جه‌ندارك) به‌گشتی داواکاریی ده‌رکردنی بیانییه‌کان و داخستنی سنووره‌کان بوو، به‌رته‌سکردنه‌وه‌ی ده‌ستکه‌وته‌ کۆمه‌ڵایه‌تییه‌کان بوو، گه‌یشتن به‌ده‌سه‌ڵات و چاکسازی ئامێره‌کانی ده‌سه‌ڵات و سیستەمی بانکه‌کان و لابردنی 35 کاتژێری حه‌وتانه‌ بوو، ئه‌و دروشمانه‌ و زۆری دیکەی دژی مرۆڤه‌کانی ژێر ئاڵا سووره‌کان بوون.

* به‌ره‌ی (باستی) ته‌واو به‌پێچه‌وانه‌ی (جه‌ندارك)ه‌وه‌ بوو، بانگه‌واز بوو بۆ به‌رزنرخاندنی 1ی ئایار و له‌یادنه‌کردنی و سووربوون بوو له‌سه‌ر خه‌باتکردن بۆ پاراستنی ده‌ستکه‌وته‌ کۆمه‌ڵایه‌تییه‌کان و زیادکردنیان، به‌ تایبه‌تی له‌بواری خوێندن و ته‌ندروستیدا، گه‌ڕاندنه‌وه‌ی ته‌مه‌نی خانه‌نشینی بۆ60 ساڵی، زیادکردنی لانی که‌می موچه‌ی بێکاری بۆ 1700 یۆرۆ مانگانه‌ و قه‌ده‌خه‌کردنی هورژمی ده‌رکردنی کرێکاران، که‌مکردنه‌وه‌ی باج له‌سه‌ر موچه‌ی کرێکاران، پاراستنی 35 کاتژێری کارکردنی حه‌وتانه‌، به‌خۆڕاییکردنی ئامرازه‌کانی هاتوچۆکردن بۆ هه‌ژاران، لابردنی هه‌موو به‌ربه‌سته‌ ڕامیاریی و یاساییه‌کان له‌به‌رده‌می جموجۆڵی سه‌ندیکایی، ڕاگرتنی هێرشی دڕندانه‌ و تۆقێنه‌ر بۆ سه‌ر کرێکارانی بیانی و کۆتاییهێنان به‌و بیرکردنەوەیە، که‌ پێیوایه‌ برسێتی کرێکارانی فه‌ره‌نسی له‌ بوونی کرێکارانی بیانییه‌وه‌ سه‌رچاوه‌ی گرتوه‌، ئه‌و دروشمانه‌ و زۆری دیکەیش،که‌ زۆر زه‌ق دیارنه‌بوون، جگه‌ له‌وه‌ گوتاری ڕامیاریی که‌سی و پارتی بڤه‌ بوون

من له‌ قوڵایی دروشمه‌کانی ئه‌مان و ئه‌واندا دوو هه‌ڵوێست و ئه‌قڵیه‌تی دژ به‌یه‌کم ده‌بینی :

له‌ دروشمه‌کانی به‌ره‌ی (جه‌ندارك)دا “بمرێ ژیان“م ده‌بینی و له‌ دروشمه‌کانی به‌ره‌ی (باستی)یشدا “بژی ژیان“م ده‌بینی، به‌کورتی و به‌کوردی شه‌ڕه‌که‌ شه‌ڕی نێوان دوو هه‌ڵوێست و دوو بیرکردنەوەی دژ به‌یه‌ك بوو، واته‌ هه‌ڵوێست و بیرکردنەوەی “بمرێ ژیان” و هه‌ڵوێست و بیرکردنەوەی “بژی ژیان“. ئەگەر بە وردی سەرنجی خەبات و ململانێی هەزاران ساڵەی نێوان چەوساوان و لایەنگرانی چەوسانەوە بدەین، ئەگەر بە روردی سەرنجی خەباتی 126ی کرێکارانی جیهان لەم سەر تا ئەو سەری دونیا لە ڕۆژی یەکی ئایاردا بدەین، ئەوا دەبینین، کە جەنگ و پێکدادانەکان لەنیوان بەرەی ئازادی و سۆشیالزمخواز و بەرەی ناسیونالیزم و دەسەلاتخوازیدا، هەر لەسەر ناکۆکی و دژبەیەکبوونی ئەو وتەیە بووە “بمرێ ژیان” و “بژی ژیان“.

See online : به‌زمی سه‌رۆککۆمار و 1ی ئایار له‌ فه‌ره‌نسه‌

هر شاعر آرمانگرا در نهایت امر، یک آنارشیست تام و تمام است

Anarchistan — 2012-05-06T07:59:44Z

مقدمه از کتاب “ در باره هنر و ادبیات ” ، گفت و گوی ناصر حریری با احمد شاملو ( از انتشارات نگاه، چاپ پنجم 1385) بخشی را بنام ” در بارەی سهراب سپهری “ (ص 183-187) برای خوانندگان این صفحه انتخاب کردەایم که در ذیل درج میگردد.

*********************************************************************

در باره ی سهراب سپهری نظرتان چیست؟
باید فرصتی پیدا کنم یک بار دیگر شعرهایش را بخوانم شاید نظرم در باره کارهایش تغییر پیدا کند. یعنی شاید بازخوانیش بتواند آن عرفانی را که در شرایط اجتماعی سالهای پس از کودتا 32 در نظرم نامربوط جلوه میکرد امروز به صورتی توجیه کند . سر آدم های بی گناهی را لب جوب می برند و من دو قدم پایین تر بایستم و توصیه کنم که ” آب را گل نکنید “!
تصورم این بود که یکی مان از مرحله پرت بودیم, یا من یا او . شاید با دو باره خوانی اش به کلی مجاب بشوم و دست های بی گناهش را در عالم خیال و خاطره غرق بوسه کنم.آن شعرها گاهی بیش از حد زیبا است.فوق العاده است . اما گمان نمی کنم آب مان به یک جو برود. دست کم برای من ” فقط زیبایی ” کافی نیست . چه کنم. اختلاف ما در موضوع کاربرد شعر است. شاید گناه از من است که ترجیح می دهم شعر شیپور باشد نه لالایی , یعنی بیدار کننده باشد نه خواب آور .

نمی شود گفت منظور او از گل نکردن آب همان بوده و اختلاف، ناشی از آن است که شما به سطح شعر نگاه کرده اید؟
نه.گیرم این شعر را از این زاویه دیدیم، تکلیف باقی اشعارش چه میشود؟ آیا ممکن است این برداشت را به سایر اشعار او هم تعمیم داد؟ می بینید که نمی شود… می دانید؟ شاعر ذاتا آنارشیست است . آنارشیست به مفهوم واقعی کلمه نه آن معنای حقەبازانەای که بەاش دادەاند. یعنی نه به معنای دیوانەای هرج و مرج طلب و ای جور حرف ها که به کلی خلط مبحث است….

منظورتان چیست که خلط مبحث است؟
هی حرف تو حرف می آید . می بینید؟ - خب، زیاد هم بد نیست… عرض کنم یک گروه دانشمند انسان شناس رفتەاند میان قبایل آدمخوار راجع به مسالەی “ کانی بالیسم ” یا “همنوع خواری” که مشخصا فقط در میان قبایل وحشی آدمیزاد شایع است مطالعاتی کردەاند…

یعنی به عقیدەی شما بین جانداران فقط انسانها یکدیگر را می خورند ؟
اسباب تاسف است ولی حقیقت دارد. فقط آدمیزاد است که همنوعش را می خورد. آخرین نفرشان که خیلی هم مشهور تشریف دارد (ایدی امین) بود که مخالفانش را تناول می فرمود. گمان میکنم عکس نهایی را که پس از فرار او در فریزر کاخش پیدا کردند یک جایی داشته باشم. - استفاده از وسایل تمدن مدرن برای ادامەی وحشیگری . دمش گرم !

پس گرگ ها آقای شاملو؟ ….. مگر گرگ ها همدیگر را نمی خورند؟ من هم بدم نمی آمد در این مورد یک همجرم برای آدمیزاد همنوع خوار گیر بیارم ولی توفیق دست نداد. حضورتان عرض کنم که گرگ بینوا مثل آدمیزاد برای خوردن همنوعش نقشه نمی ریزد. گرگ ها در مناطق یخبندان دچار گرسنگی مزمن میشوند و هرگاه موجود زندەای گیرشان بیاید گلەوار به تعقیبش بر می آیند و فقط در آن شرایط اگر یکی شان به هر علتی زخمی بشود بوی خون و جنون ناشی از گرسنگی اشتهای به شدت تحریک شدەی آن ها را به دریدن و خوردن او وا میدارد. مگر یادتان نیست بازماندگان هواپیمائی که سال‌ها پیش در کوەهای آند سقوط کرده بود از فشار گرسنگی جنازەهای قربانیان حادثه را خوردند؟
این فرق می کند با وقتی که از پیش برای خوردن همنوع زمینه چینی بشود یا خوردن همنوع را آیین مقدسی بشمارند و کلەای آن جناب جلالت مآب را که با تمهیدات ویژەای کوچک کردەاند با تفاخر به در کلبه آویزان کنند که ما اینیم !
بسیار خوب انسان شناس ها می فرمودید…….
بله. آن‌ها به نکتەی جالبی بر خوردند که بسیار شنیدنی است و آن این بود که معلوم شد در زبان همنوع خواران کلمەای که برای مفاهیمی مثل “ قبایل دیگر” یا مثلا “ بیگانگان ” یا “ دیگران” یا “ غیر خودی” به کار می برند با کلمەی” شکار” یا مثلا “ گوشت قابل اکل” از یک ریشه است. به عبارت دیگر: روی کسی که قرار است خورده بشود پیشاپیش اسمی گذاشتەاند که به خودی خود جواز کشتن و تناول فرمودن مشارالیه است. وقتی ما در زبان مان برای مصداق ”همسایه” فقط کلمەی” کباب چنجه” را داشته باشیم، نام مطبوعش نه فقط اشتهامان را تحریک می کند بلکه به همت اجداد والاتبار سخن شناس خودمان جواز قطعه قطعه کردن و در ماست و پیاز و آبلیمو خواباندن و حتا شیوەی آیینی طبخ او را هم که در کلمه مستتر است به زبان می آریم . تفنگ را روغن می زنیم می گذاریم دم دست ، به ضعیفه فرمان می دهیم برای ناهار فردا مبلغی برنج خیس کند، حسنی را هم می فرستیم قوم و خویش ها را خبر کند که فردا ظهر تشریفات بیارند به صرف چلو و کباب چنجه سراقرازمان کنند .
خیلی جالب است
به این می گوییم خلط مبحث. در آرمان آنارشیسم هم چنان خلط مبحثی فرموده شده که فریب خوردگان بینوا تا این کلمه را شنیدند دیوانەای جلو چشم شان مجسم می شود که با وجود هر نظم و قانونی در جامعه مخالف است. در صورتی ک آنارشیسم، انسانی ترین آرمانی است که دو هزار و پانصد سال پیش برای آسایش انسان ها و رسیدن آدمی به کمال مطلوب عرضه شد. هر شاعر آرمانگرا در نهایت امر، یک آنارشیست تام و تمام است . اشکال سهراب در همین است که ذاتا آنارشیست نیست و در نتیجه، دارویی که تجویز میکند مسکن است نه معالج .
اجازه بدهید من این را به حساب اختلاف مشرب ها بگذارم.
طبیعی است . من هم به همین نیت مطرحش کردم . و گرنه در شاعر بودن سهراب که بحثی نداریم، بحث در آنارشیست نبودنش است .

چند لحظه قبل گفتید و یک جا هم به صراحت نوشته اید با این عقیده که هر چیز ” زیبا ” قطعا “مفید” هم هست موافق نیستید؟ - بله . یک آلت قتاله ممکن است فوق العاده زیبا باشد ولی من از مشاهدەی چنین چیز زیبایی حالم بهم می خورد… البته زیاد سخت نگیرید، این اقتباس مع الفارقی است

در باره فرم کارهایش چه می گویید؟

از این جهت او را در ردیف فروغ می گذارم . آن سنگینی و تقید به وزنی که در کار اخوان هست و کارش را از شعر دور میکند و به حیطەی قدرت ادبی می کشد در کار این دو نیست. ضمنا برای آن که همه چیز را گفته باشم این را هم اضافه کنم انسانی شریف تر از سهراب کم تر شناختەام . اختلاف مشرب ها به جای خود من از صمیم قلب به خلوص این انسان بی غل و غش حرمت می گذاشتم.